tag:blogger.com,1999:blog-81675803593744597482012-02-08T06:29:19.720+05:30kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comBlogger631100tag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-19050921154651775592012-01-25T23:32:00.010+05:302012-02-05T17:24:32.961+05:30ഞാനിറങ്ങുകയാണ് . താഴിട്ട് നിന്നെ സുരക്ഷിതയാക്കുന്നില്ല . നിന്റെയുള്ളില്‍<br />ഇപ്പോള്‍ അവശേഷിക്കുന്നത് ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം . പകര്‍ത്തിയെടുത്ത<br />ഈ <span>ചിത്രത്തില്‍</span> ചിരിച്ചു നില്‍ക്കും നീയെന്നും , സുന്ദരിയായി തന്നെ .<br /><br />നാളെ സൂര്യരഥം ഉയര്‍ന്നുപൊങ്ങുന്നതിന് പിന്നാലെ വിരൂപിയായ ഒരു<br />നിഴല്‍പോലെ കൂര്‍ത്ത നഖങ്ങളുമായി വലിയ ചക്രങ്ങള്‍ നിന്‍റെ നേരെ<br />പാഞ്ഞടുക്കും . ചേര്‍ന്നുനിന്ന് അറകള്‍ ഓരോന്നും തച്ചുടയ്ക്കും . അപ്പോള്‍<br />നീ കരയരുത് . വികസനത്തിന്റെ പുതിയ മുഖങ്ങള്‍ നിനക്കു മീതെ പായും .<br />ശ്വാസമടക്കിക്കിടക്കണം .<br /><br />പിച്ചവച്ച് , തടഞ്ഞുവീണെഴുന്നേറ്റ് , ഓടി നടന്ന് , തളര്‍ന്നു മയങ്ങി , സ്വപ്നം<br />കണ്ടുണര്‍ന്ന് ഞാന്‍ പതിപ്പിച്ച അടയാളങ്ങളാണ് നിന്റെ നെഞ്ച് നിറയെ .<br />നീയെന്നും എന്റെ രഹസ്യങ്ങളുടെ സൂക്ഷിപ്പുകാരി . ആര്‍ത്തു ചിരിക്കാനും<br />അലമുറയിട്ടു കരയാനുമുള്ള സ്വതന്ത്രമായ ഒരേയൊരു സങ്കേതം .<br /><br />ആകാശത്ത് ആഘോഷങ്ങളുടെ നിലാവ് പരക്കും മുമ്പ് നീ പൊട്ടുകുത്തും .<br />നൂലുകെട്ടിനും മിന്നുകെട്ടിനും ശ്രാദ്ധത്തിനും ഒരുപോലെ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി<br />അനുസരണയുള്ള ഒരു കുഞ്ഞാവും . വേദനയിലും ചിരിച്ചു നില്‍ക്കണമെന്നും<br />ഇരുളിന്റെ വരമ്പിലേയ്ക്ക് വെളിച്ചം കത്തിച്ചു പിടിച്ച് കാത്തിരിക്കണമെന്നും<br />നീ പറഞ്ഞുതന്ന പാഠങ്ങളുടെ ആകെത്തുക .<br /><br />കാലത്തെ തോല്‍പ്പിച്ച് ആകാശത്താരോ വാളും പരിചയുമായി മേഘക്കുടങ്ങള്‍<br />ഊക്കോടെ പൊട്ടിച്ച് പേമാരി വിതയ്ക്കുമ്പോള്‍ നിന്റെ മാറിലൊളിച്ച് നീ<br />തന്ന ധൈര്യം പുതച്ച് ഉറങ്ങിയ എത്രയെത്ര രാവുകള്‍ . പകരമായി നിനക്ക്<br />ഞാന്‍ <span>തന്നത്</span> ഒരിക്കലും പിരിയില്ല എന്നൊരു വാക്കും .<br /><br />വാനം പട്ടുടുക്കാന്‍ തുടങ്ങും മുമ്പേ നിന്നിലേയ്ക്ക് ഓടിയണഞ്ഞിരുന്നത് ഇനി<br />ഒരോര്‍മ .. മുറ്റത്ത്‌ നിറഞ്ഞുനിന്ന് ചിരിക്കുന്ന പലനിറത്തിലുള്ള കടലാസ്സു _<br />പൂക്കളും <span>, കണ്ണുതട്ടാതെ നിന്നെ മറച്ചു പിടിച്ച മുത്തശ്ശി മാവും , ഉമ്മറത്ത്‌<br /></span> ഞാനെന്നും കൊളുത്തി വയ്ക്കുന്ന നിലവിളക്കിന്റെ തെളിച്ചവും , ..........<br />..............വാക്ക് തെറ്റിച്ച് ഞാനിതാ പടിയിറങ്ങുന്നു .<br /><br />കണ്ടതും കേട്ടതുമെല്ലാം ചരിത്രത്തിന് ദാനം ചെയ്ത് കാതോര്‍ത്ത് കിടക്കണം .<br />ഞാനെത്തും , ആദ്യമഴയില്‍ നനഞ്ഞ് , മണ്ണിന്റെ ഞരമ്പുകളിലൂടെ നിന്നിലേയ്ക്ക്<br />പകര്‍ന്നു തരും കാണാക്കാഴ്ചകളുടെ മിടിപ്പുകള്‍ ....................................<br /><br />************************************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-1905092115465177559?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-44039784030758134562012-01-25T10:08:00.006+05:302012-01-30T19:46:01.018+05:30...........സുകുമാര്‍ അഴീക്കോട് .............<br /><br /><br />'' ഇന്ത്യയാകെ അഗ്നി പടരുകയാണ് , ഇവിടെയുള്ള യുവാക്കളോട് ഞാന്‍<br />പറയുന്നു , നിങ്ങള്‍ എല്ലാവരും അഗ്നിശമനയന്ത്രങ്ങളാകണം അല്ലെങ്കില്‍<br />കേരളത്തിനോ ഇന്ത്യക്കോ രക്ഷയില്ല . ''<br /><br /><br />'' ജീവിതത്തില്‍ പല സംഭവങ്ങളും നമ്മെ വിഡ്ഢികളാക്കി കടന്നു കളയുന്നു<br />ഇത്‌ മനസ്സിലാക്കലാണല്ലോ വിവേകത്തിന്റെ ആരംഭം . "<br /><br />'' ഉപനിഷത്തിന്റെ മുന്നില്‍ കാലം തൊഴുതു നില്‍ക്കുന്നു .....വാദങ്ങളും വിവാദങ്ങളും<br />നിറഞ്ഞൊരു വേദിയാണ് ഉപനിഷത് പഠനം ''<br /><br />'' ഇന്ത്യയുടെ തത്ത്വജ്ഞാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉയര്‍ന്ന കൊടുമുടിയാണ് ഉപനിഷത്ത്‌ ;<br />ലോക ചിന്തയിലാകട്ടെ ആത്മീയാനുഭൂതിയുടെ അത്യുന്നതമായ ആദിശൃംഗവും .............<br /><br />.................................................................... '' സുകുമാര്‍ അഴീക്കോട് .<br /><br /><br /> <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />*<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-4403978403075813456?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-75925183910893320582012-01-24T15:54:00.008+05:302012-01-26T10:27:02.093+05:30<div style="text-align: center;">*<br />***<br />*******<br /><div style="text-align: center;"><br /><span>നീയെനിക്കൊരോര്‍മയല്ല ,<br />ശ്വാസമാണെന്നറികെ<br />നിന്നടുത്തെത്താന്‍ </span></div></div><div style="text-align: center;"><span> വഴി തിരയുവതെന്തിന് ?</span><br /><br />*******<br />***<br />*<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><span><br /></span><div style="text-align: right;"><span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-7592518391089332058?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-23540850363616734532012-01-01T14:52:00.002+05:302012-01-02T09:43:01.336+05:30<span style="font-size:100%;">അവനെത്തി , ദൂതനെ അയയ്ക്കാതെ ...<br />കുഴലില്ലാത്ത , മയില്‍‌പ്പീലി ചൂടാത്ത<br />ശ്യാമവര്ണന്‍ .<br />സമയനിഷ്ഠ തെറ്റിച്ച്<br />കാലേക്കൂട്ടി എഴുന്നള്ളി .<br />ചതഞ്ഞോ പാതി വെന്തോ<br />കാണാന്‍ ആവില്ലത്രേ .<br />ചമഞ്ഞൊരുങ്ങിയിരുന്നു <br />രാധയെപ്പോലെ .<br />കുരവയില്ലാതെ മേളങ്ങളില്ലാതെ<br />കറുത്ത ചരടുകൊണ്ടൊരു<br />ബാന്ധവം .<br />കാഴ്ചയ്ക്ക് രണ്ടുപേര്‍ മാത്രം .<br />പോകാനൊരുങ്ങണം<br />ചുറ്റും ഇരുമ്പുകോട്ടയുള്ള ,<br />കൊടിതോരണങ്ങള്‍ കൊണ്ടലങ്കരിച്ച<br />നൂറു തെരുവുകളുള്ള പുരിയിലേയ്ക്ക്.<br />ആഭരണങ്ങള്‍ അഴിച്ചുമാറ്റി<br />പൂക്കള്‍ അടര്‍ന്നു വീഴാതെ<br />മുടി അഴിച്ചിട്ടു .<br />തെക്കോട്ട്‌ വിരല്‍ ചൂണ്ടി<br />അവന്‍ പുറപ്പാട് കുറിച്ചു .<br />ജീവനുള്ള വാഹനത്തില്‍<br />അവനോടു ചേര്‍ന്നിരിക്കണം .<br />നെറ്റിയില്‍ അമര്‍ത്തി ചുംബിച്ചു<br />വിരലുകള്‍ കൊണ്ട്<br />കാഴ്ചക്ക് മറ തീര്‍ത്തു .<br />ഇനി വഴി അവന്‍ വിധിക്കും .<br />മുടിയിഴകള്‍ ഒതുക്കി വച്ച്<br />ചുണ്ടുകള്‍ ചേര്‍ത്ത്<br />മൃദുവായി <span>അവന്‍</span> ചോദിച്ചു<br />'' അടുത്ത ജന്മം ? ''<br />നാവ് വലിയൊരു നുണയെ<br />മടി കൂടാതെ പെറ്റിട്ടു ,<br />''കൊതിക്കുന്നില്ല ഇനിയൊരു ജന്‍മം ''<br /><br />***************************<br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-2354085036361673453?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-39984950153105020732011-12-07T09:35:00.002+05:302011-12-07T09:47:09.392+05:30അങ്ങകലെ<br />മറ്റൊരു ഭൂമിയുണ്ടത്രെ !<br />അവള്‍ക്ക് ചോപ്പു കുറഞ്ഞൊരു<br />സൂര്യനും !<br />അവളുടെ <br />ഭാരം മറന്നുള്ള<br /> ഗതിവേഗത്തില്‍<br />നമുക്ക് ആയുസ്സ് കൂടുമത്രെ !<br /><br />അവിടെ തെളിനീരുണ്ട്<br />ഭാണ്ഡം മുറുക്കി ,<br />കുട്ടികളെ ഉണര്‍ത്തുവിന്‍<br />വെള്ളക്കൊടിയും<br />ഉണങ്ങാത്ത വേരും<br />പിന്നെ ബോര്‍ഡും മറക്കണ്ട<br />ഇന്നലെ ഹരിശ്രീ കുറിച്ചവന്‍<br />എഴുതിയതാണത്<br />പിന്നാലെ എത്തുന്നവര്‍<br />വായിക്കട്ടെ ,<br />" ഇവിടെയാരും അണകെട്ടരുത് "<br /><br />**********************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-3998495015310502073?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-78920374993191152712011-11-30T11:40:00.007+05:302012-01-30T10:08:13.771+05:30വിസ്ഫോടനത്തിന്റെ ഒരു നാള്‍<br />ഇളകിത്തെറിച്ചവരില്‍<br />നീ നെഞ്ചോടുചേര്‍ത്തിരുന്ന<br />ഒരു മുത്തായിരുന്നു ഞാന്‍ .<br /><br />അടിപതറാതെ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞ്<br />ഞാനിവിടെ<br />കുളിരും ചൂടും തന്ന്<br />കണ്ണുകളേറെത്തന്ന്<br />എന്നെയും നോക്കി<br />നീയവിടെ<br />നിന്‍റെ അഗ്നിശോഭയില്‍<br />ഞാന്‍<br />വെറുമൊരു നീര്‍ത്തുള്ളി .<br /><br />ചിത്രങ്ങളില്‍ <span>മഷി</span> പടര്‍ത്തി<br />വിരഹത്തിന്‍ മുഖം മറച്ച്<br />കണ്‍പീലികള്‍ കുടഞ്ഞ്‌<br />നീയെന്നിലേയ്ക്കു പെയ്യുന്ന<br />പ്രണയാക്ഷരങ്ങള്‍<br /><br />ഓടിയണഞ്ഞ്<br />കണ്ണാടി നോക്കി<br />ചിന്നിച്ചിതറിച്ചിരിച്ച്<br />ഉടലാകെ വിതറുന്ന<br />വര്‍ണങ്ങള്‍<br /><br />എനിക്കായി മാത്രം<br />ഇരുട്ടിന്‍റെ ഉച്ചിയില്‍<br />കത്തിച്ചുപിടിക്കുന്ന<br />ശരറാന്തലും<br />വിണ്‍ചെരാതുകളും .<br /><br />പകലായ് രാത്രിയായ്<br />ഞാനും .<br />എന്നിലെ ഋതുഭേദങ്ങളറിഞ്ഞ്‌<br />നീയും .<br />ഒന്നാകാതെ നാമിങ്ങനെ<br />ഉറവപൊട്ടുന്ന<br />കവിതകള്‍ക്കായ് .<br /><br />****************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-7892037499319115271?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-86463651799591284242011-11-12T12:51:00.005+05:302011-12-20T13:07:12.798+05:30<div style="text-align: left;"><h3> <a href="http://kathayillaaththaval.blogspot.com/2011/11/blog-post.html" target="_blank"><br /></a> </h3> <div> </div> ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക്<br />വയറ്റില്‍ നിന്ന്<br />നെഞ്ചിലൂടെ<br />രണ്ടു മുനകള്‍<br />കണ്ണിലെത്താറുണ്ട് ,<br />പുഴകളായൊഴുകാന്‍ .<br />ചിലപ്പോള്‍<br />മുനകളൊടിഞ്ഞ്<br />രണ്ടു കുളങ്ങളായ്‌<br />നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കും .<br />ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങായ്<br />കൂട്ടിനെത്തുന്ന അച്ഛന്‍ ,<br />ഒരു വഴിയോരക്കാഴ്ച ,<br />കുഞ്ഞിന്‍റെ നിലവിളി ,<br />കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന<br />വാര്‍ത്താചിത്രം ,<br />വിറങ്ങലിച്ചു കിടക്കുന്ന<br /> നിശാശലഭം ,<br />ചങ്ങായി തന്നിട്ടു പോയ<br />ഒരു നുണക്കഥ ,<br />ഇണയെക്കാണാതെ<br />താളം മുറിഞ്ഞു പാടുന്ന<br />കുയില്‍<br />ഇതൊക്കെ മതി<br />മുനകള്‍ക്ക് മുളപൊട്ടാന്‍ .<br /><br />****************** </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-8646365179959128424?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-43313803588377811332011-10-24T10:22:00.005+05:302011-12-06T15:37:26.415+05:30സ്നേഹം ,<br />നക്ഷത്രങ്ങളായ് വിടരുന്ന<br />നാട്ടിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെടാന്‍<br />ഞാനൊന്ന് ഒരുങ്ങട്ടെ<br />പിന്നിലൂടെ<br />പതുങ്ങിവന്ന്<br />നീയെന്റെ മുതുകില്‍<br />മൃദുവായ്പോലും<br />തട്ടരുത് .<br />കൈ വിറച്ച്<br />കണ്ണിനുള്ളില്‍<br />മഷി പടരും<br />കണ്ണിനുള്ളിലെ<br />കടല്‍ കണ്ട്<br />കരയുകയാണെന്ന്<br />ധരിച്ച്<br />നീട്ടിയ വിരലുമായി<br />അവന്‍ മറയും .<br />അരുത്<br />നീയെന്നെ<br />പിറകെ വിളിക്കരുത് .<br /><br />************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-4331380358837781133?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-20261521417478110682011-09-21T11:57:00.008+05:302011-10-09T13:30:50.291+05:30<span style="font-size:100%;">നീണ്ട</span> ഒരിടവേളയ്ക്ക് ശേഷം ഞാനവളെ കാണാന്‍ പോവുകയാണ് .<br />അടുത്തിരിക്കണം , ഒത്തിരി നേരം ...ഒറ്റയ്ക്ക് , പറയാന്‍ ഒരുപാടൊരുപാട്<br />കഥകള്‍ ബാക്കി . കാലത്തിന്‍റെ കുത്തൊഴുക്കില്‍ ഒലിച്ചുപോയ ഓര്‍മ്മകള്‍ ,<br />അവളുടെ ഓരോ മൂളലിലും അലിഞ്ഞുചേരുന്നത് കണ്ടിരിക്കണം . ഒരു<br />വിളിപ്പാടകലെ എന്നും കണ്ണിന് കണിയൊരുക്കിയവള്‍ .<br /><br />മുട്ടോളം പൊക്കത്തില്‍ വളര്‍ന്ന പുല്‍ചെടികള്‍ക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍<br />പിറകില്‍ നിന്ന് ഒരു ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍ , ''അധികനേരം ഇരിക്കണ്ട അവിടെ ,<br />പഴയപോലല്ല , സൂക്ഷിക്കണം .'' ഒറ്റക്കുതിപ്പിന് അടുക്കളവാതിലിലെത്താം ,<br />പിന്നെയെന്തിനീ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍ ? മനസ്സ് കാര്യമില്ലാതെ നൊമ്പരപ്പെട്ടു .<br /><br />ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ , വരാന്‍ ഞാനെന്തേ ഇത്രയും വൈകി ? കരഞ്ഞുകലങ്ങി<br />കുഴിയിലാണ്ട കണ്ണുകള്‍ . എന്‍റെ ചെവികള്‍ എത്ര തുറന്നുപിടിച്ചിട്ടും അവള്‍<br />പറയുന്നതൊന്നും എനിക്ക് കേള്‍ക്കാനാവുന്നില്ല . അതോ അവള്‍ മിണ്ടാത്തതോ ?<br />അവളുടെ ഉള്ളം എനിക്കിപ്പോള്‍ കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ലല്ലോ .<br /><br />അവളെ തൊടാനാവാതെ ഞാന്‍ നോക്കിയിരുന്നു . പറയാനുള്ളതൊക്കെ എനിക്ക്<br />പറഞ്ഞേ തീരൂ . ചങ്ങാത്തം കൂടിയതുമുതല്‍ തുടങ്ങാം . അവള്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കട്ടെ .<br /><br />'<span>'ഞാന്‍</span> എറിഞ്ഞു തരുന്ന ചെറിയ കല്ലുകള്‍ ഒന്നൊന്നായി പിടിച്ചെടുത്ത് വട്ടത്തില്‍<br />ചുഴറ്റി എന്നെ രസിപ്പിച്ച്‌, നീ പൊട്ടിച്ചിരിച്ച ഒരു ദിവസം നീയെനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട<br />കൂട്ടുകാരിയായി . സമ്മാനമായി നീ തന്ന പല നിറത്തിലുള്ള ചെറിയ ഉരുളന്‍<br />കല്ലുകള്‍ എന്‍റെ വെള്ളിച്ചിമിഴില്‍ ഇന്നും ഉടയാത്ത കുപ്പിവളകള്‍ക്കൊപ്പം കിന്നാരം<br />പറഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട് .<br /><br />എന്‍റെ പാദസരം തൊട്ടുനോക്കാന്‍ ഞാന്‍ ആദ്യമായി അനുവദിച്ചത് നിന്നെയായിരുന്നു .<br />പാദസരമണിഞ്ഞ എന്‍റെ കണങ്കാലുകള്‍ നിന്നിലൂടെ നോക്കിയിരുന്നപ്പോള്‍<br />ഒരു നാള്‍ അവയിലൊരെണ്ണം നീ കൈക്കലാക്കുമെന്ന് ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചതേയില്ല .<br />പാദസരം നഷ്ടമായതോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ സങ്കടപ്പെട്ടില്ല , കാരണം നീയും എന്നെപ്പോലെ<br />ആയിരുന്നല്ലോ .<br /><br />എന്‍റെ കൈയിലെ പമ്പരം കൊതിയോടെ നീ നോക്കുന്നത് കണ്ട് ഞാനത് നിനക്ക്<br />തന്നതും അപ്പോള്‍ ചേട്ടന്‍ ചെവിയില്‍ പിച്ചി നോവിച്ചതും നീ എന്നോടൊപ്പം കരഞ്ഞതും<br />ഞാന്‍ മറന്നിട്ടില്ല , നീയും മറന്നിട്ടുണ്ടാവില്ല അതൊന്നും .<br /><br />അടുക്കളയിലെ നെയ്യപ്പത്തിന്റെ മണം നിന്നെ അറിയിക്കാന്‍ കാറ്റിനു മുന്പേ ഓടിയെത്തി<br />നിനക്ക് തന്നിട്ട് , ആരും കാണാതെ കൈയില്‍ പടര്‍ന്ന വെളിച്ചെണ്ണ കുഞ്ഞുപാവാടയില്‍<br />തുടച്ചപ്പോള്‍ നീ ഒളികണ്ണിട്ടു ചിരിച്ചു .<br /><br />നിന്നോടൊപ്പം കളിച്ചു രസിച്ചു നിന്‍റെ കുളിരും പുതച്ച് , അമ്മയുടെ പിറകെ തിരിഞ്ഞു<br />നോക്കി നടക്കുമ്പോള്‍ നീ എന്തൊക്കെയോ പറയുകേം പാടുകേം ചെയ്തു .<br /><br />നിന്‍റെ പുറത്ത് മലര്‍ന്നുകിടന്ന് സൂര്യനെ നോക്കാന്‍ എനിക്കെന്തിഷ്ടമായിരുന്നു . ഞാനൊരു<br />മിടുക്കികുട്ടിയാണെന്ന് നീയും അവനും ഒരുപോലെ സമ്മതിച്ചിരുന്നു .<br /><br />വയസ്സറിയിച്ചത് , അമ്പരപ്പോടെ , ലജ്ജയോടെ നിന്നോട് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ നിന്‍റെ ചിരി<br />രണ്ടു കൈകളിലെയും കുപ്പിവളകള്‍ ഒരുമിച്ച് കിലുക്കുന്നതു പോലെയായിരുന്നു .<br />നിന്നോടൊപ്പമുള്ള കളി നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന അമ്മയുടെ അന്ത്യശാസനം പിറ്റേന്ന്<br />വേദനയോടെ അറിയിച്ചപ്പോള്‍ നിന്‍റെ ചിരി പൊട്ടിവീണ മാലയിലെ മുത്തുകള്‍ ചിതറുന്നത്‌<br />പോലെയും .<br /><br />എന്‍റെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് നിന്നോടായിരുന്നു . അന്ന് നിന്‍റെ<br />മുഖവും വല്ലാതെ ചുവന്നുതുടുത്തു . ഓരോ ദിവസവും അക്ഷമയായി നീയെന്നെ കാത്തു.<br />കണ്ണുതട്ടും എന്ന് കളി പറഞ്ഞ് , ഇലകള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഉദയസൂര്യനെയെന്നപോലെ<br />ഒരു നാള്‍ നിനക്കെന്റെ പ്രണയത്തെ ഞാന്‍ കാട്ടിത്തന്നു , ആ നിമിഷത്തിന് നീ മാത്രം<br />സാക്ഷി <span>. ഒടുവില്‍</span> ഒരു നാള്‍ കുറെ കണ്ണീര്‍പ്പൂക്കള്‍ നിനക്ക് തന്നപ്പോള്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ<br />നീ ഒക്കെയും കൈനീട്ടി വാങ്ങി .അന്ന് നിന്‍റെ പാട്ടിന് ഒരു തേങ്ങലിന്റെ ഈണമായിരുന്നു .<br /><br /><br />ഇന്ന് നിന്‍റെ ഹൃദയം പിളര്‍ന്നെടുത്ത ഭാരവുംകൊണ്ട് മറയുന്ന രൂപങ്ങളെ നോക്കി<br />നിസ്സഹായയായി ഗര്‍ത്തങ്ങളിലേയ്ക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി , ചിരിക്കാനാവാതെ , പാടാനാവാതെ<br />ഒരു നെടുവീര്‍പ്പായി നീ എന്‍റെ മുന്നില്‍ . വികൃതമാക്കപ്പെട്ട നിന്‍റെ ശരീരത്തില്‍ ഒരു സാന്ത്വനം<br />പോലെ തലോടുന്ന സൂര്യന്റെ കൈകള്‍ . നീ നനച്ചു വളര്‍ത്തി , ഞാന്‍ അടര്‍ത്തിയെടുത്ത<br />തെച്ചിപ്പഴങ്ങള്‍ , കാറ്റില്‍ തലയാട്ടി താളം പിടിക്കുന്ന ഓണപ്പുല്ലുകള്‍ , നിനക്ക് കാവല്‍<br />നിന്ന മുളംകൂട്ടങ്ങള്‍ എല്ലാം ഓര്‍മകള്‍ക്ക് വഴിമാറിതന്നിരിക്കുന്നു . പഴയ ചിത്രത്തിലെ<br />നിന്നെ കാണാതെ , നെഞ്ചിലെ ഭാരം ഒന്നിറക്കിവയ്ക്കാനാവാതെ ഉഴലുമ്പോള്‍<br />ഞാനറിയുന്നു , നിന്നെ ഞാന്‍ ഒരുപാടൊരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നു .''<br /><br />*****************************************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-2026152141747811068?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-43207257854663396042011-08-28T15:08:00.006+05:302011-11-12T23:36:22.085+05:30ചില്ല നോക്കിയലഞ്ഞ നിലാപ്പക്ഷി<br />വന്നു ചേര്‍ന്നിതായീയുഷസ്സന്ധ്യയില്‍<br />കാറ്റിലുലയാത്തൊരീ മരച്ചില്ലയില്‍<br />ചേര്‍ത്തുവച്ചു ഒരമ്മക്കിളിക്കൂട്<br />നോവുപാട്ടുകള്‍ ചിറകാലെടുത്തിട്ട്<br />മണ്ചെരാതും കൊളുത്തി പറന്നുപോയ്‌<br />നിദ്രയില്‍ കൂട്ടായ് നിനക്കെന്റെ<br />ചിറകിനടിയിലെ ചൂടുമീ താരാട്ടും<br />നാളെ കിഴക്കീന്നു വാരിയെടുക്കണം<br />അര്‍ക്കന്‍ വിതറുന്ന പൊന്‍മണിമുത്തുകള്‍<br />ചന്തമോടെ പതിക്കണം കൂടിതില്‍<br />ആരുമീവിധം കാണാത്ത ഭംഗിയില്‍<br />ഉള്ളിലെ സ്നേഹത്തേന്‍ മഷിയാലൊരു<br />കാവ്യമെഴുതാം നിനക്കായി ഞാനിനി<br />പേര് നീയതിന്‍ മീതെ കുറിക്കണം<br />ചോര തോല്‍ക്കും നിറം കൊണ്ട് ,<br />നടുവിലായ് , '' എന്‍റെ അമ്മക്കിളി ''.<br /><br />***************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-4320725785466339604?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-55556063167108274632011-08-25T10:40:00.008+05:302012-01-02T14:50:37.027+05:30വന്നുപോയവരാരും<br />പിന്നീട് വന്നില്ല .<br />ഭാണ്ഡം തുറന്ന്<br />വിഴുപ്പുകളെടുത്ത്<br />നെഞ്ചില്‍ തുറന്നുവച്ച്<br />വിയര്‍പ്പുതുള്ളികള്‍<br />മുഖത്ത് വടിച്ചെറിഞ്ഞ്<br />കുളിര് പുതച്ച്<br />സുഖമായുറങ്ങിയത്<br />അവര്‍ മറന്നിരിക്കും .<br />കരയാന്‍ പാടില്ല<br />പറയാനും പാടില്ല<br />കേള്‍ക്കുക മാത്രം<br />അതാണ്‌ , ധര്‍മ്മം .<br />ഓര്‍ക്കാതിരിക്കുന്നത്<br />മറവികൊണ്ടാവില്ല<br />തുറന്നുവയ്ക്കാന്‍ ഒരു<br />ഭാണ്ഡം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടുമാവില്ല<br />എനിക്കൊരു പേരില്ല ,<br />അതുതന്നെയാവാം !<br /><br />**************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-5555606316710827463?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-47868057331622221972011-08-20T23:12:00.008+05:302011-08-21T13:18:08.300+05:30<span style="font-size:100%;">അവരെ കാണാന്‍ പുറപ്പെടുമ്പോള്‍ മനസ്സ് നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുകയായിരുന്നു <br />എന്‍റെ ബാല്യകാലം . ഞാന്‍ ആര്‍ത്തുരസിച്ചു കുളിച്ച പുഴയും ഞാന്‍ കേട്ട <br />കുയില്‍പ്പാട്ടും ഞാന്‍ രുചിച്ച പായസത്തിന്റെ മധുരവും സ്വപ്നമായ് <br />കണ്ടുപോലും മനസ്സ് നിറയ്ക്കാ<span>നാവാത്ത </span>കുട്ടികള്‍ . <br /> <br />ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നതിനിടയില്‍ മഷി <span>തീര്‍ന്നുപോയത്‌ </span>ഈശ്വരന്‍ എന്തേ <br />അറിയാതെപോയി ? അശ്രദ്ധയായിരുന്നോ കാരണം ? അനാഥത്വത്തില്‍ <br />നിന്ന് അവരെ കൈപിടിക്കാന്‍ ദൂതരെ <span>അയച്ച് </span>പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്തത് <br />അവന്‍റെ <span>കാരുണ്യം . <br /> <br /> <br /></span>പടികടന്ന്‌ അകത്തേയ്ക്ക് കയറുമ്പോള്‍ അവിടെ ഒരുപാട് കണ്ണുകള്‍ <br />ഉറ്റുനോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ , ഒരുമയോടെ എല്ലാവരും <br />വിശാലമായ മുറിയില്‍ അനുസരണയോടെ വന്ന് , നിലത്തിരുന്നു . ഞാനും <br />അവര്‍ക്കൊപ്പം കൂടി . <br /> <br />ചിരിക്കുന്ന <span>മുപ്പത് </span>മുഖങ്ങള്‍ . ഒരമ്മ പെറ്റവരെപ്പോലെ . മുഖത്ത് പടര്‍ത്താന്‍ <br />ഒരു ചിരിക്കുവേണ്ടി പാടുപെട്ട എന്‍റെ ദൈന്യത അവരെങ്ങനെ അറിയാന്‍ . <br />കൊട്ടിയടയ്ക്കപ്പെടുന്ന <span>വാതിലിന് </span>മുന്നില്‍ ചിന്തകള്‍ പിന്‍വാങ്ങുന്നതു <br />കൊണ്ടാവാം അവര്‍ക്കെപ്പോഴും ചിരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നത്‌ . <br /> <br />ഞാന്‍ പറയുന്നതൊക്കെ മനസ്സിലാവുന്നു എന്ന മട്ടില്‍ അവര്‍ ചിരിക്കുകയും <br />പറയുകയും ഒക്കെ ചെയ്തു . അതിന് നേര്‍ക്ക്‌ ചെവി നന്നായ് കൂര്‍പ്പിച്ച് <br />ഇരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ പിറകില്‍ നിന്ന് '' അമ്മേ ന്ന് ഒരു വിളി . എന്‍റെ സാരി <br />ബലമായി പിടിച്ചു<span>വലിച്ച് , </span>മൂന്നു വയസ്സ് വരുന്ന ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞ് . നേരത്തെ <br />ഞാനവളെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു . ഇരട്ട കുട്ടികളില്‍ ഒരുവള്‍ . അമ്മയുണ്ട്‌ അവള്‍ക്ക് . <br />കാണാന്‍ കിട്ടുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം . <br /> <br />അവളുടെ കണ്ണുകള്‍, നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞ് ഒഴുകാന്‍ വെമ്പുന്ന ഒരു പുഴ. <br />അവള്‍ എന്തോ എന്നോട് യാചിക്കുംപോലെ . അവളുടെ വിരലുകള്‍ <br />ഞാനെന്റെ കൈകൊണ്ടു <span>പൊതിഞ്ഞു. </span>ചിരിയും നോട്ടവും അവള്‍ക്ക് <br />മാത്രമായി കിട്ടിയപ്പോള്‍ അവള്‍ സാരിയിലെ പിടിവിട്ട് എന്‍റെ മടിയില്‍ <br /><span>കയറിയിരിപ്പായി . </span>സാരിയിലെ വര്‍ണപ്പൊട്ടുകള്‍ നുളളി എടുക്കാന്‍ <br />അവളുടെ വിരലുകള്‍ പണിപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു . അതിനിടയിലും അവള്‍ <br />'അമ്മ , അമ്മ എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു . ഇളകി വരാത്ത പൊട്ടുകളോട് <br />പിണക്കം <span>ഭാവിച്ച് </span>വിരലുകള്‍ <span>തിരിച്ചെടുത്ത്‌ ,അവള്‍ </span>എന്‍റെ മുഖത്ത് സൂക്ഷിച്ച് <br />നോക്കി . മുഖത്ത് പരതിനടന്ന വിരലുകള്‍ അവസാനം ചുവന്ന പൊട്ട് <br />കണ്ടെത്തി . നെറ്റിയില്‍ നഖമാഴ്ത്തി ഇളക്കാന്‍ നോക്കിയപ്പോഴേയ്ക്കും <br />ആ പൊട്ട് അവളുടെ വിരലില്‍ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു . അവളുടെ മുഖത്ത് ലോകം <br />കീഴടക്കിയ സന്തോഷം . അവള്‍ എന്‍റെ നെഞ്ചിലേയ്ക്ക് പതുക്കെ <br />ചാഞ്ഞു . ഞാനവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു . എന്‍റെ ശരീരത്തിന്റെ തന്നെ ഒരു ഭാഗം <br />എന്നപോലെ അവള്‍ എന്നിലേയ്ക്ക് പറ്റിച്ചേര്‍ന്നു . <br /> <br />ആ നിമിഷം ഈശ്വരന്‍ എന്നെ നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്ത് പിടിക്കുന്നത്‌ ഞാനറിഞ്ഞു . <br />ഞാനൊരു സുഖകരമായ <span>മയക്കത്തിലേയ്ക്കു </span>വഴുതി വീണതുപോലെ . <br />അപ്പോള്‍ എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ കവിളില്‍ രണ്ട് സമാന്തരരേഖകള്‍ <br />വരയ്ക്കുകയായിരുന്നു .................. <br /> <br />******************************************************* <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-4786805733162222197?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-12747236784948791932011-08-04T22:18:00.016+05:302012-01-16T10:02:33.133+05:30<span style="font-size:100%;">ചുവരുകളുള്ള<br />ഒറ്റമുറിയില്‍<br />ഏകാന്ത തടവിലാണ്<br />ഞാന്‍ .<br />എന്‍റെ വാക്ക്<br />നിന്‍റെ വാക്കുമായി<br />ഇണചേര്‍ന്ന്<br />ചാപിള്ള<br />ജനിച്ച ദിവസമാണ്<br />ഞാനെന്‍റെ <span>മുറിക്ക് </span><br />ചുവരുകള്‍ കെട്ടിയത് .<br />വാതിലിന്‍റെ <span>നെഞ്ചില്‍</span><br />ആഴത്തില്‍ പതിഞ്ഞ<br />കനമുള്ള ഒരു താഴ്<br />അകത്ത് .<br />സ്പര്‍ശമേറ്റ്<br />തുറക്കാതിരിക്കാന്‍<br />ഞാന്‍ മുറിച്ചെറിഞ്ഞ<br />എന്‍റെ വിരലുകള്‍<br />പുറത്ത് .<br />ഇരുളും വെളിച്ചവും<br />മാറിമാറി പുണര്‍ന്ന്<br />കട്ട</span><span style="font-size:100%;"> പിടിച്ച നിശബ്ദത<br />നീണ്ട പല്ലുകളും<br />കൂര്‍ത്ത നഖങ്ങളും<br />വെട്ടിമാറ്റി</span><span style="font-size:100%;"><br />തുറിച്ചു നോക്കി<br />പതുങ്ങിയെത്തുകയാണ്<br />നെറികെട്ട വാക്കുകളുടെ<br />ആത്മാക്കള്‍ .<br />അവരുടെ നേര്‍ക്ക്‌<br />ഞാന്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു<br />വിരലുകളില്ലാത്ത<br />കൈകള്‍ .<br />ഒറ്റമുറിയില്‍<br />എന്‍റെ ചിരി<br />മുഴങ്ങുന്നതറിയാതെ<br />പുഴുക്കളുപേക്ഷിച്ച അസ്ഥികള്‍<br />തിരയുകയാണ<span>വര്‍ .<br /><br />********************</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-1274723678494879193?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-49236100649872835612011-07-19T09:31:00.003+05:302011-07-21T09:41:43.141+05:30<span style="font-size:130%;">ഞാനൊരു മരം<br />നിങ്ങളുടെ ചിത്രത്തില്‍<br />നിറമടര്‍ന്ന കൈകളും<br />വിണ്ടുകീറിയ ഉടലും<br />എന്‍റെ അടയാളങ്ങള്‍ .<br /><br />മണ്ണിനെ പുണര്‍ന്ന്<br />ഒരു മിടിപ്പായ്<br />നെഞ്ചിലാഴ്ന്നിറങ്ങി<br />പ്രാര്‍ഥനയുടെ<br />മയക്കത്തിലാണിന്ന് .<br /><br />ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്<br />ഭൂഗര്‍ഭത്തില്‍<br />ഒരു പുഴ കരയുന്നത്<br />തെളിനീരായ്‌<br />പരന്നൊഴുകാന്‍ .<br /><br />നിങ്ങളെന്നെ മുറിച്ച്<br />അഗ്നിശുദ്ധി വരുത്തരുത്<br />തേയ്ച്ചു മിനുക്കി<br />മോഹവില പറയരുത്<br />എന്‍റെ ഹൃദയം തുടിക്കുന്നുണ്ട് .<br /><br />ഞാന്‍ ഉണരും<br />എന്‍റെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍<br />നിറങ്ങളായ്‌<br />ഉടലാകെ നിറയും<br />മഴ പെയ്യണം<br /><br />ഒരു ഒറ്റത്തുള്ളി മഴ ......<br /><br />*******************<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-4923610064987283561?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-67569574892133276532011-07-12T18:36:00.023+05:302011-12-06T15:42:04.983+05:30<span style="font-size:85%;"><br />നമ്മള്‍ ആദ്യമായി കണ്ടതെന്നാണ് ? നീയെന്താണിങ്ങനെ മറഞ്ഞുനിന്ന്<br />ഓര്‍മയായ്‌ എന്നിലേയ്ക്ക് എപ്പോഴും പെയ്തിറങ്ങുന്നത് ?<br /><br />കുട പിടിക്കാതെ നിന്‍റെ കൂടെ നടന്നതും സ്കൂള്‍ വരാന്തയിലെത്തിയപ്പോള്‍<br />തലമുടിയിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി നീ എന്‍റെ ഫ്രോക്ക് നനച്ചതും ഓര്‍മയുണ്ട്<br /><br />വൈകുന്നേരം നീ എന്‍റെ കൂടെ വീട്ടില്‍ വന്നു . ചേര്‍ത്തുനിര്‍ത്തി തല<br />തുടച്ച്‌ രാസ്നാദിപ്പൊടി തിരുമ്മുന്നതിനിടയില്‍ അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു ,<br />നീയൊരു ഭീകരനാണെന്ന് . അന്ന് രാത്രി വായിലൂടെ ശ്വസിക്കേണ്ടി<br />വന്നപ്പോള്‍ എനിക്ക് നിന്നോട് ചെറിയ ദേഷ്യം തോന്നാതിരുന്നില്ല .<br />പക്ഷെ റോഡിനരികിലൂടെ ചെറിയ പുഴയായി ഒഴുകിയ നീ തന്ന<br />കുളിര് ദേഷ്യത്തെ പിന്നിലേയ്ക്ക് വലിച്ചിട്ടു .<br /><br />ആര്‍ത്തലച്ചു പെയ്തിറങ്ങി , നീ മണ്ണിന്‍റെ നിറമായി കിടന്ന നേരം<br />നിന്‍റെ മേലെ എന്‍റെ പാദസരങ്ങള്‍ ഒച്ചയോടെ കിലുങ്ങിയപ്പോള്‍ നീ<br />എന്‍റെ കുഞ്ഞ് കുഞ്ഞുപാവാട നിറയെ നിറമുള്ള പൂക്കള്‍ വിരിയിച്ചു .<br />അലക്കുകല്ലില്‍ ആ പൂക്കളെ മായ്ക്കാന്‍ അമ്മ പാടുപെട്ടപ്പോള്‍<br />അറിയാതെ പിറുപിറുത്തു . ആ ദേഷ്യം എന്നോടായിരുന്നോ അതോ<br />നിന്നോടോ ? ഇന്നും എനിക്കറിയില്ല .<br /><br />മുറ്റത്ത്‌ നീയൊരു പുഴയായ് ഒഴുകിയപ്പോള്‍ നോട്ടുബുക്കിലെ കടലാസ്<br />അടര്‍ത്തിയെടുത്ത് വഞ്ചിയുണ്ടാക്കി കളിപ്പാട്ടമായി ഞാനത് നിനക്ക് തന്നു<br />ആ വഞ്ചിയില്‍ കടത്തി വിട്ട കറുത്ത ഉറുമ്പിനെ എന്തു ശ്രദ്ധയോടെയാണ്<br />നീ അക്കരെയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയത് ..<br /><br />കനത്തു പെയ്യാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോള്‍ നീ ഓടിയെത്തി ദേഹത്ത് ഊക്കോടെ<br />പതിച്ച്‌ എന്നെ ഇക്കിളിപ്പെടുത്തിയത് ഇന്നലെയല്ലേ ..<br /><br />പശു കരയുന്നതും കോഴികള്‍ കൂടണയാന്‍ തിടുക്കം കൂട്ടുന്നതും കണ്ടിട്ട് , നീ<br />വരുമെന്ന് പ്രവചിക്കുന്നത് കേട്ട് , കൊതിയോടെ, നിന്നെ തിരയുമായിരുന്നു .<br />മേഘങ്ങള്‍ക്കുള്ളിലൊളിച്ച്‌ നീ പലപ്പോഴും എന്നെ പറ്റിച്ചിട്ടുണ്ട് .<br /><br />മുറ്റത്തെ പായില്‍ വെയിലേറ്റു ചിരിച്ചു കിടക്കുന്ന ചന്ദ്രന്‍റെ മുഖമുള്ള<br />തേങ്ങാചീളുകളോട് ചങ്ങാത്തം കൂടാന്‍ നീ എത്തുമ്പോഴും അരുതെന്ന് ഞാന്‍<br />വിലക്കിയിരുന്നില്ലല്ലോ , അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു നിന്നെ .<br /><br />നീയൊരു സുഖമുള്ള വികാരമായി പടരാന്‍ മോഹിച്ച്‌ , വിശാലമായ കറുത്ത<br />ആകാശത്തേയ്ക്ക് മുഖമുയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട് ഞാന്‍ .<br /><br />ഇരുട്ടിനെ തള്ളിമാറ്റി , ചിരിയോടെ പതുങ്ങിവന്ന് പുതപ്പിനുള്ളില്‍ ഒരു<br />സ്വപ്നമായി എന്നോടൊപ്പം ഉറങ്ങിയിരുന്നത് നീ മറന്നിട്ടുണ്ടാവില്ല .<br /><br />ഇടവഴി പിന്നിട്ട് വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള ഒതുക്കുകള്‍ കയറിയപ്പോള്‍ ആവേശത്തോടെ<br />നീ ഓടിയണഞ്ഞതും ,പിന്നെ ഞാനൊരു സ്ത്രീയായി വളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ്<br />നിലക്കണ്ണാടി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചതും മറക്കാനാവുന്നില്ല .<br /><br /><br />പിന്‍ കഴുത്തിലെ സ്പര്‍ശം അറികെ , തിമിര്‍ത്തു പെയ്യുന്ന നിന്‍റെ നേരെ<br />മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ജനല്‍പ്പാളി അടച്ചപ്പോള്‍ നിന്‍റെ മുഖം വിളറിയോ ,<br />ഒരു പരിത്യജിക്കപ്പെട്ടവന്റെതുപോലെ ?<br /><br />ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും പിന്നെ ആര്‍ത്തുവിളിച്ചും നീ എത്തിയപ്പോഴൊക്കെ<br />നീ കാണാതെ , ജനവാതിലിപ്പുറത്തിരുന്നു ഞാന്‍ നിന്നെ അറിയുകയായിരുന്നു .<br /><br />അച്ഛന്‍റെ ചിതയിലെ അഗ്നി കെട്ടുപോകാതിരിക്കാന്‍ , നീ വരരുതേ എന്ന്<br />മനസ്സ് കൈകൂപ്പിയപ്പോള്‍ ദൂരേ മാറി നിന്ന നിന്‍റെ മുഖം...<br /><br />ഇന്ന് ഈ ജനവാതിലിലൂടെ നോക്കുമ്പോള്‍ നീ വിതറുന്ന മുത്തുകള്‍ക്ക് ഇപ്പോഴും<br />പല പല നിറങ്ങള്‍ . ഉള്ളം കൈയില്‍ ചിന്നിച്ചിതറി മുഖത്ത് പടരുന്ന നിനക്ക്<br />എന്നും ഒരേ കുളിര്‍മ്മ .<br /><br />ആകാശത്തിനപ്പുറം മറഞ്ഞപ്പോള്‍ മുറ്റത്തെ ചേമ്പിലയില്‍ നീ വച്ചിട്ടുപോയ<br />ഒരു വെളുത്ത മുത്ത്‌ , <span>ഒന്ന്</span> തൊടുന്നതിനു മുന്പ് , നോക്കിനില്‍ക്കെ കാറ്റ് വന്ന്<br />തള്ളിയിട്ടു ആ വലിയ മുത്തിനെ . അവള്‍ക്ക് രണ്ടു മുത്തുകള്‍ പകരം കൊടുത്ത്‌ ,<br />ഞാന്‍ കാത്തുനില്‍ക്കാം നിന്നെയും നോക്കി , നീ വരുവോളം ...........<br /><br />**************************************************<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-6756957489213327653?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-73498764360650746142011-07-06T11:56:00.003+05:302011-12-15T09:45:12.713+05:30<span title="Click to correct">ഈശ്വരനെ</span> <span title="Click to correct">കണ്ടു </span>.............<br /><span title="Click to correct">എന്‍റെ</span> <span title="Click to correct">ഇടതു</span> <span title="Click to correct">കണംകൈയിലെ</span> <span title="Click to correct">ചെറിയ</span> <span title="Click to correct">കാക്കപ്പുള്ളിയുടെ</span><span title="Click to correct"> മുകളിലൂടെ</span> <span title="Click to correct">വിരല്‍ത്തുമ്പുകൊണ്ട്</span><br /><span title="Click to correct">മൃദുവായി</span> <span title="Click to correct">ഒരു</span> <span title="Click to correct">നേര്‍രേഖ</span> <span title="Click to correct">വരച്ചിട്ടു</span> <span title="Click to correct">മടങ്ങി</span>. .<span><span title="Click to correct">രണ്ടു</span></span> <span title="Click to correct">ക്ഷണം</span> <span title="Click to correct">കഴിഞ്ഞ്</span> <span title="Click to correct">വരാമെന്ന്</span> <span title="Click to correct">ഉറപ്പു പറഞ്ഞു</span><br />കൊണ്ട് ... ആ '<span title="Click to correct">ക്ഷണം</span> ' <span title="Click to correct">എത്ര</span> <span title="Click to correct">നാഴികയും</span> <span title="Click to correct">വിനാഴികയും</span> <span title="Click to correct">ആണെന്നറിയാതെ</span> <span title="Click to correct">ഞാന്‍</span> <span title="Click to correct">നോക്കി</span> <span title="Click to correct">നിന്നു</span> ,<br /><span title="Click to correct">പെയ്തൊഴിയാത്ത</span> <span title="Click to correct">കണ്ണുകളുമായി</span> , <span title="Click to correct">അത്</span> <span title="Click to correct">മറ്റാരും</span> <span title="Click to correct">കാണാതെ</span> <span title="Click to correct">മറച്ചു</span> <span title="Click to correct">പിടിക്കാന്‍ </span><span title="Click to correct">പാടുപെട്ടു</span> <span title="Click to correct">കൊണ്ട്</span> ,<br />വന്‍ <span title="Click to correct">തിരയായി</span> <span title="Click to correct">തന്നെ</span> <span title="Click to correct">വന്നടുക്കുമെന്ന്</span> <span title="Click to correct">മോഹിച്ചുകൊണ്ട്‌</span> ...<br /><br /><span title="Click to correct">പ്രത്യക്ഷമായ</span> <span title="Click to correct">നേരത്ത്</span> <span title="Click to correct">അപ്രിയമായതെന്തെങ്കിലും</span> <span title="Click to correct">പറഞ്ഞുവോ</span> <span title="Click to correct">ഞാന്‍</span> <span>? <span title="Click to correct">കാതിന്</span></span> <span title="Click to correct">കുളിര്‍മ</span> <span title="Click to correct">പകരേണ്ട</span><br /><span title="Click to correct">സമയത്ത്</span> <span title="Click to correct">പരാതികളുടെയും</span> <span title="Click to correct">പരിഭവങ്ങളുടെയും</span> <span title="Click to correct">പട്ടിക</span> <span title="Click to correct">നിരത്തിയത്</span> <span title="Click to correct">നിന്നെ</span> അലോസരപ്പെടുത്തിയോ ?<br /><span title="Click to correct">അതുകൊണ്ടാണോ</span> <span title="Click to correct">എന്‍റെ</span> <span title="Click to correct">ഉള്ളില്‍</span> <span title="Click to correct">കത്തി</span> <span title="Click to correct">ജ്വലിച്ചിരുന്ന</span> <span title="Click to correct">പ്രണയാഗ്നിയുടെ</span><span title="Click to correct"> താപം</span> <span title="Click to correct">നീ</span> <span title="Click to correct">അറിയാതെ</span> <span title="Click to correct">പോയത്</span> ?<br /><br /><span title="Click to correct">തപം</span> <span title="Click to correct">ചെയ്ത്</span> <span title="Click to correct">ഞാന്‍</span> <span title="Click to correct">വെടിപ്പാക്കിയ</span> <span title="Click to correct">പാതയിലൂടെ</span> <span title="Click to correct">നീ</span> <span title="Click to correct">എന്നോടൊപ്പം</span> <span title="Click to correct">നടന്നപ്പോള്‍</span> <span title="Click to correct">സൂര്യതാപമേറ്റ്‌</span> എന്‍റെ<br /><span title="Click to correct">കവിളിലൂടെ</span> <span title="Click to correct">ഒലിച്ചിറങ്ങിയ</span> <span title="Click to correct">വിയര്‍പ്പു</span><span title="Click to correct">തുള്ളികള്‍</span> <span title="Click to correct">സ്വന്തം</span> <span title="Click to correct">തൂവാലകൊണ്ട്</span> <span title="Click to correct">തുടച്ചു</span> <span title="Click to correct">തന്നപ്പോള്‍</span> <span title="Click to correct">അതിലെ</span> <span title="Click to correct"><span></span></span><br /><span title="Click to correct">ഗന്ധം</span> <span title="Click to correct">ഞാന്‍</span> <span title="Click to correct">മുത്തിയെടുത്തത്</span> <span title="Click to correct">നീ</span> <span title="Click to correct">അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലേ</span> .. '' <span title="Click to correct">തളരുന്നെങ്കില്‍</span> <span title="Click to correct">താങ്ങിയെടുക്കാം</span> '' എന്ന് നീ<br /><span title="Click to correct">പറഞ്ഞതും</span> <span title="Click to correct">ശ്രുതിമധുരമായി</span> <span title="Click to correct">പാടിയതും</span> <span title="Click to correct">ഞാന്‍</span> <span title="Click to correct">കേട്ടിരുന്നു</span> . <span title="Click to correct">പാടാനറിയാമെങ്കിലും</span> <span title="Click to correct">ഒപ്പം</span> <span title="Click to correct">കൂടാതിരുന്നത്</span><br /><span title="Click to correct">ആ</span> <span title="Click to correct">ശബ്ദത്തില്‍</span> <span title="Click to correct">ഞാന്‍</span> <span title="Click to correct">ലയിച്ചുപോയതുകൊണ്ടല്ലേ</span>... <span title="Click to correct">വഴിയോരത്തെ</span> <span title="Click to correct">ചെറിയ</span> <span title="Click to correct">കല്ലുകളില്‍ </span><span title="Click to correct">തട്ടി</span> <span title="Click to correct">ഇടറി</span><br /><span title="Click to correct">വീഴാന്‍</span> <span title="Click to correct">തുടങ്ങിയപ്പോള്‍</span> <span title="Click to correct">കരുത്തുള്ള</span> <span title="Click to correct">കൈ</span> <span title="Click to correct">തന്ന്</span> <span title="Click to correct">എന്നെ</span> <span title="Click to correct">നീ</span> <span title="Click to correct">താങ്ങിയില്ലേ</span> ... <span title="Click to correct">ആ</span> <span title="Click to correct">നോട്ടം</span> <span title="Click to correct">എന്നെ</span> <span title="Click to correct">വല്ലാതെ </span><br /><span title="Click to correct"><span>തളര്‍ത്തുന്നു</span></span> <span title="Click to correct">എന്നതുകൊണ്ടല്ലേ</span> <span title="Click to correct">ഞാന്‍</span> <span title="Click to correct">താഴേയ്ക്ക്</span> <span title="Click to correct">നോക്കിനിന്നത്</span> ...<br /><br /><span title="Click to correct">നിന്നെ</span> <span title="Click to correct">മറ്റാര്‍ക്കും</span> <span title="Click to correct">കാണാന്‍</span> <span title="Click to correct">കഴിയില്ല</span> <span title="Click to correct">എന്നറിയാമായിരുന്നിട്ടും</span> <span title="Click to correct">ഞാന്‍</span> <span title="Click to correct">ആരെയൊക്കെയോ</span> <span title="Click to correct">ഭയപ്പെട്ടു</span> .<br /><span title="Click to correct">അതുകൊണ്ടല്ലേ</span> <span title="Click to correct">നിന്നിലലിഞ്ഞ്</span> , <span title="Click to correct">ഒന്നായി</span> , <span title="Click to correct">ഒരു</span> <span title="Click to correct">ശിലയായിത്തീരാന്‍</span> <span title="Click to correct">ദാഹിച്ചിട്ടും</span> <span title="Click to correct">ചേര്‍ന്നുനില്‍ക്കാന്‍</span><br /><span title="Click to correct">മടി</span> <span title="Click to correct">കാണിച്ചതും</span> <span title="Click to correct">അടയാളമായി</span> <span title="Click to correct">നിനക്കൊന്നും</span> <span title="Click to correct">തരാതിരുന്നതും</span> .<br /><br /><span title="Click to correct">നീ</span> <span title="Click to correct">വന്നടുക്കുന്നതും</span> <span title="Click to correct">കാത്ത്</span> <span title="Click to correct">ഞാനിരുന്നു</span> , <span title="Click to correct">ഏറെ</span> <span title="Click to correct">നാള്‍</span> ... <span title="Click to correct">കണംകൈയിലെ</span> <span title="Click to correct">തെളിയാത്ത</span> <span title="Click to correct">നേര്‍രേഖയും</span><br /><span title="Click to correct">നോക്കി</span> . <span title="Click to correct">പ്രകാശത്തില്‍</span> <span title="Click to correct">തുടങ്ങി</span> <span title="Click to correct">പ്രകാശമയതയിലേയ്ക്ക്</span> <span title="Click to correct">തന്നെ</span> <span title="Click to correct">തിരിച്ചു</span> <span title="Click to correct">പോകുന്ന</span> <span title="Click to correct">ജീവിതം</span> .<span title="Click to correct"><span></span></span><br /><span title="Click to correct">എന്‍റെ</span> <span title="Click to correct">ജീവിതം</span> <span title="Click to correct">ഒരു</span> <span title="Click to correct">ദേവായനം</span> <span title="Click to correct">ആയിരുന്നില്ലേ</span> .. കണ്ണുകളടച്ച്‌ <span title="Click to correct">ധ്യാനിച്ചിരുന്നു</span> . <span title="Click to correct">കണ്‍പോളകളിലൂടെ</span><br /><span title="Click to correct">ഒരു</span> <span title="Click to correct">പ്രകാശം</span> <span title="Click to correct">അരിച്ചിറങ്ങുന്നു</span> . <span title="Click to correct">അങ്ങ്</span> <span title="Click to correct">ദൂരെ</span> <span title="Click to correct">ചക്രവാളത്തില്‍</span> <span title="Click to correct">ഒരു</span> <span title="Click to correct">തിരിനാളം</span> <span title="Click to correct">തെളിയുന്നതുപോലെ ...</span><br /><br /><span title="Click to correct">കണ്ണുകള്‍</span> <span title="Click to correct">മലര്‍ക്കെ</span> <span title="Click to correct">തുറന്നു</span> ,<span title="Click to correct">അവിടെ</span> <span title="Click to correct">മഴ</span> <span title="Click to correct">പെയ്തൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു</span>. <span title="Click to correct">അടുക്കുന്തോറും</span> <span title="Click to correct">പ്രകാശനാളത്തിന്</span><br /><span title="Click to correct">രൂപം</span> <span title="Click to correct">കൈവരുന്നു</span> . <span title="Click to correct">നിന്‍റെ</span> <span title="Click to correct">രൂപം</span> .<span title="Click to correct">നിന്‍റെ</span> <span title="Click to correct">കണ്ണുകളിലെ</span> <span title="Click to correct">തീഷ്ണമായ</span> <span title="Click to correct">പ്രകാശം</span> ..<span title="Click to correct">സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി</span> ...<br /><span title="Click to correct">അല്ല</span> .. <span title="Click to correct">തൊട്ടു</span> <span title="Click to correct">മുന്നിലെത്തിയ</span> <span title="Click to correct">രൂപത്തിന്</span> <span title="Click to correct">എന്‍റെ</span> <span title="Click to correct">അതേ</span> <span title="Click to correct">മുഖം</span> . <span title="Click to correct">ഞാനായി</span> <span title="Click to correct">മാറിയ</span> <span title="Click to correct">നീ</span> . <span title="Click to correct">നീ</span> <span title="Click to correct">പറഞ്ഞതിന്‍റെ</span><br /><span title="Click to correct">പൊരുള്‍</span> <span title="Click to correct">ഞാന്‍</span> <span title="Click to correct">അറിയുന്നു</span> . <span title="Click to correct">നീയും</span> <span title="Click to correct">ഞാനും</span> <span title="Click to correct">ഒന്നാണെന്ന്</span> .<br /><br /><span title="Click to correct">ഇനി</span> <span title="Click to correct">വൈകാന്‍</span> <span title="Click to correct">പാടില്ല</span> . <span title="Click to correct">നടന്നു</span> <span title="Click to correct">കയറണം</span> , <span title="Click to correct">പുതിയ</span> <span title="Click to correct">വേഷവുമായി</span> ...<span title="Click to correct">ജ്ഞാനകാണ്‍ഡത്തിലേയ്ക്ക്</span> ,<br /><span title="Click to correct">സത്യദര്‍ശനത്തിലേയ്ക്ക്</span> . <span title="Click to correct">നീ</span> <span title="Click to correct">എന്‍റെ</span> <span title="Click to correct">ചുണ്ടുകളിലേയ്ക്കു</span> <span title="Click to correct">പകര്‍ന്നുതന്ന</span> <span title="Click to correct">രസം</span> <span title="Click to correct">ഓംകാരമായിരുന്നു</span><br /><span title="Click to correct">എന്ന്</span> <span title="Click to correct">ഞാനറിയുന്നു</span> .<br /><br /><span title="Click to correct">യുക്തി</span> <span title="Click to correct">പറയാനില്ലാത്ത</span> <span title="Click to correct">ഭ്രമദര്‍ശനങ്ങളാകുന്ന</span> <span title="Click to correct">മായയില്‍നിന്നു</span> <span title="Click to correct">മുക്തി</span> <span title="Click to correct">നേടണം</span> .<span><span title="Click to correct">സങ്കല്‍പ്പ</span></span> <span><span title="Click to correct">മണ്ടലങ്ങളെയും</span></span><br /><span><span title="Click to correct">വാസനാ</span></span> <span><span title="Click to correct">മണ്ടലങ്ങളെയും</span></span> <span><span title="Click to correct">ജയിച്ച്</span></span> '<span title="Click to correct">അറിയാന്‍</span> <span title="Click to correct">മറ്റൊന്നില്ല</span> ' <span title="Click to correct">എന്ന</span> <span title="Click to correct">ലോകത്തെത്തണം</span> ...<br /><span title="Click to correct">സ്വയം</span> <span title="Click to correct">പ്രകാശിക്കണം</span> ... <span title="Click to correct">അവിടെ</span> <span title="Click to correct">സൂര്യന്‍</span> <span title="Click to correct">ഉദിക്കുകയോ</span> <span title="Click to correct">അസ്തമിക്കുകയോ</span> <span title="Click to correct">ചെയ്യുന്നില്ല</span> .<br /><br />******************************<wbr>******************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-7349876436065074614?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-91998900392721205512011-06-27T17:01:00.006+05:302012-01-01T16:31:40.424+05:30മുറ്റത്ത്‌ കളിക്കുമീ പിഞ്ചുകാലുകള്‍ കണ്ട്<br />നെഞ്ചകം പിടയുന്നതറിയുന്നുവോ നിങ്ങള്‍ ?<br /><br />വായിക്കാനവളൊരു വാര്‍ത്തയായ് നിറയുന്നു<br />ഭോഗത്തിനച്ഛന്‍ തച്ചുടച്ച കളിപ്പാട്ടം<br /><br />സഹതപിച്ചൊരുപിടി അരുമപ്പേരുകളെത്തീ<br />പീഡിത , ഇര ,മാനഭംഗം വന്നുപെട്ടവള്‍<br /><br />പറന്നു പോകുന്നത് പൂക്കളോ പൂമ്പാറ്റയോ<br />കൈക്കുള്ളിലൊതുക്കുവാന്‍ പായുന്നിതെന്നോമന .<br /><br />ലിംഗഭേദമെന്നൊരു വാക്കവള്‍ക്കറിയില്ല<br />കുഞ്ഞു പെങ്ങളും താനുമേട്ടനുമൊരുപോലെ<br /><br />ഇരുളിന്‍ നേരെ കണ്ണിന്‍ വെളിച്ചം കൊടുത്തവള്‍<br />അച്ഛനെ തിരയുന്നു കണ്ണുകള്‍ നിറയ്ക്കുന്നു<br /><br />വാക്കുകള്‍ കൂട്ടിചൊല്ലാനറിയാ കുരുന്നിനോടെ -<br />ങ്ങനെ പറയും ഞാന്‍ അച്ഛന്‍റെ ചിത്തഭ്രമം<br /><br />ഉമ്മയായ് സ്നേഹം കുഞ്ഞുകവിളില്‍ പകര്‍ന്നുഞാന്‍<br />നെഞ്ചിന്‍റെ താളം കൊണ്ട് താരാട്ടിയുറക്കുന്നു<br /><br />ഉറക്കം മറഞ്ഞോരെന്‍ രാത്രിയിലിടയ്ക്കിടെ<br />കൂട്ടിനെത്തുന്നു കുഞ്ഞിന്‍ ഞെട്ടലും ഞരക്കവും<br /><br />ചുണ്ടുകള്‍ അവ്യക്തമായ്‌ പറയുന്നതെന്താവാം<br />അവളെ തനിച്ചാക്കി പോകരുതെന്നല്ലയോ ?<br /><br />'<span>'ഉറങ്ങാതിരിക്കും</span> ഞാന്‍ നിന്‍റെ കാവലിനായി<br />അഗ്നി തുപ്പണം പാഞ്ഞടുക്കും കഴുകനെ ,<br /><br />പിഞ്ചു കാലുകള്‍ നടന്നകലാന്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍<br />തന്നിടും നിനക്കെന്‍റെ കണ്ണിനുള്ളിലെ അഗ്നി '' .<br /><br />***********************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-9199890039272120551?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-12089706187403840432011-06-19T22:04:00.006+05:302011-06-20T10:27:15.891+05:30<span style="font-size:100%;">'' ഞാന്‍ മാലതി , എല്ലാരും എന്നെ മാലേന്നു</span> വിളിക്കും .മുപ്പത്<br />വയസ്സായി , ഇതെന്‍റെ മോള്‍ ഭാമ . ഭാമയെന്നാണ് അമ്മയുടെ<br />പേരും . ഡിഗ്രിയ്ക്ക് രണ്ടാം വര്‍ഷം പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍<br />ഓട്ടോറിക്ഷാഡ്രൈവറുടെ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോയി . പുകഞ്ഞ കൊള്ളി<br />പുറത്ത് എന്ന് പറഞ്ഞ് , എന്നെ പടിക്ക് പുറത്താക്കി , പുറപ്പെട്ടു<br />പോയപ്പോള്‍ കൂടെപ്പിറപ്പുകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചില്ല എന്ന കുറ്റത്തിന് .<br />മൂന്നാം മാസം അമ്മ മരിച്ചു , ഹാര്‍ട്ട് അറ്റാക്കായിരുന്നു. അമ്മയെ<br />ഒരുനോക്ക് കാണാന്‍ അനുവദിക്കാതിരുന്നതു കാരണം നാളിതുവരെ<br />ആ പടി ചവിട്ടീട്ടില്ല .<br /><br />ജീവിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ വാഗ്ദാനങ്ങളും ചന്ദനക്കുറിയുമൊക്കെ<br />മായാന്‍ തുടങ്ങി . ഉള്ളില്‍ കിടക്കുന്ന വിഷം ഭരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍<br />പിന്നെ അസഭ്യം പറച്ചില്‍ .സ്ത്രീധനമില്ലാതെ കയറിച്ചെന്ന പെണ്ണിന്<br />ചിരിച്ചുകൂടാ എന്നാരുന്നു അമ്മായിഅമ്മയുടെ നിയമം .കൊച്ചു<br />കുട്ടികള്‍ക്ക് ട്യൂഷന്‍ എടുത്തും രാത്രി ഉറക്കമിളച്ച് കാത്തിരുന്നും<br />ജീവിതം വലിച്ചു നീട്ടികൊണ്ടുപോയി .<br /><br />വാര്‍ധക്യത്തിന്റെ കണക്കുപറച്ചില്‍ അവസാനിച്ചപ്പോള്‍<br />ചീത്തവിളിയും ദേഹോപദ്രവവും കൂടിക്കൂടിവന്നു .വളരുന്തോറും<br />സുന്ദരിയാവുന്ന മോളെക്കുറിച്ചാരുന്നു ആധി മുഴുവന്‍ . മുടിക്ക്<br />കുത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ സമ്മതിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പായി പറഞ്ഞദിവസം<br />രാത്രി ഇവളുടെ അച്ഛന്‍ വീട്ടീന്നിറങ്ങിപ്പോയി . രണ്ടു വര്‍ഷമായി<br />എവിടെയോ അന്തിയുറങ്ങുന്നു .<br /><br />ഒറ്റമുറിയുള്ള കൊച്ചുവീട്ടില്‍ ഞാനും മോളും സമാധാനത്തോടെ<br />ഇപ്പോള്‍ ജീവിക്കുന്നു . സ്കൂളിലെ പ്യൂണ്‍ പണിയും തുന്നലും<br />ട്യൂഷനുമൊക്കെയായി ഒരുവിധം സുഖമായി ജീവിച്ചു പോകുന്നു .<br />മോളെ നന്നായി പഠിപ്പിക്കണം , കൂടെപ്പിറന്നവരുടെ കുട്ടികള്‍ക്കൊപ്പം<br />നില്‍ക്കാന്‍ ഇവളെ പ്രാപ്തയാക്കണം . വീട് പുതുക്കി പണിയണം ,<br />അങ്ങനെ നൂറുകൂട്ടം കാര്യങ്ങള്‍ .''<br /><br />ഇത്രയും മാല ഒറ്റശ്വാസത്തില്‍ പറഞ്ഞ ജീവിതകഥ . അതിഥികള്‍<br />പോയിക്കഴിഞ്ഞ് പുത്തന്‍ പെണ്ണിന്റെ ആടയാഭരണങ്ങള്‍ അഴിച്ചു<br />വച്ച് അടുക്കള വിശദമായി ഒന്നു കാണാന്‍ ചെന്നതായിരുന്നു ഞാന്‍ .<br />ആദ്യം കണ്ണുകള്‍ ഉടക്കിയത് നുണക്കുഴി തെളിഞ്ഞു ചിരിക്കുന്ന<br />ആ സുന്ദരിക്കുട്ടിയിലാണ് . എവിടെയോ കണ്ട മുഖം . അമ്മയുടെ<br />കഥപറച്ചില്‍ അവളുടെ കണ്ണുകളെ നനയിച്ചിരിക്കുന്നു . ഞാനവളെ<br />ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച് ഒരു ആത്മബന്ധത്തിന് തുടക്കമിട്ടു .<br /><br />ഞങ്ങള്‍ മുറ്റത്തിറങ്ങി , പൂക്കളുടെ ഇടയിലെ വല്യ രണ്ടു പൂക്കളായി .<br />എന്‍റെ പാട്ടിനൊപ്പം അവളും മൂളി , വരികള്‍ അറിയില്ലെങ്കിലും .<br />അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ച് ഗേറ്റ് കടക്കുമ്പോള്‍ ,നാളെ വരാമെന്ന് അവള്‍<br />ആംഗ്യത്തിലൂടെ പറഞ്ഞു .<br /><br />മുറ്റത്തെ കുറ്റിമുല്ല ഇല കാണാതെ എന്നും മൊട്ടിടുന്നത്<br />അവള്‍ക്കുവേണ്ടിയാണെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു . അവള്‍<br />ചെടിയെ നോവിക്കാതെ മൊട്ടുകള്‍ അടര്‍ത്തിയെടുക്കുന്നത്<br />വാഴയിലയില്‍ കൂട്ടിവയ്ക്കുകയാണ് എന്‍റെ പണി . ഈ<br />അനുജത്തിക്കുട്ടിയെ ഞാനെത്ര ദിവസം സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടുണ്ട് ,<br />അവളെ കൈപിടിച്ച് എന്‍റെ കാഴ്ചകള്‍ക്ക് ഒപ്പം നടത്തുന്നത് .<br /><br />ഞങ്ങള്‍ക്ക് ബാംഗ്ലൂര്‍ പോകാന്‍ ഇനി മൂന്നു ദിവസം ബാക്കി .<br />ഞാന്‍ യാത്ര ചോദിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ കരയും . ഇന്നലെ വീട്ടീന്ന്<br />പോരുമ്പോള്‍ ആരും കാണാതെ ബാഗിനുള്ളില്‍ കൊണ്ടുപോന്ന<br />പാവക്കുട്ടിയെ അവള്‍ക്ക് കൊടുക്കണം . ഒരു പോറല്‍പോലും<br />വരുത്താതെ ഞാന്‍ ഇത്രേം കാലം സൂക്ഷിച്ച , നീലക്കണ്ണുകള്‍<br />ഉള്ള എന്‍റെ പാവക്കുട്ടി .ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ഉണര്‍ന്നും കിടക്കുമ്പോള്‍<br />ഉറങ്ങിയും രസിപ്പിക്കുന്നവള്‍ . നാട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക്<br />എന്താണ് കൊണ്ടുവരേണ്ടത് എന്ന് നാളെ ചോദിക്കണം .<br /><br />രാവിലെ കതകില്‍ മുട്ടുന്ന ഒച്ച , അമ്മയാണ് . ഇങ്ങനെയൊരു<br />പതിവില്ല . അമ്മ വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നു .'' മാലേം മോളും ...<br />ഇത്രയേ ഞാന്‍ കേട്ടുള്ളൂ . മാലയുടെ ഭര്‍ത്താവ് വന്നെന്നും വീണ്ടും<br />ചന്ദനക്കുറി തൊടീലൊക്കെ തുടങ്ങിയെന്നും മാല സന്തോഷത്തോടെ<br />പറഞ്ഞതാണല്ലോ . മതിലിന് അപ്പുറത്തുനിന്നു വരുന്ന വാക്കുകളിലെ<br />തീയും പുകയും, വയ്യാ ...ഞാനോടി അകത്തുകയറി , കട്ടിലില്‍ ഇരുന്നു .<br />ആശ്വാസവാക്കുകളൊന്നും ഞാന്‍ കേട്ടില്ല . ഉറങ്ങുന്ന പാവയ്ക്കരികില്‍<br />ഭാമ തന്നിട്ടുപോയ മുല്ലമൊട്ടുകള്‍ പൂക്കളായിരിക്കുന്നു . എനിക്ക്<br />ബോധം മറയുന്ന പോലെ ..<br /><br />'' നമുക്കൊന്ന് പോകണ്ടേ ? അമ്മ അടുത്തുവന്ന് വിളിച്ചപ്പോഴാണ്<br />ഞാനിവിടെയുണ്ടെന്ന് അറിയുന്നത് . '' എനിക്ക് കാണണ്ടാ അവളെ ,<br />അവളുണ്ട് എന്‍റെ കൂടെ , എന്‍റെ വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍ നിന്ന് പിടിവിടാതെ .<br />എന്‍റെ കവിളുകളില്‍ കുഞ്ഞുവിരലുകള്‍ അമര്‍ത്തി അവളുടെ<br />നുണക്കുഴി എനിക്ക് തരുന്നൂന്ന് പറഞ്ഞ് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന എന്‍റെ<br />ഭാമ ...................<br /><br />***************************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-1208970618740384043?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-25046605115938305202011-06-12T15:36:00.003+05:302011-06-12T16:46:25.093+05:30<span style="font-size:100%;">അന്നൊരിക്കല്‍ ചോര്‍ന്നുപോകാതിരുന്ന</span> മാര്‍ക്കിന് അച്ഛനോട്<br />ആവശ്യപ്പെട്ട സമ്മാനം , ഒരു മൂക്കുത്തി .<br />ഭാവമാറ്റം പുറത്തുകാണിക്കാതിരിക്കാന്‍ പാടുപെട്ട് , അച്ഛന്‍റെ<br />ചോദ്യം , '' ഏത് നിറമാണ് വേണ്ടത് ?''<br />''വെള്ള '' ഞാന്‍ പറഞ്ഞു . '' നാളെയാവട്ടെ '' . നാളെയായി .<br />അച്ഛന്‍റെ ചോദ്യം , ''ഏത് നിറമാണ് മോള്‍ക്ക്‌ വേണമെന്ന്<br />പറഞ്ഞത് ?'' '' ചുവപ്പ് '' ഞാന്‍ പറഞ്ഞു . '' ഉം ..'' അച്ഛന്‍<br />മൂളിക്കേട്ടു . മൂന്നാം ദിവസം അച്ഛന്‍ ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചു .<br />'' പച്ച '' ഉത്തരം മാത്രം മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു .<br /><br />പിറ്റേ ദിവസം അച്ഛന്‍ ഒരു സമ്മാനം തന്നു . സമയനിഷ്ഠ<br />പാലിക്കാന്‍ , നല്ല ഭംഗിയുള്ള ഒരു വാച്ച് .അത് കൈയില്‍<br />കെട്ടിത്തന്നിട്ട് ചോദിച്ചു . '' ഇഷ്ടമായോ ? '' '' ഉം ..'' അച്ഛന്‍റെ<br />മൂളല്‍ ഞാന്‍ കടമെടുത്തു . തെളിയാത്ത എന്‍റെ മുഖത്തെ<br />ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നോണം അമ്മ പറഞ്ഞു , എന്‍റെ കാത്<br />കുത്തിയപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയ കഥ .<br />കാതുകുത്തുന്നത് ഇഷ്ടമല്ലെന്നു പറയാന്‍ അന്നെനിക്ക്<br />അറിയില്ലായിരുന്നിരിക്കണം .<br /><br />മൂക്കുത്തി കിട്ടാത്ത എന്‍റെ മൂക്ക് വല്ലാതെ പിറുപിറുത്തു .<br />ആരും കാണാതെ ഞാനൊരു ചെറിയ നുള്ള് വച്ചുകൊടുത്തു .<br />എന്തിനാണിങ്ങനെ ആവശ്യമില്ലാത്ത ഒരു മോഹം ..<br /><br />എന്നിട്ടും പലപ്പോഴും മൂക്കുത്തിയിട്ട മൂക്കുകളെ തെല്ലൊരു<br />അസൂയയോടെ തന്നെ നോക്കി . അവരെ കുടിയിരുത്തുന്ന<br />തട്ടാന്മാരോടായിരുന്നു ദേഷ്യം .<br /><br />കോളേജില്‍ ജന്തുശാസ്ത്രം പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ശാന്തകുമാരി ടീച്ചര്‍<br />തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ബോര്‍ഡില്‍ ദഹന വ്യവസ്ഥയുടെ ചിത്രം<br />വരച്ചപ്പോള്‍ കൂട്ടുകാരിയുടെ വകയായി ഒരു സമ്മാനം .<br />പേനകൊണ്ട് മൂക്കിനു ഒരു പോറല്‍ . പരിസരം <span>മറന്നു ,</span><br />ക്ഷോഭത്തോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി , കുറ്റവാളി ആരെന്നറിയാതെ<br />ടീച്ചര്‍ വര തുടര്‍ന്നു . എന്‍റെ മൂക്കിലെ വര ഒരു നീറ്റലോടെ<br />നീല നിറത്തില്‍ കട്ടപിടിച്ചിരുന്നു .<br /><br />എന്‍റെ മൂക്കിന് മൂക്കുത്തി നന്നായി ഇണങ്ങുമെന്ന് ടീച്ചര്‍<br />പോയിക്കഴിഞ്ഞ്‌ അവള്‍ പറഞ്ഞു . അത് കേട്ട് എന്‍റെ മൂക്ക്<br />പരാതിപറച്ചില്‍ അവസാനിപ്പിച്ചു . അവളുടെ പേഴ്സിലെ<br />കുഞ്ഞു കണ്ണാടിയില്‍ ഒരു ചെറിയ നീലക്കല്ലുപോലെ മഷി<br />തെളിഞ്ഞു നിന്നു , മായ്ച്ചിട്ടും മായാതെ . നീല നിറത്തിലുള്ള<br />മൂക്കുത്തി ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ലല്ലോ .<br /><br />വധുവായി അണിയിച്ചൊരുക്കിയപ്പോഴും ആരും ഓര്‍ത്തില്ല<br />എനിക്കൊരു മൂക്കുത്തി ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് . അങ്ങനെ പുതിയ<br />ജീവിതത്തില്‍ പഴയ മൂക്കുമായി ഞാന്‍ കടന്നുചെന്നു .<br /><br />മടിച്ചുമടിച്ച് ഒരു ദിവസം എന്‍റെ മൂക്ക് രഹസ്യമായി ഒരു<br />ചെവിയോടു പറഞ്ഞു , മൂക്കുത്തിയോടുള്ള ഇഷ്ടം . അച്ഛന്‍റെ<br />മൂളലിനെക്കാള്‍ നീളമുള്ള ഒരു മൂളല്‍ പകരം കിട്ടി . എന്‍റെ<br />മൂക്കുത്തി മറ്റൊരു മൂക്കിനെ വേദനിപ്പിച്ചാലോ ? വേണ്ടാ ,<br />അന്ന് മൂക്കിന് സാമാന്യം നല്ല ഒരു നുള്ള് തന്നെ കൊടുത്തു.<br />അതിമോഹം ..<br /><br />പിന്നീട് കുഞ്ഞു കൈകള്‍ നിറയെ കരിവള ഇട്ടുകൊടുത്തും<br />മുഖത്തും കൈകാലുകളിലും മതിയാവോളം ഉമ്മ കൊടുത്തും<br />താരാട്ട് പാടിയും കഥകള്‍ പറഞ്ഞും നടക്കുന്നതിനിടയില്‍<br />എന്‍റെ മൂക്കുത്തി എവിടെയോ പോയി മറഞ്ഞു .<br /><br />ഇന്നിതാ വീണ്ടുമൊരുവള്‍ ചോര്‍ന്നുപോകാത്ത മാര്‍ക്കിന്<br />സമ്മാനമായി മൂക്കുത്തിയും ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ<br />അച്ഛന്‍റെ മുന്നില്‍ . ഞാന്‍ അതിശയത്തോടെ അവളെ നോക്കി .<br />ഞാനവളോട് ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിരുന്നില്ലല്ലോ അവളുടെ<br />പ്രായത്തില്‍ ഞാനിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരേയൊരു ആഭരണമാണ്‌<br />മൂക്കുത്തി എന്ന് .<br /><br />ഒരു മൂളല്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്ന ഞാന്‍ ശരിക്കും ഒന്നു ഞെട്ടി .<br />അവളുടെ സന്തോഷത്തിന്‍റെ തീവ്രതയറിഞ്ഞത് , അവളുടെ<br />രണ്ടു വിരലുകള്‍ക്കിടയില്‍പ്പെട്ടു ഞെരിഞ്ഞ എന്‍റെ പാവം<br />മൂക്ക് .<br /><br />വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന മൂക്കുത്തി അവള്‍ക്ക് നന്നായി ഇണങ്ങുന്നു .<br />ചോറ് പകരുന്നതിനിടയില്‍ വീണ്ടും അവളുടെ ചോദ്യം ,<br />''അമ്മേടെ മോള്‍ക്ക്‌ മൂക്കുത്തി നല്ല ചേര്‍ച്ച , അല്ലേ ?'' ഇന്ന്<br />വാല്‍ക്കണ്ണാടിയെ സ്വസ്ഥമായി ഒരിടത്തൊന്നിരിക്കാന്‍ അവള്‍<br />അനുവദിച്ചിട്ടില്ല . അവളെ കണ്ണാടിയിലൂടെ ഞാനൊന്ന് നോക്കി .<br />വെള്ള മൂക്കുത്തിയുടെ തിളക്കം കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് പകര്‍ത്തി<br />അതില്‍ ഞാന്‍ .. പിറകില്‍ എന്‍റെ പിന്‍കഴുത്തില്‍ മുഖംചേര്‍ത്ത്<br />എന്നെ നോക്കുന്ന അമ്മ .<br /><br />**********************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-2504660511593830520?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-15049995369135528102011-06-02T20:44:00.009+05:302012-01-14T16:06:48.835+05:30<div style="text-align: center;">വാക്കും പൊരുളും<br />********<br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"></span>ഞാന്‍ മരിച്ചാലും<br />നീ മരിക്കില്ല<br />ഒരുചെവി കേട്ട്<br />മറുചെവി കളഞ്ഞ്<br />അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ്<br />കൂട്ടം തെറ്റി<br />വീണ്ടും കൂട്ടുകൂടി<br />കൂടണഞ്ഞ<br />വാക്കിന്‍ നിര<br />ശിക്ഷയ്ക്ക് തലകുനിച്ചു .<br /><br />വടിയെടുത്താല്‍<br />വക്കുടഞ്ഞാലോ<br />വക്കുടഞ്ഞാല്‍<br />വാക്ക് മാറും<br />വാക്ക് മാറിയാല്‍<br />പൊരുള്‍ ഒടുങ്ങും .<br /><br />മുത്തശ്ശി മറഞ്ഞിട്ടും<br />തോട പോല്‍<br />മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന<br />കൂട്ടം തെറ്റാത്ത<br />വാക്കുകള്‍ ചേര്‍ത്തൊരു<br />ശിക്ഷ നടപ്പാക്കി<br />'' ഇരുട്ടത്ത് ചോറും<br />വെളിച്ചത്ത്‌ ഉറക്കവും ''<br /><br />***********<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-1504999536913552810?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-87004359053968968812011-05-29T19:10:00.008+05:302012-01-23T10:24:08.452+05:30<span style="font-size:100%;">ഇന്നലെ ...<br />ഇരുട്ട് വിരുന്നിനെത്തിയ നേരം . കുളിരുംകൊണ്ടൊരു കാറ്റ്<br />ഓടി വന്നതറിഞ്ഞ് കൊതിയോടെ ഞാന്‍ മുറ്റത്തിറങ്ങി . കാറ്റിന്‍റെ<br />തലോടലില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു, മുറ്റത്തെ മുല്ലയിലും നിറയെ മൊട്ടുകള്‍ .<br />മേലേ മാനത്തെ കറുത്ത അമ്മയുടെ വെളുത്ത കുട്ടികള്‍ നിറഞ്ഞു<br />ചിരിക്കുന്നു . ചിരിച്ചു ചിരിച്ച് ഞാന്‍ ഒരുവനെ ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട്<br />ഉള്ളംകൈയിലൊതുക്കി<span> . വിരലുകള്‍കൊണ്ട്‌</span> അവനെ മൃദുവായി <span><br />പൊതിഞ്ഞുപടിച്ചു .<br /><br /></span>മുറ്റത്തെ പച്ചയില്‍ ഉള്ളംകൈയില്‍ പൊതിഞ്ഞ വെളിച്ചത്തെ<br />മടിയില്‍ വച്ച് ഞാനിരുന്നു . ഞങ്ങളെ ഉറ്റുനോക്കുന്നവര്‍ കേള്‍ക്കാതെ,<br />അറിയാതെ ഞാനവനോട് ഒരു സഹായം ചോദിച്ചു , അവന്‌ കടന്നു<br />ചെല്ലാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരിടവും ഇല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു .എന്‍റെ<br />മനസ്സിനുള്ളില്‍ <span>കടന്ന് </span>ആദ്യമായ് ഞാന്‍ കണ്ട സ്വപ്നം എന്താണ്<br />എന്നറിയണം . അവനെ മനസ്സിന്‍റെ വാതിലിലെ താക്കോല്‍പഴുതിലൂടെ<br />ഞാന്‍ കടത്തിവിട്ടു . അവന്‍ തിരികെ വരുന്നതും കാത്ത് ഞാന്‍ ആ<br />കുളിരില്‍ തുറന്നുപിടിച്ച വിരലുകളില്‍ നോക്കിയിരുന്നു .<br /><br />നിമിഷങ്ങളുടെ <span>പടികടന്ന് </span>വിജയിയായി അവനെത്തി , അടുക്കിവച്ചിരുന്ന<br />പുസ്തകങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും അടിയിലത്തേതുമായി . മഷിത്തണ്ടും<br />മയില്‍പ്പീലിയും വളപ്പൊട്ടുകളും കുറ്റിപ്പെന്‍സിലും കുന്നിമണികളും ഒക്കെ<br />സുന്ദരമായി വരച്ചു ചേര്‍ത്ത പുറം ചട്ടയുള്ള ഒരു പുസ്തകം .അവന്‍<br />എടുത്തുതന്ന പുറം ഞാന്‍ ആകാംഷയോടെ വായിച്ചു . ഒരിക്കലും<br />മറക്കാതിരിക്കാന്‍ വളരെ പണ്ട് ഞാന്‍ കുറിച്ചിട്ട വരികള്‍ .<br /><br /> <span>''അസുഖവും</span> ആശുപത്രിയും തന്ന വിരസമായ ദിവസങ്ങള്‍ .മുടി<br />നഷ്ടമായ തല കാണുമ്പോള്‍ എല്ലാറ്റിനോടും ദേഷ്യം . വാശിയോടെ<br />ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ശീലങ്ങള്‍ . അവയില്‍ ഒന്നായിരുന്നു അമ്മയുടെ<br />മടിയില്‍ <span>കിടന്ന് </span>കഥ വായിച്ചു കേട്ട് ഉറങ്ങണം എന്നത് . ചുറ്റും<br />നിരത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളില്‍ നിന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കും<br />കേള്‍ക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവ , കഥകളും കവിതകളും . അമ്മ നല്ല<br />ഈണത്തില്‍ ചൊല്ലുന്ന കവിതകളായിരുന്നു ചില ദിവസങ്ങളില്‍<br />ഏറെ ഇഷ്ടം .<br /><br />കടലമണി തിരഞ്ഞുപോകുന്ന ഉറുമ്പിന്റെ പിറകെ പോയ ഒരുനാള്‍ .<br />ഉറുമ്പിനോടൊപ്പം മുട്ടില്‍ ഇഴയുമ്പോള്‍ മുന്നില്‍ തങ്കക്കൊലുസ്സിട്ട<br />കാലുകള്‍ . <span>കൊലുസ്സുകള്‍ക്ക് </span>മുകളില്‍ കസവുപാവാടയുടെ തിളക്കം .<br />മുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ വിരല്‍ നീട്ടിനില്‍ക്കുന്നു ചന്ദനത്തിന്റെ<br />നിറമുള്ള ഒരു പെണ്‍കുട്ടി . എന്‍റെ അതേ പ്രായം . അവളുടെ വിരലില്‍<br />പിടിച്ചനേരം ഞാനും അവളും ഇരട്ട പെറ്റ കുട്ടികളെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു .<br />അവള്‍ എന്‍റെ വിരലുകളില്‍ <span>അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് </span>എന്നെയും കൊണ്ട് ,<br />പുറപ്പെടാന്‍ ഒരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന സ്വര്‍ണത്തേരിനടുത്തെയ്ക്കു നടന്നു .<br />മേഘങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ <span>പറന്നു , </span>മാനത്തെ കൊട്ടാരത്തിലേയ്ക്ക് .<br />ആദ്യമായി ഞാന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗകവാടത്തിലൂടെ കടക്കുകയായിരുന്നു . അന്ന്<br />ഞാന്‍ വായിച്ച കഥകളിലെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചകള്‍ ഒന്നൊന്നായി<br />അവള്‍ എനിക്ക് കാണിച്ചുതന്നു .<br /><br />പെട്ടെന്ന് , ഭാരം വച്ച് , താഴേയ്ക്ക് വീണതുപോലെ ഒരു തോന്നല്‍ .<br />എന്‍റെ തല എപ്പോഴാണ് അമ്മയുടെ മടിയില്‍ നിന്ന് തലയിണയിലേയ്ക്കു<br />മാറിയത് .നന്നായി കണ്ണുകള്‍ തിരുമ്മിത്തുറന്ന് മുട്ടോളമെത്തുന്ന<br />വെള്ള പെറ്റിക്കോട്ടില്‍ തൊട്ടുനോക്കി . നിലക്കണ്ണാടിയില്‍ പതിയാത്ത<br />പട്ടുപാവാടയും കൊലുസും . പൊട്ടിക്കരയാന്‍ തോന്നി .മുറ്റത്തേയ്ക്ക്<br />ഓടിയിറങ്ങി . മാനത്തെ കൊട്ടാരം മേഘം വിഴുങ്ങിയിരിക്കുന്നു .<br />തിളക്കമുള്ള ഒരു പളുങ്കുപാത്രം പകരം വച്ചിരിക്കുന്നു ..............''<br /><br />വെളുത്ത കുട്ടിയെ കറുത്ത അമ്മയ്ക്ക് </span><span style="font-size:100%;">തിരികെ കൊടുത്തപ്പോള്‍</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> സുന്ദരമായ പുറം ചട്ടയുള്ള പുസ്തകവും ഇരുളില്‍ </span><span style="font-size:100%;">മറഞ്ഞു . യാത്ര പറയും മുമ്പേ</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> ഉള്ളം കൈയില്‍ പൊതിഞ്ഞ ആ കുഞ്ഞ് </span><span style="font-size:100%;">വെളിച്ചത്തെ കണ്ണുകളില്‍</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br />ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു , '' ഇനിയും ഞാന്‍ </span><span style="font-size:100%;"><span>നോട്ടമെറിയും</span></span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /><span> </span>നീ എത്തണം , പുസ്തകമെടുക്കണം എന്‍റെ വായനയ്ക്ക്<br />വെളിച്ചമാകണം .''<br /><br />*********************************************<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-8700435905396896881?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-21336328735148804682011-05-25T14:08:00.013+05:302011-05-29T11:44:56.266+05:30<span style="font-size:100%;">രാവിലെ തന്നെ വിളി എത്തി . </span>കല്‍ക്കത്തേന്ന് <span>ഗൌരി</span> .<span>അഞ്ചാറ്</span><br /><span>ദിവസമായി</span> <span>ഇളകിത്തുടങ്ങിയ</span> <span>അവളുടെ</span> <span>പല്ലിന്‍റെ</span> തീരാത്ത<br /><span>കദനകഥയാണ്‌</span> <span>മുഖ്യ</span> <span>വിഷയം</span> . <span>ഒരു</span> <span>ദിവസം</span> <span>നന്നായി</span> <span>അനങ്ങും</span><br /><span>പിറ്റേദിവസം</span> <span>നോക്കുമ്പോള്‍</span> <span>അവിടെ</span> <span>ഉറച്ചു</span> <span>തന്നെ</span> <span>ഇരിക്കും</span> ,<br /><span>എന്നൊക്കെയാണ്</span> <span>പരാതികള്‍</span> . <span>നാട്ടില്‍</span> <span>അമ്മായീടെ</span> <span>അടുത്ത്</span><br /><span>ഉണ്ടാരുന്നപ്പോള്‍</span> <span>ഇളകാന്‍</span> തുടങ്ങാതിരുന്ന <span>പല്ലിനോട്</span> <span>അവള്‍ക്ക്</span><br /><span>വല്ലാത്ത</span> <span>ദേഷ്യം</span> .<br /><br /><br />അവളുടെ ഫ്രണ്ട്സിന്റെയൊക്കെ പല്ല് ഇളകിയത്രേ. അവരൊക്കെ<br />ചോക്ലേറ്റു കഴിച്ച് <span>പല്ലിനെ</span> <span>പകുതിയാക്കീട്ടുണ്ടാവും</span> <span>എന്ന്</span> <span>ഞാന്‍</span><br /><span>പറഞ്ഞു</span> . <span>ഫോണിലൂടെ</span> <span>ഒരു</span> <span>ചക്കരയുമ്മയും</span> <span>തന്ന്‌</span> <span>പോകുമ്പോള്‍</span><br /><span>അവള്‍</span> <span>ഓര്‍മപ്പെടുത്തി</span> , <span>ഇന്ന്</span> <span>ഡോക്ടറുടെ</span> <span>അടുത്ത്</span> <span>പോയി</span> <span>പല്ല്</span><br /><span>പറിയ്ക്കുമ്പോള്‍</span> <span>വേദനിക്കരുതെന്ന്</span> <span>അമ്മായി</span> <span>പ്രാര്‍ഥിക്കണം</span> .<br /><br /><span>പല്ല്</span> <span>പറിച്ചിട്ട്‌</span> <span>വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍</span> <span>അവള്‍ക്ക്</span> <span>ഒരു</span> <span>കഥ</span> <span>പറഞ്ഞ്</span><br /><span>കേള്‍പ്പിക്കാമെന്ന്</span> <span>ഉറപ്പുകൊടുത്തു</span> .<span>അവളുടെ</span> <span>അമ്മായി</span> <span>തന്നെ</span><br /><span>വേഷമണിഞ്ഞ</span> <span>കഥ</span> .<span>പല്ല്</span> <span>നഷ്ടമായ</span> <span>മോണയും</span> <span>കാട്ടിയുള്ള</span><br /><span>അവളുടെ</span> <span>ചിരി</span> <span>ഞാന്‍</span> <span>മനസ്സില്‍</span> <span>കണ്ടു</span>. <span>ആ</span> <span>ചിരിയിലൂടെ</span><br /><span>നടന്നടുക്കുന്ന</span> <span>അഞ്ചുവയസ്സുള്ള</span> <span>എന്നെയും</span> .<br /><br /><span>ഇരുപ്പുറയ്ക്കാതെ</span> <span>അനങ്ങിത്തുടങ്ങിയ</span> <span>പല്ല്</span> . <span>ആദ്യാനുഭവം</span> .<br /><span>എത്രയും</span> <span>പെട്ടെന്ന്</span> <span>അതിനെ</span> <span>താഴെയിറക്കി</span> <span>കൈയില്‍</span> <span>വച്ച്</span> <span>ഒന്നു</span><br /><span>കാണണം</span> . <span>അതിനായി</span> <span>നാക്കും</span> <span>വിരലുകളും</span> <span>ഒക്കെ</span> <span>കാര്യമായി</span><br /><span>പ്രവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു</span> . <span>അതിന്</span> <span>അവിടെയിരിക്കാന്‍</span> <span>ഒരു</span><br /><span>നിവര്‍ത്തിയുമില്ല</span> <span>എന്ന</span> <span>മട്ടിലായി</span> . <span>ദിവസവും</span> <span>രാവിലെ</span> അച്ഛന്‍റെ<br /><span>മുന്നില്‍</span> <span>ഹാജരാക്കും</span> . <span>ഓരോ</span> <span>ദിവസവും</span> <span>നാളെ</span> <span>വീഴും</span> <span>എന്ന്</span><br />അച്ഛന്‍ പറയും .പിന്നെ <span>നാളെയാകാന്‍</span> <span>വേണ്ടി</span> <span>കാത്തിരിക്കും</span> .<br /><br /><span>ആ</span> <span>പല്ല്</span> <span>ഇങ്ങ്‌</span> <span>താഴെ</span> <span>പോന്നാല്‍</span> <span>പിന്നെ</span> <span>ആഹാരത്തോടൊപ്പം</span><br /><span>വയറിനുള്ളില്‍</span> <span>ചെന്നുപെടുമെന്ന്</span> <span>പേടിക്കണ്ടല്ലോ</span> . <span>ചേട്ടന്‍</span> <span>പറഞ്ഞു</span>,<br /><span>അത്</span> <span>വയറിനകത്ത്‌</span> <span>പോയി</span> , <span>അവിടെ</span> <span>കിടന്നു</span> <span>വളര്‍ന്ന്</span> <span>ഒരു</span><br /><span>വല്യ</span> <span>വെളുത്ത</span> <span>പാറയാവുമെന്ന്</span> . <span>ചേട്ടന്‍</span> <span>പലതവണ</span> <span>തനിയെ</span> <span>പല്ല്</span><br /><span>പറിച്ചെടുക്കുന്ന</span> <span>വിദ്യ</span> <span>കണ്ടിട്ടുണ്ട്</span> . <span>പല്ലില്‍</span> <span>നൂല്</span> <span>കെട്ടി</span> <span>നൂലിന്റെ</span><br /><span>മറ്റേ</span> <span>അറ്റത്ത്‌</span> <span>കല്ല്‌</span> <span>കെട്ടിയിട്ട്</span> <span>താഴേയ്ക്ക്</span> <span>ഇടും</span> . <span>കല്ലിനൊപ്പം</span><br /><span>പല്ലും</span> <span>താഴെ</span> . <span>ഞാനൊന്നും</span> <span>അറിഞ്ഞില്ലേ</span> <span>എന്ന</span> <span>മട്ടില്‍</span> <span>വായും</span><br /><span>കഴുകി</span> <span>ഗമയില്‍</span> <span>നടന്നു</span> <span>പോകുന്ന</span> <span>ചേട്ടനെ</span> <span>നോക്കി</span> <span>ഞാന്‍</span><br /><span>അന്തംവിട്ടിരിക്കും</span> , <span>ചേട്ടന്റെ</span> <span>മോണയില്‍</span> <span>നിന്ന്</span> <span>കിനിഞ്ഞ</span> <span>രക്തം</span><br /><span>കണ്ടതിന്റെ</span> <span>തളര്‍ച്ചയില്‍</span> .ചേട്ടന്‍ <span>ഒരു</span> <span>ധീരന്‍</span> <span>തന്നെയെന്ന്</span> <span>മനസ്സില്‍</span><br />പറയും . നേരിട്ട് പറഞ്ഞാല്‍ ഗമ കൂടും .<br /><br />കാത്തിരുന്ന ആ സുദിനം വന്നെത്തി . ഞാന്‍ ധൈര്യം സംഭരിച്ച്<br />അച്ഛന്‍റെ അടുത്ത് ചെന്നു . ഞങ്ങളെ പേടിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം<br />അച്ഛന്‍ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന ചൂരല്‍ എടുത്താലൊന്നും പല്ലിന്<br />പേടിയാവില്ലല്ലോ. നോവിക്കരുതെന്ന അപേക്ഷയില്‍ അച്ഛന്‍ ഒപ്പിട്ടു .<br />ചേട്ടന്‍റെ വിദ്യയില്‍ നിന്നും അല്പം വ്യത്യാസമുണ്ടെന്ന് അച്ഛന്‍<br />പറഞ്ഞു . അച്ഛന്‍ നൂലുകൊണ്ട് പല്ലില്‍ കെട്ടിടുന്നത് എന്തൊരു<br />ശ്രധയോടെയാണെന്ന് നോക്കിയിരുന്നു . അമ്മ അടുക്കളേല്‍ നിന്ന്<br />എത്തിനോക്കീട്ട് , പൊന്നുരുക്കുന്നിടത്ത് പൂച്ചയ്ക്ക് എന്തുകാര്യം<br />എന്ന മട്ടില്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു .<br /><br />അപ്പോഴാണ്‌ മുറ്റത്തെ തെങ്ങിന്‍ ചോട്ടില്‍ , കുളിച്ച്‌ സുന്ദരിയായി<br />നിന്ന് അയവിറക്കുന്ന നന്ദിനിയെ ശ്രദ്ധിച്ചത് . അവളുടെ പുറത്ത്<br />ഒരു കാക്ക ചെന്നിരുന്ന് ചെവിയില്‍ കൊത്തുന്നു . ചെവി മുറിഞ്ഞ്<br />ചോര വരില്ലേ ? അവള്‍ക്ക് നോവില്ലേ ? കാക്കയെ ഓടിക്കാനായി<br />അറിയാതെ ഞാന്‍ എണീറ്റതും എന്‍റെ പല്ല് അച്ഛന്‍റെ കൈയില്‍<br />തെറിച്ചു വീണതും ഒരുമിച്ച് . അങ്ങനെ എനിക്ക് കരയാനുള്ള<br />ഒരവസരവും നഷ്ടമായി .<br /><br />പണി പകുതിയാക്കിക്കൊടുത്തു എന്ന് പറഞ്ഞ് അച്ഛന്‍ വേഗം<br />കൂജയിലെ വെള്ളം വായിലേയ്ക്ക് ഒഴിച്ചുതന്നു. നൊന്തോ എന്ന്<br />അച്ഛന്‍ ചോദിച്ചതിന് 'ഇമ്മിണി എന്ന് പറഞ്ഞ് ആ പല്ല് ഒരു പഴുത്ത<br />പ്ലാവിലയില്‍ എടുത്തുവച്ച് അതില്‍ നോക്കി ഇരുന്നു . അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു,<br />അത് ഓലപ്പുരയുടെ മുകളില്‍ എറിയണമെന്ന് .ഞാന്‍ ഓടി അടുക്കളേല്‍<br />പോയി അമ്മയെ ആ 'വിശിഷ്ട വസ്തു കാണിച്ചു കൊടുത്തിട്ട് നേരെ<br />തൊഴുത്തിലെയ്ക്ക് പോയി, ആ പല്ല് ഊക്കോടെ മുകളിലെയ്ക്കെറിഞ്ഞു.<br />കണ്ണാടിയെടുത്ത് എന്‍റെ നഷ്ടം അച്ഛന്‍ കാണിച്ചു തന്നു . വല്യ ഒരു വിടവ് .<br />എനിക്ക് സങ്കടം വന്നു . ചുണ്ടുകള്‍ രണ്ടും കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് , ഞാനപ്പോള്‍<br />ഒരു ശപഥം ചെയ്തു . ഇനി പുതിയ പല്ല് വരുന്നതുവരെ ചിരിക്കില്ല .<br />ആ ശപഥത്തിന്റെ ആയുസ്സ് മാത്രം കൃത്യമായി എനിക്കോര്‍മയില്ല .......<br /><br />**********************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-2133632873514880468?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-13255308495655748042011-05-20T19:34:00.009+05:302011-05-29T15:24:39.032+05:30<span style="font-size:100%;">അതിഥി ദേവോ ഭവ : ...അമ്മയില്‍ നിന്ന്</span> കേട്ടും കണ്ടും<br />പഠിച്ച ഒരു പാഠം . നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ അതിഥിയെ<br />സ്വീകരിക്കുക ..നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അവരെ യാത്രയാക്കുക ..<br />വിലപ്പെട്ട സമയം അവര്‍ നമുക്കായി മാറ്റിവച്ചതാണെന്ന്<br />അറിഞ്ഞ് ആദരിക്കുക ...<br /><br />ഈ അവധിക്കാലത്ത്‌ ബന്ധുത്ത്വങ്ങളും സൌഹൃദങ്ങളും ഒന്നു<br />തേയ്ച്ചു മിനുക്കിയെടുക്കാന്‍ ഒരു മോഹം തോന്നി . ഉച്ചയൂണ്<br />കഴിഞ്ഞ് ഒന്നു മയങ്ങി . ആര്‍ക്കും ശല്യമാവാത്ത സമയം നോക്കി<br />ചെറിയ ഒരു യാത്ര , ഒരു ബന്ധുവീട്ടിലേയ്ക്ക് .<br /><br />ഞങ്ങള്‍ ഗേറ്റിനടുത്ത് എത്തിയതും നായ വല്ലാതെ കുരച്ചു . അവന്‍<br />അവന്‍റെ ധര്‍മം നിര്‍വഹിക്കേ , ഗൃഹനാഥനും ഒപ്പം ഭാര്യയും<br />വാതില്‍ തുറന്നിറങ്ങി വന്നു . വളരെ ഹൃദ്യമായ സ്വീകരണം .<br />ഒന്നിനും തികയാത്ത സമയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വേവലാതികള്‍ ..കാണാന്‍<br />കഴിഞ്ഞതിലുള്ള സന്തോഷം ..നാട്ടു വിശേഷങ്ങള്‍ ..അതിനിടയില്‍ ഞാന്‍<br />മോളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു . ഉത്തരമെന്നോണം അവര്‍ അടച്ചിട്ടിരുന്ന<br />വാതിലില്‍ മുട്ടി വിളിച്ചു , അതിഥികളുടെ പേരും പറഞ്ഞു . കേട്ടു എന്ന്<br />അറിയിക്കാനായി അകത്തുനിന്ന് എന്തോ ഒരു ശബ്ദം പുറത്തും വന്നു .<br /><br /><br />ഭാവിയില്‍ ഒരു വലിയ എന്‍ജിനിയര്‍ ആകാനുള്ള കുട്ടിയാണ് .അവള്‍<br />തിരക്കിട്ട് പഠിക്കുകയാവും . മെല്ലെ തുറക്കുന്ന വാതിലും മനോഹരമായ<br />ചിരിയും പ്രതീക്ഷിച്ച് , ചായകൂട്ടലിന് സാക്ഷിയാവാന്‍ അടുക്കളയില്‍<br />പോകാതെ ഞാന്‍ വാതിലിലെയ്ക്ക് നോക്കിയിരുന്നു . കൈയില്‍ കിട്ടിയ<br />വാരികയിലെ അക്ഷരങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ കയറാന്‍ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല .തികട്ടി<br />വരുന്ന ഒരു ഓര്‍മയുടെ രൂക്ഷ ഗന്ധം ..<br /><br />വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ്‌ കേരളത്തിന്‍റെ തെക്കേ അറ്റത്തുനിന്ന് വടക്കേ<br />അറ്റത്ത്‌ കൂട് കൂട്ടിയ കാലം .മൂന്നു വര്‍ഷം ഒരുമിച്ച് താമസിച്ച്<br />പഠിച്ച കൂട്ടുകാരനെ കാണണമെന്ന ഒരു മോഹത്തിനൊപ്പം കൂടി<br />ഞാനും കുട്ടിയും . ഒരു ആഘോഷം പ്രതീക്ഷിച്ച് ഞങ്ങളവിടെയെത്തി.<br />ചങ്ങാതിമാര്‍ പരിസരം മറന്നു.. പക്ഷെ വീട്ടമ്മയുടെ മുഖത്തുനിന്ന്<br />ഞാന്‍ വായിച്ചെടുത്ത അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കൊന്നും വക്കുകളില്ലായിരുന്നു .<br />ആകെ വികൃതം .<br /><br />തനി നാട്ടിന്‍പുറത്തുകാരിയായ എന്നെ കണ്ടിട്ട് ബോധിക്കാഞ്ഞിട്ടോ<br />അതോ നീളത്തില്‍ പിന്നിയിട്ട എന്‍റെ തലമുടിക്ക് ബോബുചെയ്ത<br />മുടിയുടെ മുതലാളിത്തം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടോ എന്തോ അവിടത്തെ കൊച്ചമ്മ ,<br />അടുപ്പില്‍ നിന്ന് ചായ നേരെ കപ്പിലേയ്ക്ക് പകര്‍ന്ന് , എന്‍റെ നാല്<br />വയസ്സുള്ള മകന്റെ മുന്നില്‍ വച്ചു . കുട്ടിക്ക് ചായ തണുപ്പിച്ച്<br />കൊടുക്കാന്‍ ഭര്‍ത്താവ് പറഞ്ഞപ്പോഴൊക്കെ അവര്‍ മറ്റേതോ<br />ലോകത്തായിരുന്നു . ഭാവങ്ങള്‍ വായിച്ചെടുക്കാന്‍ പാകമാകാത്ത<br />മനസ്സുള്ള എന്‍റെ കുട്ടി മേശപ്പുറത്തു നിരത്തിയ നിറമുള്ള പലഹാരങ്ങള്‍<br />ആദ്യമായി കാണുന്നതുപോലെ എടുത്തു കഴിച്ചു . കുട്ടികളുടെ ഈ<br />സ്വഭാവവിശേഷം പല അമ്മമാരും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട് ഞാന്‍<br />കലി അടക്കിയിരുന്നു . നിര്‍ബന്ധിച്ചാല്‍ പോലും വീട്ടില്‍ നിന്ന് കഴിക്കാത്ത<br />സാധനങ്ങള്‍ പുറത്തുനിന്ന് കിട്ടിയാല്‍ ആക്രാന്തത്തോടെ കഴിക്കുമെന്ന<br />തത്വം ആ അമ്മയ്ക്ക് അറിയുമോ എന്നായിരുന്നു എന്‍റെ സംശയം .<br /><br />കുഞ്ഞു വിരലുകള്‍ പണി തീര്‍ത്തു എന്നറിഞ്ഞ് അവര്‍ ബാക്കിവന്ന<br />ആ പലഹാരങ്ങള്‍ , എടുത്ത പാത്രങ്ങളില്‍ തന്നെ തിരികെയിട്ട് അടച്ചു<br />വച്ചു . അലങ്കരിച്ച് , അടുത്ത അതിഥികളെ സല്‍ക്കരിക്കാനായി.<br /><br />ഓര്‍മകളെ തള്ളിമാറ്റിക്കൊണ്ട് ചായയെത്തി . സല്‍ക്കാരവും പിന്നെ<br />വര്‍ത്തമാനവുമായി ഏകദേശം മുക്കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ . തുറക്കാതിരുന്ന<br />ആ വാതിലില്‍ വീണ്ടും ഊക്കോടെ മുട്ടിവിളി . മോളെ ശല്യപ്പെടുത്തണ്ട<br />എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ സന്തോഷപ്രകടനം നടത്തി ഇറങ്ങി .<br /><br />നായ കുരച്ചില്ല . വേണ്ടപ്പെട്ട അതിഥിയാണെന്ന് അവന്‌ തോന്നിയോ<br />അതോ തുറക്കാതിരുന്ന വാതില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് തന്ന അവഹേളനം അവന്‍<br />മണത്തറിഞ്ഞതോ ???<br />**************************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-1325530849565574804?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-16826342933298743452011-04-05T19:56:00.008+05:302011-04-05T23:17:14.906+05:30'അനുക്കുട്ടീ ' അമ്മയുടെ നീട്ടിയുള്ള വിളി . ഈ അമ്മ ഒന്നു നേരെ കളിക്കാന്‍<br />സമ്മതിക്കൂലല്ലോ . പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞിട്ടല്ലെയുള്ളൂ . എന്തൊരു വെപ്രാളാ ,<br />അനൂന്റെ പാവക്കുട്ടിക്ക്‌ നല്ലൊരു പൊട്ട് തൊടാന്‍<span>പോലും</span> <span>സമ്മതിച്ചില്ല</span> .<br /><span></span> '' ടീച്ചര്‍ ഇപ്പൊ എത്തും , വേഗം പോയി കുളിച്ച്‌ <span>ഡ്രസ്സ്‌</span> <span>മാറിയേ</span> '' .<br /><span></span><br />പഠിക്കാന്‍ ഇഷ്ടാ , പക്ഷെ<span> കുറച്ച്‌</span> <span>കളിക്കണ്ടേ</span> ? <span>മുറ്റത്തൊക്കെ</span><br /><span></span> <span></span> ഇറങ്ങി നടന്ന് പൂക്കളേം തേന്‍ കുടിക്കാന്‍<span>വട്ടമിട്ട്</span> <span>പറക്കുന്ന</span><br /><span></span> പൂമ്പാറ്റകളേം ഒക്കെ കാണണ്ടേ ? മഴ നനയണ്ടേ ? മഴവെള്ളം<br />ചവിട്ടി തെറുപ്പിച്ച് ഓടണ്ടേ ?<br /><br />അടുത്ത വീട്ടിലെ ദേവു അവളുടെ അനുജത്തിക്കുട്ടിയുടെ<span>കൂടെ</span> <br />കളിക്കുമ്പോ ഈ അനു ഇവിടെയിരുന്നു കൊതിയോടെ നോക്കുന്നത് <br />അമ്മ കാണുന്നതല്ലേ . കല്യാണിക്ക് രണ്ടു ചേട്ടന്മാരുള്ളത് എന്തു<br />നല്ലതാണെന്ന് അമ്മയോട് എത്ര പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു .<br />ഈ അമ്മയ്ക്കെന്തേ ഒട്ടും <span>അലിവ്</span> <span>തോന്നാത്തത്</span>.<br /><span></span><br /><br />ഡാന്‍സ് ടീച്ചര്‍ അമ്മയോട് പറയുന്ന കേട്ടു , '' വേഗം ഗ്രഹിക്കും , നല്ല കഴിവുണ്ട് .''<br />എന്നൊക്കെ . ടീച്ചര്‍ ചോദിച്ചു , '' അന്‍വിദയ്‌ക്ക് ആരെപ്പോലെ ആകാനാ ഇഷ്ടം ? ''<br />അനു പറഞ്ഞു , ആരേം പോലെ ആകണ്ടാ , നന്നായി പഠിച്ചാ മതി , എന്ന് . ടീച്ചറും<br />അമ്മയും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു . ദൂരെയിരുന്നു തലയാട്ടുന്ന ബൊമ്മ ഇപ്പൊ ചിരിച്ചത് അനു<br />പറഞ്ഞത് കേട്ടായിരിക്കും . അവന്‍റെ തല പിടിച്ച് നേരെ ആക്കീട്ട് തന്നെ ബാക്കി കാര്യം .<br />ചായയും കുടിച്ച്‌ , അനൂന്റെ കവിളില്‍ ഒരുമ്മയും തന്ന്‌ ടീച്ചര്‍ ബസ്സിന് സമയായി<br />എന്നും പറഞ്ഞു ഓടിപ്പോയി .<br /><br />അച്ഛന്‍ ഓഫീസീന്ന് വരുന്നതിനു മുന്പ് എത്തിക്കോളാംന്നു പറഞ്ഞ്‌ അമ്മയ്ക്ക്<br />ഉറപ്പും ഒരു ഉമ്മേം കൊടുത്ത്‌ അനു ദേവൂന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് ഒരൊറ്റ ഓട്ടം .<br />അവിടെ എന്താ എല്ലാരും കിണറ്റിനു ചുറ്റും കൂടി നില്‍ക്കുന്നത് . ദേവൂം കൂട്ടുകാരും<br />കൈകൊട്ടി ചിരിക്കുന്നല്ലോ . അനു അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു . അയ്യോ സുന്ദരിപ്പൂച്ച<br />കിണറ്റിനകത്ത്‌ . എന്നും അവളുടെ കൂടെ കളിക്കുന്നതാണ് . അമ്മ തരുന്ന വറുത്ത<br />മീനും കൊണ്ടാണ് അവളെ കാണാന്‍ പോവുക. ആര്‍ത്തിയോടെ അതും തിന്ന്‌<br />സ്നേഹം കൂടാന്‍ വരും . അപ്പൊ അവള്‍ക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം അനൂനോടാണെന്നു<br />തോന്നും . അവളുടെ വാല് എന്തു രസാ കാണാന്‍ . <span>ഇവളെങ്ങനെ</span> <span>കിണറ്റിനകത്ത്‌</span><br /><span>പോയി</span> ?<br /><span></span> ടെവൂന്റമ്മ കാണിച്ചുതന്നു . അവള്‍ ചെറിയൊരു ചെടിയില്‍ തൂങ്ങി<br />അള്ളിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു . ചെടി പിഴുതുപോയാല്‍ അവള്‍ വെള്ളത്തില്‍ . അവളെ<br />രക്ഷപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു . ദേവൂം കൂട്ടുകാരും ചിരിക്കുന്നുണ്ട് ഇപ്പോഴും .<br />അവളുടെ വെപ്രാളം കണ്ടിട്ടും ഇവര്‍ക്കെങ്ങനാ ചിരിക്കാന്‍ തോന്നുന്നത് ?<br /><br />അനു തിരികെ നടന്നു , അനൂ ന് ഇതൊന്നും കാണാന്‍ വയ്യാ . അമ്മയോട്<br />പറഞ്ഞപ്പോ ' സാരമില്ല , മോള് വിഷമിക്കണ്ടാ , അവര്‍ രക്ഷപ്പെടുത്തും '' എന്ന്<br />പറഞ്ഞു . അനൂന് സങ്കടം സഹിക്കാന്‍ വയ്യാ , പൂജാമുറീല്‍ പോയി ദൈവങ്ങളുടെ<br />അടുത്തിരുന്നു . എല്ലാരും ചിരിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നു . സുന്ദരിയെ രക്ഷിക്കണെന്ന്<br />രണ്ടു കൈയും കൂപ്പി കണ്ണടച്ച് പ്രാര്‍ഥിച്ചു . അനൂന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു . ഇന്നിനി<br />മറ്റൊന്നും ആവശ്യപ്പെടില്ലാന്നു ദൈവങ്ങളോട് സത്യം ചെയ്തു . അമ്മ വിളിക്കുന്നല്ലോ .<br />' അനൂ , പോയി നോക്കിയേ , പുറത്ത് എടുത്തൂന്ന് തോന്നുന്നു . അനു ഓടി .<br /><br />സുന്ദരി മിടുക്കിയായി നടക്കുന്നു . ഒരു കൂസലുമില്ലാ . ഒനും സംഭാവിചില്ലാന്ന മട്ടില്‍<br />കുലുങ്ങിക്കുലുങ്ങി വാലും ഇളക്കി നടക്കുന്നു . അവള്‍ കിണറ്റിനകത്ത്‌ കിടന്നപ്പോ<br />കൈകൊട്ടിച്ചിരിച്ച കൂട്ടുകാര്‍ക്കൊപ്പം വികൃതികള്‍ കാണിക്കുന്നു . അനു അടുത്ത്<br />ചെന്നു നിന്നിട്ട് കണ്ട ഭാവം പോലും ഇല്ലാ . ആദ്യമായി കാണുന്നപോലെ .<br /><br />അനു തിരിഞ്ഞു നടന്നു . സാരമില്ല . അവള്‍ക്ക് അറീല്ലല്ലോ , അനു ദൈവങ്ങളോട്<br />കരഞ്ഞു പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് അവള്‍ രക്ഷപ്പെട്ടതെന്ന് . അതിനുള്ള ബുദ്ധി<br />ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ അവള്‍ കിണറ്റിനകത്ത്‌ എടുത്തുചാടുമാരുന്നോ ? ഇല്ല ...<br />അല്ലേ ???????????<br /><br />**************************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-1682634293329874345?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-61864012942280102042011-04-03T22:32:00.005+05:302011-06-02T21:56:41.789+05:30ഒരൊച്ച കേള്‍ക്കുന്നല്ലോ<br />നായ മോങ്ങുന്നതോ<br />കാലി അമറുന്നതോ<br />കൂമന്‍ മൂളുന്നതോ<br />പാമ്പ് ചീറ്റുന്നതോ<br />ചീവീട് ചിലയ്ക്കുന്നതോ ?<br /><br />വെളുപ്പാന്‍കാലത്ത്<br />കട്ടന്‍കാപ്പി ഊതിക്കുടിക്കെ<br />പത്രം പറഞ്ഞു ,<br />അടുത്ത കുറ്റിക്കാട്ടില്‍<br />അയലത്തെ പെണ്‍കുഞ്ഞ്<br />ഇന്നലെ രാത്രി നിലവിളിച്ചെന്ന് .<br />അവളുടെ കൊലുസ്സുകള്‍<br />പൊട്ടിത്തെറിച്ചെന്ന് .<br /><br />ശബ്ദം തിരിച്ചറിയാത്ത കാതില്‍<br />ഈയമുരുക്കിയൊഴിക്കാം .<br />ഉറക്കം നടിച്ച കണ്ണ്<br />കുത്തിപ്പൊട്ടിക്കാം .<br />കാണേണ്ടത് കാണാനും<br />കേള്‍ക്കേണ്ടത് കേള്‍ക്കാനും<br />ആയില്ലെങ്കില്‍<br />കണ്ണെന്തിന് ? കാതെന്തിന് ?<br />*****************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-6186401294228010204?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-49376894049297232812011-04-02T11:21:00.005+05:302011-09-20T20:13:28.014+05:30<span style="font-size:100%;">നനവായ്<br />കുളിരായ്<br />ഭ്രാന്തന്‍ ആവേശമായ്‌<br />എന്നെ പുണര്‍ന്ന്<br />മെയ്യാഭാരണങ്ങള്‍<br />നീയെടുത്തു .<br />ചമയങ്ങള്‍ വേണ്ടെന്ന്<br />അറിയാത്ത മക്കള്‍,<br />ഉള്ളില്‍ കനലായ്<br />ജ്വലിക്കുമെന്നറിയാതെ<br />സ്വാര്‍ഥവും ജയവുമുരുക്കി<br />ഒട്ടിച്ചു ചേര്‍ത്ത പണ്ടങ്ങള്‍.<br />നിന്‍റെ കലിയടങ്ങിയാല്‍<br />വിരുന്നിനവരെത്തും ,<br />കൊടിയടയാളങ്ങള്‍<br />വേരോടെ പിഴുതെറിയാന്‍<br />പെരുമഴയും<br />കൊടുങ്കാറ്റും .<br />വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞ്<br />നെടുവീര്‍പ്പിട്ടാല്‍<br />വിണ്ടുകീറിയ എന്നിലേയ്ക്ക്<br />പുഴുക്കളായെത്തും<br />എന്നിലൂടെ വളര്‍ന്നവര്‍ .<br />ഒരു നാള്‍ വന്‍ തിരയായ്‌<br />നീ വീണ്ടും വരും<br /></span>സൂര്യന്‍ തൃക്കണ്ണ് കൊണ്ട് <span style="font-size:100%;"><br /></span>വെണ്ണീറാക്കിയ എന്നെ<br /><span style="font-size:100%;">ആര്‍ത്തിയോടെ വിഴുങ്ങി<br />എന്‍റെ മേല്‍<br />ഒരു കടലാവാന്‍ .<br /><br />*******************<br /><br /><br /></span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;"><span> </span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-4937689404929723281?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-76984784444104108942011-03-27T14:48:00.006+05:302011-03-27T18:17:51.063+05:30<span> നിശയുടെ</span> നിശബ്ദതയില്‍ പുറത്ത് നേരിയ ശബ്ദം .ദേഹമാസകലം<br />പുതച്ചിരുന്ന കരിമ്പടം മെല്ലെ മാറ്റി ഞാനെഴുന്നേറ്റു . കിളിവാതിലിലൂടെ<br />പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി . ഒരു കൂട്ടം നക്ഷത്രക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ . ശരറാന്തലിന്റെ<br />തിരി നീട്ടി ഞാന്‍ വാതില്‍ തുറന്നു . പകലുറങ്ങി മടുത്തവര്‍ . അവര്‍ക്ക്<br />രാത്രിയുറക്കത്തിന്റെ സുഖം അറീല്ലല്ലോ . ചോദ്യഭാവത്തില്‍ ഞാനവരെ<br />നോക്കി . '' ഒരു കഥ പറഞ്ഞുതരുമോ ? കുഞ്ഞന്‍മാര്‍ക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കാന്‍<br />എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും ഒന്നും കിട്ടുന്നില്ല .''നടന്നോളൂ , ഞാന്‍ പറഞ്ഞു .<br /><br /> അവര്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു . അവരുടെ ചിരിയുടെ ഒച്ചയും<br />അകന്നകന്നു പോയി . കൂടുതല്‍ തിളക്കമുള്ള മുഖവുമായി അവര്‍<br />അവരവരുടെ സ്ഥാനങ്ങളില്‍ പോയി നിലയുറപ്പിച്ചു . ഇന്നും<br />ചന്ദ്രന്‍ എങ്ങോ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു .<br /> <br /> '' ഏത് കഥയാണ്‌ വേണ്ടത് ? ''എന്‍റെ ചോദ്യം കേട്ടയുടനെ<br />അവര്‍ ഏകസ്വരത്തില്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു ,'' ഒരു പഴംകഥ .'' ''വേഗം<br />പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കും , ഒരു കുഞ്ഞു കഥ , പോകാന്‍ തിടുക്കമുണ്ട് , ഒന്നു<br />മയങ്ങണം .'' ഞാന്‍ ചോദിച്ചു , '' നിങ്ങളുടെ ജനനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കഥ<br />പറഞ്ഞാലോ ? നിങ്ങള്‍ ഇതുവരെ കേള്‍ക്കാത്ത കഥ .'' അവര്‍ തലയാട്ടി .<br /><br /> '' പണ്ട് , വളരെ പണ്ട് പകലോന്‍ വിട പറയാന്‍<br />ഒരുങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു , ഈ ഏകാന്തത എന്നെ വല്ലാതെ<br />അസ്വസ്ഥയാക്കുന്നു . ഇരുളില്‍ ഭയപ്പെട്ട് ഞാന്‍ തേങ്ങുന്നതും ഇടയ്ക്കിടെ<br />നിശ്വസിക്കുന്നതും നീ അറിയുന്നുണ്ടോ ? ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ഒന്നും<br />മിണ്ടാതെ കുപ്പായം ഊരിത്തന്നു അവന്‍ മറഞ്ഞു . പട്ടുപോലെ മിനുസമായ<br />ആ കുപ്പായം ഞാനെടുത്തൊന്നു വീശി . അപ്പോള്‍ മുത്തുകള്‍ നാലുപാടും<br />ചിതറി വീഴാന്‍ തുടങ്ങി . തെറിച്ചുവീണ ആ മുത്തുകളാണ് നിങ്ങള്‍ .<br />അന്നുമുതല്‍ എനിക്ക് കൂട്ടായ് , രാത്രി ഉറക്കം ഉപേക്ഷിച്ച് നിങ്ങള്‍<br />ചുറ്റിനും കാവല്‍ നില്‍ക്കുന്നു . തമ്മില്‍ തൊടാതെ , ഒന്നിച്ചു ചേരാതെ .<br />സാമീപ്യമറിയിച്ച് , ഇത്തിരിപ്പോന്ന പകലോനെപ്പോലെ .''<br /><br /> ശരറാന്തല്‍ കൈയിലെടുത്ത് , ഞാന്‍ യാത്ര ചോദിച്ചു .<br />''പകലോന്‍ എത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും കരിമ്പടം മാറ്റി വര്‍ണചേലയുടുക്കണം .<br />പിന്നെ അവന്‍ കൊണ്ടുവരുന്ന കസവുചേല മാറ്റിയുടുക്കണം . അപ്പോള്‍<br />എന്നും സമ്മാനമായി കൈയില്‍ കരുതുന്ന മുല്ലപ്പൂമാല അവന്‍<br />തന്നെ എന്‍റെ ചുരുള്‍മുടിയില്‍ ചൂടിത്തരും . '' അവര്‍ തലയാട്ടി. അവരില്‍<br />തീരെ ചെറിയവര്‍ ആലസ്യം വിടാതെ വീണ്ടും കണ്ണുകള്‍ അടച്ചിരുന്നു .<br />ചിലര്‍ കണ്ണുചിമ്മിക്കൊണ്ടിരുന്നു . മറ്റു ചിലര്‍ ജന്‍മരഹസ്യം അറിഞ്ഞ<br />സന്തോഷം കൊണ്ട് കൂടുതല്‍ വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകളോടെ എന്നെയും<br />നോക്കി നിന്നു , ഇമവെട്ടാതെ .........................<br /><br />*********************************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-7698478444410410894?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-36089267448036337512011-03-20T16:26:00.009+05:302012-01-01T16:34:42.810+05:30<span style="font-size:100%;">എനിക്കൊരു ആങ്ങളയുണ്ട്</span> ...<br />പാതി കടിച്ചുപൊട്ടിച്ച നാരങ്ങാ മിഠായി<br />ഉള്ളം കൈയില്‍ കനിവോടെ വച്ചു തന്നവന്‍ .<br />മൂവാണ്ടന്‍മാവിന്‍റെ കൊമ്പിലിരുന്നു മാമ്പഴം തിന്ന് ,<br />കൊതിപൂണ്ട എന്നെ ഒളികണ്ണിട്ടു ഊറിച്ചിരിച്ചവന്‍ .<br />നാമം ചൊല്ലുമ്പോള്‍ മുടിയിഴ പിടിച്ചുവലിച്ച്<br />എന്നെ നോവിച്ച്‌<span> ,കുരുത്തക്കേട്‌</span> കാട്ടി രസിച്ചവന്‍ .<br />ഇരുട്ടിലേയ്ക്കിറങ്ങാന്‍ എന്‍റെ ചൂണ്ടുവിരല്‍<br />മുറുകെ പിടിച്ചു നടന്ന് പേടിയകറ്റിയവന്‍ .<br />സൈക്കിള്‍ സവാരി ആണിന് മാത്രമെന്ന്<br />പഠിപ്പിക്കാന്‍ എന്നെ തള്ളിയിട്ട് മുട്ട് മുറിച്ചവന്‍ .<br />പുസ്തകം മടക്കി , എന്‍റെ കുസൃതികള്‍ പറഞ്ഞ്<br />അച്ഛന്‍റെ നാട്യം ദേഷ്യമെന്നു ധരിച്ച് ജയം പറഞ്ഞവന്‍ .<br />മേശമേലുറങ്ങുന്ന ചൂരല്‍ അച്ഛന്‍റെ കൈയിലുണരുമ്പോള്‍<br />മുത്തശ്ശിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അഭയമിരന്നവന്‍ .<br />വെയിലത്തിട്ട , പുഴുങ്ങിയ നെല്ലിന്‌ കാവലിരിക്കുമ്പോള്‍<br />വിരസതയകറ്റാന്‍ കഥകള്‍ വായിച്ച് കൂട്ടിരുന്നവന്‍ .<br />വായിച്ചും എഴുതിയും പറഞ്ഞും അക്ഷരങ്ങളെ<br />വരുതിയിലാക്കി അഭിമാനം കൊണ്ടവന്‍ .<br />എന്‍റെ നെഞ്ചിലേയ്ക്ക് വഷളന്‍ നോട്ടമെറിഞ്ഞവനെ<br />പൊടിമീശ തടവി ഉഗ്രനോട്ടമെറിഞ്ഞു കൊന്നവന്‍ .<br />വഴികളിലെ മുള്ള് വേദനിക്കാതെ എടുത്തു മാറ്റാന്‍<br />വാക്കായ് , നിഴലായ് എപ്പോഴും കൂട്ടിനു വന്നവന്‍ .<br />പുതിയ വീട്ടില്‍ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിപ്പോകാന്‍<br />പട്ടുചേല വാങ്ങിത്തന്ന് , എന്നെ കരയിച്ചവന്‍ .<br />എന്‍റെ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചില്‍ ചേര്‍ത്തുകിടത്തി<br />ഹൃദയത്തിന്‍റെ താളം പകര്‍ന്നു നല്‍കിയവന്‍ .<br />കാലത്തിന്‍റെ പുതിയ തൂവലുകളിലേയ്ക്ക് പടര്‍ത്താന്‍<br />സ്നേഹത്തിന്‍റെ ചായം മതിയാവോളം തന്നവന്‍ .<br />രണ്ടു ദേശങ്ങളിലിരുന്ന് ഒരേ ആകാശം നോക്കി<br />ബാല്യം കണ്ട നക്ഷത്രലോകം കാണുകയാണ് ഞങ്ങള്‍ .<br />************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-3608926744803633751?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-5315008776568575822011-02-24T23:41:00.005+05:302011-03-13T19:27:34.998+05:30<span style="font-size:100%;">ഇന്നലെ കിനാവിലെന്‍ മുത്തശ്ശി ചിരിച്ചെത്തി</span><br />ഓര്‍മതന്‍ ഭാണ്ഡം മെല്ലെയഴിച്ചു നിലത്തിട്ടു<br />തിളങ്ങും മുത്തോരോന്നും പെറുക്കിയെടുത്തു ഞാന്‍<br />കനവിന്‍ മഞ്ചലേറി മുത്തശ്ശിക്കൊപ്പം കൂടി .<br /><br />വെറ്റില , നാലും ചേര്‍ത്തിടിച്ച കുഴമ്പിന്‍ ചോപ്പ്<br />വിരലില്‍ പടര്‍ത്തി ഞാന്‍ കൌതുകത്തോടെ നോക്കി<br />ചുണ്ടുകള്‍ ചോപ്പിച്ചോരാ നന്‍മതന്‍ മുഖം കണ്ട്<br />കൈകളില്‍ മുഖം താങ്ങി ഇരുന്നു ചാരത്തായി .<br /><br />തിമിര്‍ത്തമഴയ്ക്കൊപ്പം കുളിച്ച് വിറപൂണ്ടെന്നെ<br />അണച്ചു പിടിച്ചുമ്മ നെറ്റിയില്‍ പകരുന്നു<br />മടിയിലരുമയായിരുന്നു നാമം ചൊല്ലി<br />വന്ദിച്ചു വിളക്കിനെ ആദരാലെഴുന്നേറ്റു .<br /><br />പഠിച്ച പാഠങ്ങളൊന്നൊന്നായുരുവിട്ട്<br />പുസ്തകം മടക്കുന്ന നേരമെന്നരികത്ത്‌<br />അത്താഴം പകര്‍ന്നൊരു പാത്രവും കഥയുമായ്<br />ഊട്ടുവാന്‍ ഉറക്കുവാന്‍ മുത്തശ്ശിയണയുന്നു .<br /><br />മുടിയില്‍ തഴുകുമാ വിരലിന്‍ ദേവസ്പര്‍ശം<br />മൊഴിയും കഥ കേട്ട് മെല്ലെ ഞാനുറങ്ങുന്നു<br />കൃഷ്ണനും കുചേലനും ഏകലവ്യനും പിന്നെ<br />യുദ്ധവുമെല്ലാം തൊട്ടുമുന്നിലെന്നറിയുന്നു .<br /><br />ഇറങ്ങീ മഞ്ചത്തില്‍ നിന്നുടനെ ചുറ്റും നോക്കി<br />മുത്തശ്ശി മറഞ്ഞുവോ കനവെന്നറിഞ്ഞു ഞാന്‍<br />എവിടെ തിരയേണ്ടതറിയാതുഴലുന്നു<br />മായ്ച്ചെടുത്തുവോ കാലം നല്ല മുത്തശ്ശീ രൂപം ?<br /><br />കാലത്തെ തിരയുവാന്‍ തിരിച്ചു പിടിക്കുവാന്‍<br />വെറുതെ മോഹിച്ചു ഞാന്‍ കണ്ണുകളടയ്ക്കുമ്പോള്‍<br />ഊര്‍ന്നു വീണൊരു മുത്ത്‌ കിലുങ്ങീ മൃദുവായി<br />''കണ്ണടയ്ക്കരുതുണ്ണീ ഉറക്കം വിളിക്കാതെ ''.<br />**********************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-531500877656857582?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-60904016283943446612011-02-06T19:20:00.005+05:302011-03-14T09:58:08.289+05:30പണ്ടൊരിക്കല്‍<br /> അമ്പിളിമാമനെ മോഹിച്ച്‌<br /> വാശിപിടിച്ച് കരഞ്ഞപ്പോള്‍<br /> അച്ഛന്‍<br /> കളിയായി വിളിച്ച പേര്<br /> '' കഴുത ''<br /> ഏറ്റവും സുന്ദരനായ<br /> പുരുഷന്റെ മുഖം<br /> സൂര്യന് സ്വന്തമെന്ന്<br /> വാശിയോടെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍<br /> ആങ്ങള<br /> വിളിച്ച പേര്<br /> '' പൊട്ടി കഴുത ''<br /> നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ചിരിക്കുന്നത്<br />എനിക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന്<br />വിശ്വസിപ്പിക്കാന്‍<br />വാശിപിടിച്ചപ്പോള്‍<br />കെട്ടിയോന്‍<br />വിളിച്ച പേര്<br />'' മരക്കഴുത ''<br />ഇന്ന് കടലിനെ നോക്കി<br />ഞാനെന്തെങ്കിലും<br />വാശിയോടെ പറഞ്ഞാല്‍<br />എന്‍റെ മകന്<br />എന്നെ വിളിക്കാന്‍<br />എന്താണൊരു പേര് ...<br />****************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-6090401628394344661?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-34047506413864798392011-02-03T10:36:00.004+05:302011-02-03T11:46:39.624+05:30<span style="font-size:100%;">നവരത്ന കുടുക്കുകളുള്ള കുപ്പായം<br />ചിരിച്ചാല്‍ മുത്തുകള്‍ പൊഴിയുന്നത്<br />കൌതുകത്തോടെ ഒന്നെടുത്തണിഞ്ഞു<br />ചിതറിത്തെ<span>റിച്ചു </span> <span>വര്‍ണങ്ങള്‍<br /></span>കാഴ്ച്ചകള്‍ക്കൊരു മങ്ങല്‍<br />മടക്കിയ കുപ്പായത്തിനു മീതേ<br />ചിരിമുത്തുകള്‍ പെറുക്കിവച്ച്<br />വേഗം തിരികെ കൊടുത്തു<br />ദൈവത്തിന്റെ കണ്ണുകളില്‍<br />വിസ്മയതിന്റെ നിഴല്‍<br />നോട്ടത്തില്‍ നൂറു ചോദ്യങ്ങള്‍<br />വരം നിരസിച്ച അതൃപ്തി<br />വിരല്‍ ചൂണ്ടി ഒന്നൊന്നായി<br />എണ്ണിപ്പറഞ്ഞു അവനോട്<br />കണ്ണീരുപ്പ് നനച്ച് രുചി കൂട്ടി<br />അന്നം പകരുന്ന അമ്മമാര്‍<br />തല വീര്‍ത്ത്‌ ഉടല്‍ ചുരുങ്ങിയ<br />നാളെയുടെ വാഗ്ദാനങ്ങള്‍<br />വിസര്‍ജ്യത്തിനും പുഴുക്കള്‍ക്കും<br />മീതേ ഉറക്കത്തെ ആട്ടിയോടിച്ച്<br />രോഗപീഡയ്ക്ക് കാവലിരിക്കുന്നവര്‍<br />ഭിക്ഷാടനത്തിനായി പൊള്ളലേറ്റു<br />വാങ്ങുന്ന <span>പിഞ്ചു</span> ശരീരങ്ങള്‍<br />ബുദ്ധിയിരിക്കേണ്ടി<span>ടത്ത്‌ </span>ശൂന്യത<br />നിറച്ച തലയുടെ ഉടമകള്‍<br />സ്വന്തം അച്ഛനെ ഉദരത്തില്‍<br />പേറേണ്ടി വന്ന ബാലികമാര്‍<br />ചുവരുകള്‍ സാക്ഷിയാവുന്ന<br />വാര്‍ധക്യത്തിന്റെ നൊമ്പരങ്ങള്‍<br />സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പോലും സ്വന്തമല്ലാത്ത<br />ദൈവത്തിന്റെ അബദ്ധങ്ങള്‍<br />സാന്ത്വനമാവാന്‍ ,ചെറുമഴയാവാന്‍<br />ഈ കുപ്പായം ആ വഴി നടക്കില്ല<br />ദൈവം ഉറക്കെ ചിരിച്ചു<br />തലയില്‍ തൊട്ട കൈകളിലൂടെ<br />ചിരിയുടെ ഇരമ്പം ...................<br />************************<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-3404750641386479839?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-81346660231480338332011-01-07T19:10:00.004+05:302011-01-08T09:42:58.429+05:30<span style="font-size:100%;">ചിറകു കൊടുത്തിട്ടുടയോന്‍</span> പറഞ്ഞു<br />'കൊണ്ടുപോരണം മുത്തെനിക്കായി നീ '<br />ക്ലിഷ്ടമായൊരു വീഥിയതാകിലും<br />ശിഷ്ടജീവിതം ഉടയോന്റെയൊപ്പമാം .<br /><br />കൂട്ടിനാരുമില്ലൊപ്പം പറക്കുവാന്‍<br />കാഴ്ച്ചതന്‍ കണി പങ്കുവയ്ക്കാനുമായ്<br />സ്വപ്നനൂലിന്‍ ചിറകുകള്‍ നല്‍കീട്ട്<br />മന്ദഹാസം പൊഴിച്ചൂ ദയാനിധി .<br /><br />അര്‍ക്കനരുമയായ്‌ കാക്കുന്ന മുത്തിനെ<br />കൈക്കലാക്കുവാനാഞ്ഞു പറന്നവള്‍<br />വത്സരങ്ങള്‍ കുടഞ്ഞിട്ട നോവുകള്‍<br />സ്വപ്നവര്‍ണ്ണ പുതപ്പാല്‍ പൊതിഞ്ഞവള്‍ .<br /><br />ഏറെയില്ലിനി കാതം പറക്കുവാന്‍<br />ഒന്നു വിശ്രമിക്കേണമെന്നോര്‍ത്തവള്‍<br />പൂക്കള്‍ തിങ്ങിയ ചില്ലമേലിത്തിരി<br />ചാഞ്ഞിരുന്നു സ്വപ്നനൂലിന്‍ ചിറകുമായ് .<br /><br />കൂട്ടുകൂടുവാനെത്തിയാ ചില്ലമേല്‍<br />പാട്ടുപാടാന്‍ രസിക്കുവാന്‍ പക്ഷികള്‍<br />ചേര്‍ന്നുരുമ്മിയിരുന്നൊരു കൊക്കില്‍<br />നിന്നൂറിവന്ന മധുരം നുണഞ്ഞവള്‍ .<br /><br />ഞെട്ടി വേഗം മയക്കത്തില്‍ നിന്നവള്‍<br />ചുണ്ടുകോര്‍ത്ത മുറിവിന്‍റെ പാടുമായ്<br />ആഞ്ഞു മേലേയ്ക്ക് പായും വഴിക്കതാ<br />കണ്ടു മുത്തിന്‍ തിളക്കം ജലധിയില്‍ .<br /><br />ക്ലേശപൂര്‍ണമെന്നാകിലും പൂകണം<br />മാപ്പിരക്കുവാന്‍ ഉടയോന്റെ സന്നിധി<br />മുത്ത്‌ നെഞ്ചോടുചേര്‍ത്തൊരു ജേതാവായ്‌<br />നില്‍ക്കുവാനൊരു ജന്‍മവും യാചിക്കണം .<br />***************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-8134666023148033833?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-61772867090608982232011-01-01T22:42:00.003+05:302011-01-01T23:04:00.378+05:30<span style="font-size:100%;">കണ്ണെത്തും ദൂരത്ത്‌</span><br />കൈയെത്താ ദൂരത്ത്‌<br />തെല്ലിട നിന്ന് മോഹിപ്പിച്ച്<br />മാഞ്ഞു മറയുന്ന<br />മഴവില്ലുപോലെയാണ്<br />സ്നേഹം .<br />വേനലില്‍ നിറം ചോര്‍ന്ന്<br />മണ്ണോടുചേരുന്ന പുല്‍ച്ചെടി<br />മാനം നോക്കി തൊഴാന്‍<br />അശക്തമായി തീരുന്ന കരങ്ങള്‍<br />മണ്ണിന്റെ നിറം പേറി<br />മനം കൊടുത്ത്<br />മഴവില്ലിനായി തപസ്സ്<br />ഉറങ്ങാതെ , കണ്ണിമയ്ക്കാതെ<br />മണ്ണിനടിയില്‍ ഉയിരായി .<br />മഴവില്ല് ചിതറിച്ച<br />വര്‍ണക്കുപ്പായമണിഞ്ഞ<br />നീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി<br />പുനര്‍ജനിക്കുന്ന നാമ്പുകള്‍<br />വസന്തം കൊതിച്ച്<br />പൊട്ടിവിടരുന്ന മൊട്ടുകള്‍<br />കാറ്റിനൊപ്പം ചുവടുവയ്ക്കുമ്പോള്‍<br />ഓര്‍മകളില്‍ നിന്നകലുന്നു<br />വേനലും വിതുമ്പലും .<br />***********************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-6177286709060898223?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-45916693921998385792010-12-01T18:19:00.002+05:302010-12-01T20:06:00.809+05:30<span style="font-size:100%;"> വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ കളിയ്ക്കാന്‍ പോകാന്‍ വല്യ<br />ഉത്സാഹമാണ് . രണ്ടു ദിവസത്തെ അവധി എങ്ങനെ രസകരമാക്കാം<br />എന്ന <span>ആലോചനായോഗവും </span>കളിയുടെ അവസാനം ഉണ്ടാവും . ഒത്തിരി<br />കൂട്ടുകാരുണ്ടാരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സംഘത്തില്‍ . രണ്ടുമൂന്ന് വീടുകള്‍ക്ക്<br />അപ്പുറത്താരുന്നു ഞങ്ങളുടെ കളിസ്ഥലം .<br /><br />ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ അഭിപ്രായം അനുസരിച്ച് കളി തിരഞ്ഞെടുക്കും .<br />ഒളിച്ചു കളിയായിരുന്നു എനിക്കിഷ്ടം , കാരണം ചങ്ങാതി നൂറുവരെ<br />ശ്വാസം പിടിച്ചു <span>എണ്ണുമ്പോള്‍ </span>ഒളിക്കാന്‍ പോണത് അടുത്തുള്ള <br />കാവിനുള്ളിലാണ് . കൂട്ടത്തിലുള്ള ഏറ്റവും ചെറിയവള്‍ എന്‍റെ <br />പാവാടയില്‍ തൂങ്ങി ഒപ്പം കൂടും . അന്നും പുതിയ കാഴ്ചകള്‍<br />വല്ലതും <span>ഉണ്ടോന്ന് </span>നോക്കി മെല്ലെ നടന്നു . കിളിക്കൂട്ടില്‍ അനക്കം <br />ഇല്ലാ . കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ചുണ്ട് നീട്ടി പുറത്ത് വരുന്നുണ്ടോന്നു നോക്കി<br />നിന്നു . ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന മാണിക്യം ഒന്നു തിരഞ്ഞാലോ ?<br />വേണ്ട , അഥവാ അത് കവര്‍ന്നെടുത്താല്‍ തല തല്ലി ചാവില്ലേ<br />സര്‍പ്പം ?<br /><br />വരിവരിയായി നീങ്ങുന്ന വല്യ ഉറുമ്പുകള്‍ . സവാരിക്കിടയില്‍<br />ഒരല്പം <span>നിന്ന് , </span>അവരെന്തോ സ്വകാര്യം പറയുന്നു . കല്യാണം<br />കൂടീട്ടോ മരണം കണ്ടിട്ടോ ഒക്കെ വരുന്നതാവാം . കുഴിയാനയെ<br />പിടിച്ച് കൈക്കുള്ളിലാക്കിയ അമ്മിണിക്കുട്ടിക്ക് ചെറിയ ഒരു<br />പിച്ച് കൊടുത്ത് അതിനെ താഴെ ഇടീച്ചു . പകരം ഒരു കുല പൂവ്<br />അടര്‍ത്തിക്കൊടുത്തു . സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല . സൂര്യന് എന്തേ<br />ഇത്രേം വെപ്രാളം .<br /><br />വീട്ടിലേയ്ക്ക് ഓടി . അമ്മയെ ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടു . എന്തോ ഒരു<br />പന്തികേട്‌ മണക്കുന്നു . ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ പതുങ്ങി കയറാന്‍<br />ഒരുങ്ങുമ്പോള്‍ അമ്മ പിടിച്ചുനിര്‍ത്തി . തെങ്ങിന്‍റെ ചോട്ടില്‍ നിന്ന്<br />ഒരു കമ്പും അമ്മ കരുതീരുന്നു . കുഞ്ഞു പാവാട ഒതുക്കിപിടിച്ച്<br />തുരുതുരെ അമ്മയുടെ രോഷം പെയ്തു തീര്‍ത്തു . സന്ധ്യക്ക്‌ നാമം<br />ചൊല്ലേണ്ട സമയത്ത് മതിമറന്ന് കളിച്ചതിനുള്ള ശിക്ഷ . <br />ആരെങ്കിലും കേട്ടാലോ എന്നൊന്നും അന്നേരം ചിന്തിച്ചില്ല .<br />അലറിക്കരഞ്ഞു . ചെത്തി മിനുക്കാത്ത വടിയായിരുന്നതുകൊണ്ട്<br />തുടയില്‍ ഒത്തിരി ചുവന്ന വല്യ വരകള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു .<br /><br />അച്ഛന്‍റെ ചാരു കസേരയില്‍ അച്ഛനേം നോക്കി കിടന്നു . സന്ധ്യാനാമം<br />ചൊല്ലീല്ല . നല്ല വാക്കോതുവാന്‍ ത്രാണിയുണ്ടാവണമെന്നും സത്യം<br />പറയാന്‍ ശക്തിയുണ്ടാ<span>വണമെന്നും </span>ഒന്നും ദൈവത്തോട് പറഞ്ഞില്ല .<br />ദൂരെ നിന്നും അച്ഛന്‍റെ <span>ടോര്‍ച്ചിന്റെ </span>വെട്ടം കണ്ടപ്പോള്‍ <br />സന്തോഷമായി . അമ്മയ്ക്ക് രണ്ടു വഴക്ക് വാങ്ങി കൊടുക്കണം .<br />അമ്മ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഇങ്ങനെയൊന്നും ആയിരുന്നില്ലേ ? അച്ഛന്‍<br />അടുത്തെത്തി . അടിയുടെ പാടുകള്‍ കാണത്തക്കവിധം പാവാട<br />അല്പം മുകളിലേയ്ക്ക് ചുരുട്ടിക്കയറ്റി വച്ചിരുന്നു . അച്ഛന്‍ അടുത്ത്<br />വന്ന് കസേര വലിച്ചിട്ടു ഇരുന്നു . കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍<br />പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിച്ചു . അടുക്കളയിലാരുന്ന അമ്മയെ വിളിച്ചു , ഇത്രേം<br />വേണ്ടിയിരുന്നില്ലാന്നു പറഞ്ഞു വഴക്ക് കൊടുത്തപ്പോള്‍ ആശ്വാസമായി .<br /><br />പിന്നെ അന്നത്തെ വിശേഷങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിക്കാന്‍ അച്ഛന്‍റെ<br />പിന്നാലെ കൂടി . അമ്മയോടു അന്ന് മിണ്ടാന്‍ പാടില്ലെന്നും ഉറപ്പിച്ചു .<br />അച്ഛന്‍ ഉരുട്ടി തരുന്ന ആദ്യ ഉരുള ചോറിനു എന്തൊരു രുചിയാരുന്നു .<br />എന്‍റെ അവകാശമായിരുന്നു എന്നും അച്ഛന്‍റെ ഊണുപാത്രത്തിലെ<br />വിഭവങ്ങള്‍ എല്ലാം ചേര്‍ത്ത് അച്ഛന്‍ ആദ്യം ഉരുട്ടിയെടുക്കുന്ന ആ<br />സ്നേഹത്തില്‍ പൊതിഞ്ഞ ഉരുള ചോറ് . വല്യ കുട്ടിയായി എന്ന്<br />എപ്പോഴോ മനസ്സില്‍ തോന്നിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ നഷ്ടമാക്കിയത് . നാളെ<br />കളിക്കാന്‍ പോവില്ലാന്ന് ശപഥവും ചെയ്തു ഉറങ്ങാന്‍ പോയി .<br /><br />രാവിലെ പല്ലുതേയ്ക്കുന്നത്തിനിടയില്‍ അടിയുടെ പാടുകള്‍ നോക്കി .<br />അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്‌ , എല്ലാം കുറേക്കൂടി തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു .<br />കുയിലിന്റെ പാട്ട് കേള്‍ക്കുന്നു , എതിര്‍ പാട്ട് പാടാന്‍ തോന്നീല്ല .<br />എന്തിനാണ് ആ പാവത്തിനെ പറ്റിക്കുന്നത് . അമ്മ അടുത്തുവന്ന്<br />'പിണക്കം തീര്‍ന്നില്ലേന്നു ചോദിച്ചു . മുഖം കുറേക്കൂടി വീര്‍പ്പിച്ചു<br />നിന്നു . അമ്മ അകത്തേയ്ക്ക് പോയപ്പോള്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ,<br />പാവം അമ്മ . എന്നാലും കളിക്കാന്‍ <span>പോണില്ലാന്ന് </span>തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു .<br />വയ്ക്കോല്‍ കൂനയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോയി , <span>ചങ്കരിക്ക് </span>അല്‍പം<br />വയ്ക്കോല്‍ എടുത്തു കൊടുക്കട്ടെ . വല്യ വയ്ക്കോല്‍ കൂനയ്ക്കടുത്തു<br />എത്തിയപ്പോള്‍ <span>കോഴികുഞ്ഞുങ്ങളുടെ </span>നേര്‍ത്ത കരച്ചില്‍ . ചുറ്റിലും<br />നടന്നു നോക്കി . വെറുതെ തോന്നിയതാവുമോ . അതാ ഇറങ്ങി വരുന്നു<br />വയ്ക്കോല്‍ കൂനയ്ക്കുള്ളില്‍ <span>നിന്ന് </span>തള്ളക്കോഴിയും പത്തു പതിനഞ്ചു<br />കുഞ്ഞുങ്ങളും . ഞാന്‍ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് തന്നെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു .<br />എല്ലാരും ഓടിയെത്തി . എല്ലാര്‍ക്കും അതിശയവും സന്തോഷവും .<br />പുള്ളിക്കോഴി ആരുമറിയാതെ <span>അടയിരുന്ന് </span>കുട്ടികളെയും കൊണ്ട്<br />നാടുകാണാന്‍ ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു . ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു , ഇന്ന്<br />എന്‍റെ കൂട്ടുകാര്‍ ഇവരാണ് , കൂടെ നടക്കണം , അമ്മക്കോഴി <br />ആഹാരം ചികയുമ്പോള്‍ കാക്കയോ പരുന്തോ വന്ന് സൂത്രത്തില്‍<br />ഇവരെ റാഞ്ചിക്കൊണ്ടുപോയാലോ ......................<br />*****************************************************<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-4591669392199838579?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-31929210977707615052010-11-20T09:13:00.006+05:302011-12-14T16:59:40.297+05:30<span style="font-size:100%;">മീനാച്ചി സുന്ദരിയായിരുന്നു . എല്ലാരും പറയുമായിരുന്നു അവള്‍</span><span style="font-size:100%;"> ലക്ഷണമൊത്തവളെ<span>ന്ന് .</span></span><span style="font-size:100%;"><span></span><br />അവള്‍ക്ക് നെറ്റിയില്‍ പൊട്ടു കുത്തേണ്ട</span><span style="font-size:100%;"> ആവശ്യമേയില്ലായിരുന്നു .</span><span style="font-size:100%;"> ആ <span>സ്ഥാനത്ത്‌ </span>ഒരു </span><br /><span style="font-size:100%;"> വലിയ കറുത്ത </span><span style="font-size:100%;">മറുകുന്ടാരുന്നു .</span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">നിലത്തു മുട്ടുന്ന വിധം മുടിയും . അവള്‍</span><span style="font-size:100%;"> എന്നെക്കാള്‍<br />കുഞ്ഞായിരുന്നെങ്കിലും വളരെ തടിച്ച </span><span style="font-size:100%;">ശരീരമായിരുന്നു അവള്‍ക്ക് .</span><span style="font-size:100%;"> എപ്പോഴും എല്ലാരോടും </span><br /><span style="font-size:100%;">വല്യ ലോഹ്യം </span><span style="font-size:100%;">കാണിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും എന്നോടല്പം കൂടുതലാരുന്നു എന്നതൊരു നേര് .<br /></span><span style="font-size:100%;"><br />ഞാന്‍ തലോടാന്‍ ചെന്നാല്‍ അവള്‍ തല താഴ്ത്തി ദേഹത്തുരുമ്മി</span><span style="font-size:100%;"> നില്‍ക്കുമായിരുന്നു .</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br />എന്തു കൊടുത്താലും രുചിയോടെ കഴിക്കും . ഞാന്‍ </span><span style="font-size:100%;"> പറയുന്നതും പാടുന്നതുമൊക്കെ </span><span style="font-size:100%;"><br />കേട്ട് ചെവിയനക്കി മൂളുകയും ചെയ്തിരുന്നു . എന്‍റെ ഭാഷയില്‍ </span><span style="font-size:100%;">മറുപടി തരാന്‍ അവള്‍ക്ക്</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br />അറീല്ലല്ലോ . കുശാലായി ഭക്ഷണവും </span><span style="font-size:100%;">ശാപ്പിട്ട് മയങ്ങുന്ന അവളോട്‌ ''വിശക്കുന്നോടീ മീനാച്ചീ </span><span style="font-size:100%;">''<br />എന്ന് </span><span style="font-size:100%;">ചോദിക്കാന്‍ പോണ എന്നെ പലതവണ അമ്മ വഴക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് .</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /><br />വലുതായി വരുന്ന , അവളുടെ വയര്‍ ഞാന്‍ തടവിക്കൊടുക്കുമായിരുന്നു .</span><span style="font-size:100%;">എല്ലാരും അവളെ </span><br /><span style="font-size:100%;">കാര്യമായി പരിചരിക്കുന്നു . അവള്‍ ഓരോ ദിവസം </span><span style="font-size:100%;">കഴിയുന്തോറും സുന്ദരിയായി വരുന്നു .</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br />കുശാലായ ഭക്ഷണം , രാത്രി </span><span style="font-size:100%;">ചൂടും പുകയും കൊണ്ട് തണുപ്പ് മാറ്റി സുഖഉറക്കം അങ്ങനെ ..</span><span style="font-size:100%;"><br /><br />സ്കൂളില്‍ നിന്നെത്തിയാല്‍ ഉടനെ പുസ്തക സഞ്ചിയും <span>വലിച്ചെറിഞ്ഞ് </span>തൊഴുത്തി</span><span style="font-size:100%;">ലേയ്ക്ക്<br />ഒരോട്ടമാണ് . മീനാച്ചിയുടെ കുട്ടി എത്തിയോ എന്ന് </span><span style="font-size:100%;">അറിയാന്‍ .</span><span style="font-size:100%;"><span></span> </span><span style="font-size:100%;">അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്ത<br /></span><span style="font-size:100%;"> ക്ഷീണം . ഞാന്‍ പറയുന്നതൊന്നും </span><span style="font-size:100%;">അവള്‍ക്ക് കേള്‍ക്കണ്ട എന്ന് <span>പറയും </span>പോലെ .</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /><br />സന്ധ്യയായപ്പോള്‍ അവള്‍ വല്ലാതെ കരയാന്‍ തുടങ്ങി . അച്ഛനും അമ്മയും</span><span style="font-size:100%;"> എന്തൊക്കെയോ</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> പറയുന്നതു <span>കേട്ടു .</span>ഒടുവില്‍ അച്ഛന്‍ </span><span style="font-size:100%;">പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങിപ്പോയി . <span></span></span><span style="font-size:100%;">കുറെ കഴിഞ്ഞ് രണ്ട്</span><br /><span style="font-size:100%;">ആള്‍ക്കാരുമായി തിരിച്ചെത്തി . അടുത്ത</span><span style="font-size:100%;"> വീട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങളും പരിവാരങ്ങളും</span><span style="font-size:100%;"><span></span> <span>വിവരം<br /></span> തിരക്കിയെത്തി . എല്ലാവരുടെ മുഖത്തും എന്തോ സംഭവിക്കാന്‍ പോണു എന്ന ഭാവം .<br />വന്നവരിലൊരാള്‍ ഒരു പെട്ടി തുറന്ന് എന്തൊക്കെയോ ഉപകരണങ്ങള്‍ എടുത്തു . അവയുടെ<br />തിളക്കവും കിലുക്കവും നോക്കി നില്‍ക്കാനാവാതെ ഞാന്‍ അകത്തേയ്ക്ക് </span><span style="font-size:100%;">ഓടി . കണ്ണുകള്‍ </span><span style="font-size:100%;"><br /> രണ്ടും പൊത്തി നാമം ജപിക്കാന്‍ തുടങ്ങി . മീനാക്ഷിയുടെ </span><span style="font-size:100%;">ഒച്ച കൂടിക്കൂടി വന്നു . </span><span style="font-size:100%;">ഞാന്‍</span><br /><span style="font-size:100%;"> കട്ടിലില്‍ പോയി കിടന്നതും ഉറങ്ങിപ്പോയതും </span><span style="font-size:100%;">ഒന്നും ഓര്‍മയില്ല .</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /><br />പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ ഉണര്‍ന്ന് , തൊഴുത്തിലേയ്ക്ക് ഓടി . വളരെ</span><span style="font-size:100%;"> ക്ഷീണത്തോടെ അവള്‍ <span></span></span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> എന്നെ നോക്കുന്നു . എണീറ്റതേയില്ല . അമ്മ പറഞ്ഞു,</span><span style="font-size:100%;">അവളുടെ കുട്ടി ' ചത്തുപോയി ' എന്ന് . <span></span></span><br /><span style="font-size:100%;">ആശസിപ്പിക്കാന്‍ </span><span style="font-size:100%;"> എനിക്കറിയില്ലാരുന്നു .</span><span style="font-size:100%;"> അവളുടെ കുട്ടീടെ <span>കഴുത്തിലിടാനായി </span>പല</span> പല <span style="font-size:100%;"><br />നിറങ്ങളിലുള്ള മുത്തുകള്‍ കൊണ്ട് ഞാന്‍ കോര്‍ത്ത മാല അവള്‍ക്ക് </span><span style="font-size:100%;">കാണിച്ചു കൊടുത്തു .</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /><br />ഒരു ദിവസം അച്ഛനെ കാണാന്‍ ഒരാള്‍ വന്നു</span><span style="font-size:100%;">, പിന്നെ മടിക്കെട്ടില്‍ <span>നിന്ന് </span>കുറെ <span></span></span><span style="font-size:100%;"> രൂപയെടുത്ത്<span></span></span><span style="font-size:100%;"><br />''ഇനി കൊണ്ടുപൊയ്ക്കോട്ടേ ?'' എന്ന് ചോദിച്ചു . അച്ഛന്‍ സമ്മതം കൊടുത്തു .</span><span style="font-size:100%;"> എന്‍റെ </span><br /><span style="font-size:100%;"> മീനാച്ചിയെ കൊണ്ടുപോകുകയാണെന്നറിഞ്ഞ് സങ്കടവും </span><span style="font-size:100%;">ദേഷ്യവും സഹിക്കാനാവാതെ</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> ഞാന്‍ നോക്കി നിന്നു. അയാള്‍ അവളെ തൊഴുത്തില്‍ </span><span style="font-size:100%;">നിന്നിറക്കി വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് </span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> വലിച്ചു പിടിച്ചു നടന്നു . അവള്‍ അയാളുടെ കൂടെ </span><span style="font-size:100%;">പോകാന്‍ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല .</span><span style="font-size:100%;"><span></span> ഒഴുകി<br /> ഇറങ്ങുന്ന കണ്ണീര്‍ വലിയ രണ്ടു ചാലുകളായി </span><span style="font-size:100%;">അവളുടെ മുഖം നനച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു . </span><span style="font-size:100%;"><br />അവളെ അയാള്‍ അടിക്കരുതെ എന്ന് </span><span style="font-size:100%;">പ്രാര്‍ഥിച്ചുകൊണ്ട് മറയുന്നതു വരെ ഞാന്‍ </span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> നോക്കി നിന്നു .<br /><br />അന്ന് ഞാന്‍ വിശപ്പ്‌ അറിഞ്ഞതേയില്ല . അമ്മ , ഭരണിയില്‍ അടച്ചു വച്ചിരുന്ന മധുരമുള്ള<br />പലഹാരത്തിനും മുറ്റത്തെ ചെറിയ മാവിലെ പഴുത്ത കര്‍പ്പൂര മാങ്ങയ്ക്കും</span><span style="font-size:100%;"> ഒരു രുചിയും</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു . അച്ഛന്റെയും</span><span style="font-size:100%;"> അമ്മയുടെയും ഒരു വാക്കുകള്‍ക്കും <span></span></span><span style="font-size:100%;"><span></span><br />എന്നെ അനുനയിപ്പിക്കാന്‍ ആയില്ല .അവര്‍ </span><span style="font-size:100%;">പറഞ്ഞതൊക്കെ ലാഭ നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കുകള്‍ .</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /><br />പിറ്റേ ദിവസം സ്കൂളിലേയ്ക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഒരുത്തി ചോദിച്ചു ''നിന്‍റെ </span><span style="font-size:100%;">മീനാക്ഷിയെ <span></span></span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> വളര്‍ത്താനോ അതോ കൊല്ലാനോ കൊടുത്തത് ? '' പിടിച്ചൊരു ഉന്തു</span><span style="font-size:100%;">കൊടുക്കാന്‍ തോന്നി .</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> മിണ്ടാത്തെ നടന്നു . ആ അരിശം മുഴുവനും വൈകീട്ട് </span><span style="font-size:100%;">വീട്ടിലെത്തി <span>അമ്മയോട്‌ </span><span></span></span><span style="font-size:100%;"><span></span> </span><span style="font-size:100%;"><span> </span>കരഞ്ഞും</span><br /><span style="font-size:100%;"> പരിഭവിച്ചും തീര്‍ത്തു.<br /><br />പിന്നെ പരീക്ഷ വന്നു . മീനാക്ഷിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകള്‍ പതുക്കെ മായാന്‍ </span><span style="font-size:100%;">തുടങ്ങി . <span></span></span><span style="font-size:100%;"><span></span><br />ഒരു വര്‍ഷം പഠിച്ചതെല്ലാം ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരമായി എഴുതി . </span><span style="font-size:100%;">കളിയുടെ കാലം .</span><br /><span style="font-size:100%;">രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞാല്‍ അഞ്ചാം ക്ലാസുകാരി . അതിന്റെ </span><span style="font-size:100%;">സന്തോഷത്തില്‍ പുസ്തകവും</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> ഒതുക്കിവച്ച് , കൂട്ടുകാരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഓടാന്‍ </span><span style="font-size:100%;">ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു ,</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> '' വേഗം വരണം , ഒരു സമ്മാനം ഉണ്ട് '' , </span><span style="font-size:100%;">കളികഴിഞ്ഞെത്തി , </span>അച്ഛന്‍റെ മേശപ്പുറത്തും<br /><span style="font-size:100%;"> അലമാരയിലും ഒക്കെ തപ്പി ,</span><span style="font-size:100%;">സമ്മാനപ്പൊതി കണ്ടില്ല . കുളി കഴിഞ്ഞ് തലയും തോര്‍ത്തി </span><br /><span style="font-size:100%;">വന്ന് അച്ഛന്‍</span><span style="font-size:100%;"> പറഞ്ഞു ,'' വലിയ <span>സമ്മാനമായതുകൊണ്ട്‌ </span>തൊഴുത്തില്‍ വച്ചിട്ടുണ്ട് .''</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br />ഞാനോടി , സന്തോഷം അടക്കാനായില്ല . മീനാച്ചിയെപ്പോലെ ഒരുവള്‍ . അച്ഛന്‍ </span><span style="font-size:100%;">പറഞ്ഞു ,</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> 'ഇവള്‍ മീനാക്ഷിയുടെ മൂത്ത മോളാണെന്ന് . ശരിയാവും, ഇവള്‍ക്കും അവളെപ്പോലെ<br />നെറ്റിയില്‍ <span>പൊട്ടുണ്ടല്ലോ , നിറമതല്ലെങ്കിലും .</span><br /><br />ഞാന്‍ അകത്തേയ്ക്ക് നടന്നു , സ്വപ്നവും കണ്ടുകൊണ്ട്‌ , അവള്‍ക്ക് കുട്ടി </span><span style="font-size:100%;">പിറക്കുന്നതും </span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> അത് നാലുകാലില്‍ എണീറ്റ്‌ നില്‍ക്കാന്‍ പാടുപെടുന്നതും</span><span style="font-size:100%;"> അമ്മയുടെ അകിട് കണ്ടുപിക്കാന്‍</span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /> വെപ്രാളം കാണിക്കുന്നതും അതിന്റെ </span><span style="font-size:100%;">വായിലൂടെ ആ മധുരം</span><span style="font-size:100%;"> ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നതും എനിക്ക്<br />പിടിതരാതെ ഓടിക്കളിക്കുന്നതും ഒക്കെ . ഞാന്‍ </span><span style="font-size:100%;">മീനാച്ചീടെ കുട്ടിക്കായി കരുതിയ മാല </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;">എടുത്തുകൊണ്ടു </span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;"><span>വന്ന്‌ </span>അവളെ കാണിച്ചുകൊടുത്തു .</span><span style="font-size:100%;"> അവളുടെ കുട്ടിക്കായി അത് </span>സൂക്ഷിച്ചു<br /><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">വയ്ക്കാമെന്ന് </span><span style="font-size:100%;"><span>പറഞ്ഞു</span> . അവള്‍ തലയാട്ടി .</span><span style="font-size:100%;">അവള്‍ക്ക് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാവുമോ </span><br /><span style="font-size:100%;">ആവോ .....<br /><br />**********************************************<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-3192921097770761505?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-79493896337154462872010-11-14T07:38:00.004+05:302010-11-17T10:00:17.254+05:30<span style="font-size:100%;">നില്‍ക്കുവിന്‍ ശിശുക്കളേ , കാതോര്‍ക്കയരക്ഷണം<br />നോക്കുവിന്‍ <span>അക </span><span>കണ്ണ് </span>തുറന്നീ പ്രപഞ്ചത്തെ<br /><br />കാഴ്ച്ചതന്‍ വെളിച്ചത്തില്‍ ഭാരതാംബയെ കാണ്ക<br />മുറിവില്‍ മീതെയല്‍പം തേന്‍കണമിറ്റിക്കുക<br /><br />ഉത്തുംഗ സംസ്കാരത്തിന്‍ പുടവയണിഞ്ഞവള്‍<br />ശ്രേഷ്ടരാം <span>തനയര്‍ക്ക് </span>ജന്‍മമേകിയോരമ്മ<br /><br />ചോര ചിന്തോയോര്‍ , ചോര വേര്‍പ്പാക്കി മറഞ്ഞവര്‍<br />അവരെ നമസ്ക്കരിച്ചനുഗ്രഹീതരാകുവിന്‍<br /><br />ആഘോഷത്തിമിര്‍പ്പിലും കാഴ്ച്ചയെ പായിക്കുക<br />ഭാഗ്യഹീനരാം കൂട്ടര്‍ ചുറ്റിലുണ്ടറിയുക<br /><br />നായ്ക്കളോടൊപ്പം കുപ്പത്തൊട്ടി പങ്കിടുന്നവര്‍<br />ജന്മനാ അംഗങ്ങള്‍ക്ക് വൈകല്യം കൂട്ടായവര്‍<br /><br />തലയൊന്നുയര്‍ത്തുവാനാവാതെ വെറും പായില്‍<br />ദയയും <span>കാത്ത് </span>മാംസപിണ്ഡം പോല്‍ കിടക്കുവോര്‍<br /><br />പുറം കാഴ്ചകള്‍ക്കമ്മ വാഹനമായ് തീരണം<br />പുഞ്ചിരിക്കുമാ മുഖം ഒന്നു നോക്കുവിന്‍ നിങ്ങള്‍<br /><br />ഭൂമിതല്‍ ഉദരത്തിലാഴ്ത്തിയ വിഷത്തിനെ<br />പകുത്തു നല്‍കീ പൊക്കിള്‍ക്കൊടിയുമവര്‍ക്കായി<br /><br />പുഞ്ചിരി <span>തൂകുന്നൊരാ </span>മുഖങ്ങള്‍ക്കറിയുമോ<br />വിഹിതം പറ്റുന്നൊരു ഭരണനൈപുണ്യത്തെ<br /><br />മസ്തിഷ്ക്കം വളരേണ്ടതില്ലെന്നും നമുക്കിന്ന്‌<br />വ്യവസായം <span>തഴയ്ക്കുവാന്‍ </span>കോപ്പുകൂട്ടണമെന്നും<br /><br />കീടത്തെ നശിപ്പിക്കും എന്ടോസള്‍ഫാനിന്‍ ദൂഷ്യം<br />പാലിന്‍റെ വെളുപ്പിലും ആരോപിച്ചൊരു കൂട്ടര്‍<br /><br />മാപ്പിനര്‍ഹരല്ലിവര്‍ അറിക , പൈതങ്ങളേ<br />അമ്മയെ കളങ്കിതയാക്കിയ മക്കളാണിവരെന്നും<br /><br />കണ്‍തുറന്നിരിക്കണം കാതോര്‍ത്തുമിരിക്കണം<br />ആരോഗ്യ പരിരക്ഷ കീശയിലൊതുക്കിയവരെത്തും<br /><br />ഉറക്കെ കൂവും , മനസ്സാക്ഷിയെ വഞ്ചിച്ചിട്ട്<br />'കേരള <span>മണ്ണിലിതാ അന്യ ഗ്രഹജീവികള്‍ '</span><br /><br />*************************************<br />ഇത് എന്‍റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരി അനുവിനായി <span>സമര്‍പ്പണം.<br /><br />*************************************</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-7949389633715446287?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-8617168487955766862010-11-01T09:46:00.003+05:302010-11-01T11:38:42.172+05:30<span style="font-size:100%;">എന്‍റെ ബ്ലോഗെഴുത്ത് തുടങ്ങിയിട്ട് ഇന്ന് ഒരു വര്‍ഷം</span> തികയുന്നു .<br />ഇന്ന് ഞാന്‍ ഒരാളെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു . ഷീബ അമീര്‍ .<br />സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തക , കഥാകാരി , കവയിത്രി , എന്‍റെ ആത്മമിത്രം .<br /><br />ആയിരത്തിതൊള്ളായിരത്തിഅറുപത്തിയൊന്നില്‍ പുന്നയൂര്‍ക്കുളം<br />വലിയകത്ത് പെരുംബുള്ളിപ്പാട്ട് വീട്ടില്‍ ജനിച്ച് തൃശ്ശൂരില്‍ വളര്‍ന്നു .<br />''നേടിയെടുക്കുക എന്നതിന് പകരം അവനവനായിത്തീരുക എന്നതാണ്<br />നേട്ടമെന്നും ഹൃദയത്തിന്‍റെ ആര്‍ദ്രതയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി<br />എന്നും ഒരുമയിലൂടെയാണ് ഒരാള്‍ ഒരാളാകുന്നതെന്നും ജീവിച്ചു<br />കാണിച്ചു കടന്നു പോയ '' സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തകനായിരുന്ന<br />ശ്രീ . പി .കെ .എ . റഹിം എന്ന വാപ്പയുടെ മകള്‍ . ദീര്‍ഘകാലമായി<br />രോഗപീഡ അനുഭവിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ക്കും അവരുടെ കുടുംബങ്ങള്‍ക്കും<br />സാന്ത്വനമായി '' SOLACE ' എന്ന തണല്‍ ,അശരണരായ സ്ത്രീകള്‍ക്കായി<br />'Creative Expressions ' എന്ന പേരില്‍ തൊഴിലവസരം നല്‍കുന്ന<br />സ്ഥാപനം , ഇങ്ങനെ വാപ്പ എന്ന വെളിച്ചത്തെ പിന്തുടരുന്നു മകളും .<br /><br />ഷീബ അമീറിന്‍റെ 'നടന്നുപോയവള്‍ ' എന്ന പുസ്തകത്തിലെ <br />ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ പകര്‍ത്തലില്‍ നിന്ന് ഒരെണ്ണം നിങ്ങള്‍ക്കായി <br />തരുന്നു . '' മകന്‍റെ മജ്ജ മകള്‍ക്ക് മാറ്റിവയ്ക്കപ്പെട്ട് , മകനും മകളും<br />ആശുപത്രി കെട്ടിടത്തിന്‍റെ വിവിധ നിലകളിലെ രണ്ടു വാര്‍ഡുകളില്‍<br />കിടക്കുമ്പോള്‍ അവയ്ക്കിടയിലെ ഒരിടനാഴിയിലെ കസേരയിലിരുന്ന്<br />ഉരുകുന്ന ഒരു അമ്മയുടെ വേദന എന്നെ വല്ലാതെ അലട്ടി '' ഇത് ആ<br />പുസ്തകത്തിന്‍റെ അവതാരികയില്‍ ശ്രീമതി . ജെ .ലളിതാംബിക , IAS<br />എഴുതിയ വാചകം , അതിലെ അമ്മ ഷീബ അമീറും.<br /><br /><span style="font-size:130%;">''ഹൃദയസ്പര്‍ശം </span>''<br /><br /><span style="font-size:100%;">രണ്ടുദിവസമായി എന്തു കാര്യം ചെയ്യുമ്പോഴും ഓര്‍മ</span> വരുന്നത്<br />ആ രണ്ടു കണ്ണുകളാണ് . ആ വീടാണ് .<br /><br />ചാണകം മെഴുകിയ മുറ്റം .അരികില്‍ ചെണ്ടുമല്ലിയും നിത്യകല്യാണി<br />പൂക്കളും . ചവിട്ടുപടി കയറിയാല്‍ അറ്റം വരെ കെട്ടിയ തിണ്ണ .<br /><br />പാലിയേറ്റീവ് കെയര്‍ പ്രവര്‍ത്തനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കഴിഞ്ഞ തവണ<br />രാജനെ കാണാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ കുറെ സുഖമുണ്ടായിരുന്നു . പറമ്പില്‍<br />കുരുമുളക് പറിക്കുന്നിടത്ത് നിന്നാണ് അന്ന് ഓടിവന്നത് . കഴുത്തില്‍<br />ക്യാന്‍സര്‍ ആണ് രാജന് . അസുഖവും വച്ച് ഇതൊക്കെ <br />ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കും ഉത്സാഹമായിരുന്നു .<br /><br />എന്നാല്‍ കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞങ്ങളവിടെ ചെന്നു , ''അച്ഛന് എണീറ്റ്‌<br />നടക്കാന്‍ പറ്റാത്തത്ര കിടപ്പാണ് '' മരുമകള്‍ വന്ന് പറഞ്ഞു . രാജന്‍<br />കിടക്കുന്നിടത്തെയ്ക്ക് ഞങ്ങള്‍ ചെന്നു . ഭാര്യ വീശിക്കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.<br />വെളുത്ത നീണ്ട ശരീരം കുറച്ചുകൂടി മെലിഞ്ഞു .കഴുത്തിലെ ട്യൂമര്‍<br />ഇപ്പോള്‍ വലുതായിരിക്കുന്നു . അതില്‍ തുണി ചുറ്റിക്കെട്ടിയിട്ടുണ്ട് .<br /><br />അനങ്ങാതെ , തല ചരിച്ച് , കവിള്‍ തലയിണയില്‍ അമര്‍ത്തിവച്ച് ,<br />കിടക്കുകയാണ് .ഞങ്ങളുടെ കാല്‍പ്പെരുമാറ്റം കേട്ടതും കണ്ണുകള്‍<br />തുറന്നു , ഞങ്ങളെ നോക്കി '' ദൈവമേ ആ നോട്ടം അഭിമുഖീകരിക്കാന്‍<br />പറ്റുന്നില്ലല്ലോ '' കണ്ണുകള്‍ കുറച്ചു മങ്ങിയിട്ടുണ്ട് .നേര്‍ത്ത വെള്ളപ്പാട<br />വന്നപോലെ . കറുത്ത തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്ര കണ്ണുകള്‍ക്കാണ് തീക്ഷ്ണത<br />കൂടുതലെന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത് ?<br /><br />ശാന്തതയേറുംതോറും ആ കണ്ണുകള്‍ ശാന്തമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു . അവ<br />ഇടയ്ക്കെങ്കിലും ഒന്നു ചിമ്മിയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ഞാന്‍ ആശിച്ചു .<br /><br />നമ്മള്‍ അനുഭവത്തിലൂടെ പഠിക്കുന്ന , പഠിപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍<br />മനസ്സിലൂടെ വരിയിട്ട് പോകുന്ന പുളിയുറുംബുകളായി .''രോഗിക്കുവേണ്ടി<br />ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയില്ലെന്നു പറയുന്നു പാലിയേറ്റീവ് കെയര്‍ ''<br /><br />രാജന്‍ ഗുളികകളൊന്നും കഴിക്കുന്നില്ല .കഴിക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നില്ല . പക്ഷെ<br />അതുകൊണ്ട് ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല .ഡോക്ടറുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് പതുങ്ങി ,<br />പതുക്കെ ഉത്തരങ്ങള്‍ വന്നു . '' രാജന് ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഇല്ലാത്ത സ്ഥിതിക്ക്<br />മരുന്നൊന്നും വേണ്ട '' ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു .<br /><br />വയറൊട്ടി നെഞ്ചിന്‍കൂടിന്റെ എല്ലുകള്‍ മാത്രം കാണാം . എന്നാല്‍<br />അയാളുടെ കൈകള്‍ക്ക് മാത്രം ക്ഷീണം ബാധിച്ചിട്ടില്ല .ഞാനാ കൈകളില്‍<br />പിടിച്ചു . പതുക്കെ ചുണ്ടുകള്‍ വിടര്‍ന്നു . ഒരു ചെറിയ ചിരി . എന്നെ<br />സമാധാനിപ്പിക്കാനായിരുന്നോ ചിരിച്ചത് ? എന്‍റെ കൈയില്‍ രാജന്‍<br />അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു . കണ്ണുകളില്‍ നനവ്‌ . കട്ടിലിന്‍റെ തലയ്ക്കല്‍ കിടന്ന<br />ഒരു തുണിയെടുത്ത് ഞാനാ കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചു . തീയില്‍ തൊട്ടതുപോലെ<br />ഞാന്‍ കൈ വലിച്ചു '' ഞാനെന്താണീ ചെയ്തത് , ആ കണ്ണീര്‍ തുടയ്ക്കാന്‍<br />ഞാന്‍ തുണിയെടുത്തത് എന്തിനാണ് , '' പിന്നെ എന്‍റെ കൈവിരല്‍ കൊണ്ട്<br />വേദനിപ്പിക്കാതെ ഞാനാ കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചു . കറുപ്പും വെളുപ്പുമാര്‍ന്ന<br />ആ മുടിയിഴകളിലൂടെ ഞാന്‍ വിരലോടിച്ചു . അപ്പോള്‍ രാജന്‍ അനുഭവിച്ച<br />സുഖം എന്‍റെ വിരല്‍തുമ്പില്‍ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു .<br /><br />ഒരു കൊല്ലം മുന്‍പ് , എന്‍റെ ഒരമ്മാവന്‍ തീരെ സുഖമില്ലാതെ<br />മരണത്തിലേയ്ക്ക് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത് ഓര്‍മ വന്നു . മിക്കവാറും<br />ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ കാണാന്‍ ചെല്ലുമായിരുന്നു . അടുത്തുചെന്നിരുന്നു<br />ആ കൈകളില്‍ പതുക്കെ തൊടുമ്പോള്‍ , എന്‍റെ കൈ ഹൃദയത്തോട്<br />ചേര്‍ത്തുവച്ച് പറയുമായിരുന്നു '' എന്തു സുഖമാണ് '' , എനിക്കറിയാം<br />ആ സുഖത്തെക്കുറിച്ച് . എന്‍റെ നിസ്സഹായതയില്‍ നിന്ന് , ആ<br />നിസ്സഹായാതയിലെയ്ക്ക് സ്നേഹം പകരുമ്പോഴാണ് ആ സുഖം<br />ഉണ്ടാകുന്നത് .രാജന്‍റെ കൈകളില്‍ സ്പര്‍ശിച്ചപ്പോള്‍ , എന്‍റെ വിരല്‍തുമ്പ്‌<br />കേട്ടറിഞ്ഞതും അതേ ശബ്ദമായിരുന്നു . ''എന്ത് സുഖമാണ് ''.<br /><br />ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങാന്‍ നേരത്ത് രാജന്‍റെ ഭാര്യ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു .<br />''കഴിയുന്നത്ര അടുത്തിരിക്കണം, വെറുതെ വിരലുകളില്‍ മുടിയൊക്കെ<br />തലോടണം '' എന്നെക്കാള്‍ ഒരായിരം മടങ്ങ്‌ അവര്‍ അയാളെ<br />സ്നേഹിക്കുന്നില്ലേ , എന്നെക്കാള്‍ ഒരു കോടി അവര്‍ സങ്കടപ്പെടുന്നില്ലേ ,<br />പക്ഷെ എനിക്കത് പറയാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല . രാജനുവേണ്ടി മറ്റു<br />കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നതില്‍ മുഴുകി ഇതൊക്കെ മരന്നുപോയാലോ .<br /><br />മരണത്തിലേയ്ക്ക് അടുക്കുകയാണ് അയാള്‍ , പരാതിയോ പരിഭവമോ<br />ഇല്ലാതെ .<br />രാജനുവേണ്ടി ഇനി ഇതുമാത്രമേ ചെയ്യേണ്ടതുള്ളൂ . വെറുതെ<br />വിരലുകള്‍ ......മുടിയിഴകളിലൂടെ തലോടല്‍ .<br />**************************************************<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-861716848795576686?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-26389130679677966812010-10-25T10:20:00.008+05:302012-01-10T14:59:30.208+05:30<span style="font-size:100%;">തിരയുവതാരെ , നീ ഓമലേ</span> മയിലാളേ<br />ദൃഷ്ടിഗോചരമല്ലീ പാഷാണാംഗി ഞാനിന്ന് .<br /><br />അര്‍ഘ്യങ്ങളൊരുക്കാതെ പതിയെ പൂജിക്കാതെ<br />നീക്കണം , സംവത്സരം ' ദുര്‍വൃത്ത ദുരാചാര ' .<br /><br />പ്രശ്ചന്നവേഷം പൂണ്ട് വന്ന നാക നായകന്‍<br />പാപപങ്കിലയാക്കി ശാപമേറ്റു വാങ്ങുവാന്‍ .<br /><br />ഋഷി തന്‍ മുന്നില്‍പ്പെടാതൊളിച്ചു സന്ധ്യക്കൊപ്പം<br />കാമദേവനും വിണ്ണിന്‍ മേഘപാളികള്‍ക്കുള്ളില്‍ .<br /><br />രാമപാദം തൊട്ടു ഞാന്‍ ശാപമോക്ഷം നേടണം<br />ആഹാരമുപേക്ഷിച്ചും വര്‍ഷതാപങ്ങള്‍ കൊണ്ടും .<br /><br />പതിപൂജയില്‍ മാത്രം മനമര്‍പ്പിച്ചോരബലയെ<br />ശപിച്ചതെന്തേ മുനി , പറയൂ ന്യായം സഖീ ?<br /><br />പത്തു ദിക്കിലും കാന്തി നിറഞ്ഞ രാമന്‍ തന്‍റെ<br />ചിന്തയില്‍ വസിച്ചു ഞാന്‍ ദിനരാത്രങ്ങള്‍ നീക്കേ<br /><br />പതിയെക്കുറിച്ചു ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചതില്ല , പിന്നെ<br />മോഹനരൂപം പൂണ്ട രാമചന്ദ്രനെ മാത്രം .<br /><br />എന്തുണ്ട് ന്യായം ഇനി പതിയെ ശുശ്രൂഷിക്കാന്‍<br />ശാപ മോക്ഷവും നേടി നിര്‍മലയായീടുവാന്‍ ?<br /><br />ത്രിലോകങ്ങളും മൂന്നടിയായ് അളന്നപ്പോള്‍<br />വാമനരൂപം പൂണ്ട വിഷ്ണുവിന്‍ വിരല്‍നഖം ,<br /><br />ബ്രഹ്മാണ്ടകടാഹത്തില്‍ സുഷിരം ചമച്ചത്<br />ഗംഗയായ് സ്വര്‍ഗത്തിന്‍റെ മൂര്‍ധാവില്‍ പതിച്ചന്ന് .<br /><br />മറ്റൊരു ഗംഗയായ് പിറക്കാനെളുതാമോ ?<br />മോഹനാംഗിയായ് തപോവനത്തില്‍ വിഹരിക്കാന്‍<br /><br />തിരുത്തിക്കുറിക്കുവാനാവുമോ , പ്രിയസഖീ ?<br />അഹല്യാമോക്ഷം , മുനിശ്രേഷ്ഠനീ പതിതയ്ക്കായ് .<br /><br />************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-2638913067967796681?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-38492821580718723002010-10-17T08:05:00.005+05:302011-06-09T10:36:26.783+05:30<span style="font-size:100%;">വസുധേ</span> , മനോഹരീ , മിഴിനീര്‍ തുടയ്ക്കു നീ<br />മഴയായ് കിനിയട്ടെന്‍ പ്രണയ മണിമുത്തുകള്‍<br />പടരട്ടെ ഞാന്‍ നിന്നില്‍ മധുവായ്, കുളിരായി<br />അറിക നീയെന്നിലെ തീവ്രമാമനുരാഗം .<br /><br />പ്രണയം കനം തൂങ്ങി പിറന്ന കരിമേഘം<br />വജ്രമായ് ചിതറിച്ച്‌ നിന്‍ മാറിലണിയിക്കാം<br />കൂമ്പിയ മിഴികളാല്‍ വ്രീളാവിവശ നീ<br />ഒന്നു നോക്കുക മെല്ലെ , എത്തി ഞാന്‍ പ്രിയസഖീ .<br /><br />നിന്നെയോന്നുണര്‍ത്തുവാന്‍ ശബ്ദഘോഷവുമായി<br />വെളിച്ചം മിന്നിച്ചതാണെന്റെയീ കരങ്ങളാല്‍<br />പേടിക്ക വേണ്ടോമലെ മാലോകരറിയട്ടെ<br />മഴയായ് വര്‍ഷിക്കുമീ വാനിന്‍റെ പ്രണയവും .<br /><br />ഈറനാം ചേലയുമുടുത്തു പൂവും ചൂടി<br />വിലാസവതിയാം നിന്‍ ചാരത്തണയുമ്പോള്‍<br />മനോജ്ഞമാം പട്ടുപുടവ നിനക്കേകി<br />അര്‍ക്കനും ഒളിക്കുന്നു ചക്രവാളത്തിന്‍ മാറില്‍ .<br /><br />മഴയായലിയട്ടെ നിന്നിലേയ്ക്കാവോളം ഞാന്‍<br />ഇരുട്ടിന്‍ കമ്പളം പുതച്ച് ഉറങ്ങാം നമുക്കിനി<br />മിഴി പൂട്ടുക പ്രിയ താരക കുഞ്ഞുങ്ങളേ<br />മഴയും പ്രണയവും രണ്ടല്ലെന്നറിയുക .<br />*******************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-3849282158071872300?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-20399921691865978462010-09-12T10:36:00.008+05:302010-09-20T11:18:34.177+05:30<span style="font-size:100%;">കടല്‍ക്കരയിലെ അതിഥിമന്ദിരത്തിന്റെ</span> നിലാമുറ്റത്ത് ചാഞ്ഞ കസേരയില്‍<br />ഒരു സ്വപ്നത്തിന്റെ ചിറകിലേറി പറക്കുകയാണ് സുപ്രിയയുടെ മനസ്സ് .<br />ഔദ്യോഗികാവശ്യത്തിനായി വന്ന ഭര്‍ത്താവിനോടൊപ്പം അഞ്ചുദിവസത്തെ<br />സുഖവാസം . സാധാരണ പതിവുള്ളതല്ല ഇങ്ങനെയൊരു യാത്ര . പക്ഷേ<br />ഇപ്പോളെന്തോ കടലിന്‍റെ ഭംഗി ആസ്വദിക്കാന്‍ കിട്ടിയ അവസരം<br />പാഴാക്കണ്ട എന്ന തോന്നല്‍ . പിന്നെ മോളുടെ അഭാവവും . അവളെ<br />ഹോസ്റ്റലില്‍ കൊണ്ടുവിട്ട ദുഃഖം , അതില്‍നിന്നും ഒരു താല്‍ക്കാലിക മോചനം .<br /><br />സുപ്രിയ കടലിലേയ്ക്ക് നോക്കിയിരുന്നു . തിരയടങ്ങാത്ത കടല്‍ . തിരകള്‍ക്ക്<br />എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത ഭാവങ്ങള്‍ . രൌദ്രഭാവം പൂണ്ട് പാഞ്ഞടുക്കുന്ന<br />തിരമാലകള്‍ തന്‍റെ നെഞ്ചില്‍ ശക്തിയായി മിടിപ്പുണ്ടാക്കുന്നപോലെ<br />തോന്നി . തീരത്തിന് സമ്മാനങ്ങളുമായി വന്ന് യാത്ര പറഞ്ഞ് മടങ്ങുന്ന<br />തിരകള്‍ . ആകാശവും കടലും ഒന്നായിത്തീരുന്ന ചക്രവാളത്തിലേയ്ക്ക്<br />നോക്കിയിരുന്നു . ഇവര്‍ക്ക് രണ്ടുപേര്‍ക്കും ഒരേനിറം എങ്ങനെ കിട്ടി ?<br />കടലിനെ നോക്കി വാനം മൃദുവായി ചോദിക്കുന്നുവോ , '' നീ തന്നെയല്ലേ<br />ഞാന്‍ '' എന്ന് .<br /><br />നട്ടുച്ച സമയം . തിരക്കൊഴിഞ്ഞ ബീച്ച് . ഒരു നാടോടി സ്ത്രീ മൂന്ന്<br />കുട്ടികളുമായി മണലില്‍ എന്തിനോ വേണ്ടി പരതിക്കൊണ്ട് നടക്കുന്നു .<br />ഒരു കുട്ടി ഒക്കത്തിരുന്നു കരയുന്നു , ഒരുവള്‍ എന്തോ ആവശ്യം പറഞ്ഞ്<br />അമ്മയോട് കെഞ്ചുന്നു . തന്‍റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ ഓര്‍ത്തിട്ടാവണം ആ<br />അമ്മ അവളെ വഴക്ക് പറയുകയും അടിക്കാന്‍ ഭാവിക്കുകയും ഒക്കെ<br />ചെയ്യുന്നു . മൂന്നാമത്തവള്‍ വേച്ചുവേച്ച്‌ അമ്മയുടെ പിന്നാലെ ഒട്ടിയ<br />വയറുമായി നടക്കുന്നു . താങ്ങാനാവാത്ത ഭാരം ചുമക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട<br />ഒരു പാവം അമ്മ .<br /><br />അമ്മ , ജീവന്‍റെ നാളം കൊളുത്തിയപ്പോള്‍ ദൈവം ആ നാളത്തിന്റെ<br />നാവില്‍ എഴുതിക്കൊടുത്ത രണ്ടക്ഷരം , ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ<br />പദം . എത്രയോ വര്‍ഷങ്ങളായി താന്‍ അലയുന്നു ആ പദത്തിന്<br />അവകാശിയായ ഒരാളെ . പെറ്റമ്മയും പോറ്റമ്മയും കൂടി വളര്‍ത്തിയ<br />തന്റെയുള്ളില്‍ മറ്റൊരമ്മ കുടിയേറിയത് ബുദ്ധിയും ചിന്തയും ഉറയ്ക്കാന്‍<br />തുടങ്ങിയ കാലം മുതല്‍ .<br /><br />പെറ്റമ്മയെ നോവിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാതിരുന്ന , പോറ്റമ്മയുടെ കണ്ണ്<br />നിറഞ്ഞാല്‍ കണ്ണിനെ പുഴയാക്കിയിരുന്ന തനിക്ക് മറ്റൊരമ്മ കിട്ടാക്കനി<br />ആയത് , വാക്കുകളിലൂടെ , പലപല നാവുകളിലൂടെ കേട്ടറിഞ്ഞ ഒരു<br />നൊമ്പരത്തില്‍ നിന്ന്. എല്ലാവരും ജന്മദിനത്തെക്കുറിച്ചും കിട്ടിയ വിലകൂടിയ<br />സമ്മാനങ്ങളെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞ് സന്തോഷിക്കുമ്പോള്‍ അറിയാതെ ഒരു<br />വേദന തന്റെയുള്ളില്‍ പുകയുമായിരുന്നു . സുപ്രിയ എന്ന താന്‍ പിറന്നു<br />വീണ ദിവസം . കേള്‍ക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാത്ത വര്‍ണന . ആശുപത്രിയില്‍<br />തന്‍റെ അമ്മയുടെ തൊട്ടടുത്ത കിടക്കയില്‍ പ്രസവിച്ചു കിടന്ന മറ്റൊരമ്മ .<br />എട്ടാമതും ആണ്‍കുട്ടിയെ കിട്ടിയ അമ്മ . തൊട്ടടുത്ത്‌ പിറന്ന പെണ്‍കുട്ടിയെ<br />മോഹിച്ച് ആരും കാണാതെ എടുത്തു മാറോടുചേര്‍ത്ത് കിടത്തി . താന്‍<br />ആ അമ്മയുടെ മുലപ്പാല്‍ നുണഞ്ഞോ ഒരു തവണയെങ്കിലും ? അറിയില്ല .<br />കുഞ്ഞു കൈയില്‍ എഴുതി തൂക്കിയ നമ്പര്‍ ആ അമ്മയെ തോല്‍പ്പിച്ചു .<br />ആശുപത്രിക്കാര്‍ കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടും സത്യം അംഗീകരിക്കാന്‍ സമയമെടുത്തു<br />എന്‍റെ അമ്മ , ആണ്‍കുഞ്ഞിനോടുള്ള കൂടുതലിഷ്ടം കൊണ്ടാവാം .<br /><br />ആ കുട്ടി വളര്‍ന്നു , പോറ്റമ്മയുടെ തണലിലും സ്നേഹത്തിലും . കുഞ്ഞു<br />മുഖത്ത് പടരുന്ന ശുണ്ടി കാണാനുള്ള കൊതികൊണ്ടാവാം ബന്ധുക്കള്‍<br />ഒരു ഫലിതം പോലെ ഇക്കാര്യം ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഓര്‍മിപ്പിച്ചിരുന്നത് .<br />ഭാവത്തിന്റെ തീവ്രത കൂട്ടാനായി വര്‍ണനകളും കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു .<br />ഉണ്ണാനും ഉടുക്കാനുമില്ലാതെ എട്ടു കുട്ടികളെയും കൊണ്ട് കടലോരത്ത്<br />മീന്‍ കച്ചവടം നടത്തി കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു പാവം സ്ത്രീയുടെ ചിത്രമായിരുന്നു<br />ആ കുഞ്ഞു മനസ്സിലേയ്ക്ക് അവര്‍ വരച്ചിട്ടത് . അവസരത്തിലും<br />അനവസരത്തിലും പലരുടെ നാവില്‍ക്കൂടിയും ചര്‍ദ്ദിക്കപ്പെട്ട രൂക്ഷഗന്ധമുള്ള<br />വാക്കുകള്‍ . പലപ്പോഴും വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കരഞ്ഞ് അലമാരയുടെ പിറകിലും<br />മേശയുടെ അടിയിലും പോയിരുന്ന് തളര്‍ന്നുമയങ്ങിയ നാളുകള്‍ . അവളെ<br />ആരും കണ്ടില്ല , ആരും അറിഞ്ഞതുമില്ല . പിന്നെ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നില്‍<br />ചെന്നു നിന്ന് നല്ലപോലെ നോക്കും , മനസ്സിലുറപ്പിക്കും അച്ഛന്‍റെ അതേ നിറം ,<br />അതേ മുഖം , അതേ കണ്ണുകള്‍ , അതേ പുരികം . ആശ്വാസം തോന്നും അപ്പോള്‍ .<br />താന്‍അച്ഛനെപ്പോലെയോ അമ്മയെപ്പോലെയോ അല്ല എന്ന് കള്ളം<br />പറയുന്നവര്‍ നരകത്തില്‍ പോട്ടെ എന്ന് ശപിക്കും .<br /><br />കുറേക്കൂടി മുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍ തല്ലുണ്ടാക്കുന്നതിനു അമ്മ<br /> വഴക്ക് പറയുമ്പോള്‍ , താനാണ് കുഴപ്പക്കാരിയെന്നു<br />ആരോപിക്കുമ്പോള്‍ സ്വപ്നം കണ്ട് ആശ്വസിക്കുമായിരുന്നു , ഏഴു<br />പൊന്നാങ്ങളമാരുടെ അനുജത്തിക്കുട്ടിയായി പാറിപ്പറന്ന് നടക്കുന്നത് , തന്നെ<br />സ്നേഹിക്കാന്‍ അവര്‍ മത്സരിക്കുന്നത് ഒക്കെ . പരിഭവം കേള്‍ക്കാനോ<br />പരാതികള്‍ക്ക് തീര്‍പ്പ് കല്‍പ്പിക്കാനോ അമ്മയ്ക്ക് സമയം തികയാതെ<br />വരുമ്പോള്‍ , കവിളില്‍ ഉമ്മ തന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്ന ,<br />കടല്‍ കനിയുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന അമ്മയെ ഓര്‍മ വരുമായിരുന്നു .<br />അപ്പോഴൊക്കെ മുറ്റത്തെ പൂക്കളോടും ശലഭങ്ങളോടും, കിന്നാരവും പിന്നെ<br />സ്വപ്നത്തിന്റെ കഥകളും പറഞ്ഞ് കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പുരസവും നുണഞ്ഞ്<br />നടന്നിരുന്നതും ആരും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല .<br /><br />വളര്‍ച്ചയുടെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും താന്‍ മോഹിച്ചിരുന്നല്ലോ ആ അമ്മയെ<br />ഒന്നു കാണാന്‍ , പഴയ കാലം ഓര്‍ത്തെടുത്ത് പറയുന്നത് ഒന്നു കേള്‍ക്കാന്‍ .<br />സ്നേഹമുള്ളിടത്ത് വിശപ്പിന്റെ കാഠിന്യം കുറയുമെന്ന് മനസ്സ് പറഞ്ഞ്<br />തന്നിരുന്നു . ശാസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ പഠിച്ചു വലുതായപ്പോള്‍ സാഹചര്യത്തിന്<br />അനുസരിച്ച് രൂപത്തിനും ഭാവത്തിനും മാറ്റം വരുമെന്ന നിഗമനത്തിലുമെത്തി .<br />ആ സത്യത്തിന്റെ പൊരുള്‍ തേടി അധികം ദൂരെ പോകേണ്ടതായും വന്നില്ല .<br />നാല് ആണ്‍കുട്ടികളുള്ള വീട്ടില്‍ ദത്തെടുത്തു വളര്‍ത്തിയ പെണ്‍കുട്ടിയ്ക്ക്<br />അവളുടെ ഏട്ടന്മാരുടെ അതേ മുഖച്ഛായയായിരുന്നു . പരാതികള്‍<br />പറയാത്തവള്‍ എല്ലാം സഹിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവള്‍ എന്ന നിയമം തനിക്ക്<br />ബാധകമാകുമ്പോഴെല്ലാം സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കൂട്ടിനായെത്താറുണ്ട് . കാണുന്നതെല്ലാം<br />കടലോരത്തെ ചെറിയ കുടിലും അതിനുള്ളില്‍ നിന്ന് നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന<br />ഒരു സ്വര്‍ഗ്ഗവും .<br /><br />മയക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതി വീഴാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന്<br />ഓര്‍മപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്‌ മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ഒച്ചയുണ്ടാക്കി . ഹോസ്റ്റലില്‍<br />നിന്ന് മോള്‍ , മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ പോയതാണ് അവള്‍ . ഡോക്ടര്‍ ആകണം<br />എന്ന ആഗ്രഹം , വേര്‍പിരിഞ്ഞുള്ള ജീവിതത്തില്‍ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു . അവളോട്‌<br />ഒന്നു മാത്രം പറഞ്ഞു , ശരീരത്തിന്‍റെ ഭാഷ പഠിക്കുമ്പോള്‍ , അത് മനുഷ്യനില്‍<br />പ്രയോഗിക്കുമ്പോള്‍ അതിനു മുന്നേ അതിനുള്ളിലെ മനസ്സിന്‍റെ ഭാഷ നന്നായി<br />അറിഞ്ഞിരിക്കണമെന്ന് . അവള്‍ക്കറിയാമത് , കാരണം അവള്‍ സുപ്രിയയുടെ<br />മകളാണ് , ഗ്രേസി . കടലോരത്തെ , കാണാന്‍ കൊതിക്കുന്ന അമ്മയുടെ പേര്<br />അവള്‍ക്ക് കൊടുത്തു എപ്പോഴും ഓര്‍ക്കാന്‍ ............<br />***<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-2039992169186597846?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-89043004885490127442010-09-02T10:37:00.009+05:302011-02-18T11:57:20.902+05:30<span style="font-size:100%;">ഉമയുടെ ഫോണ്‍വിളി , ഇന്ന് മൂന്നാമത്തെ തവണ , അല്പം നീരസത്തോടെ <br />തന്നെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു , '' നിനക്ക് ഇത് <span>എന്തിന്‍റെ </span>കേടാ ? പാവം അവള്‍ <br />കരഞ്ഞുവോ <span>?അടുക്കളയിലെ</span> തിരക്കില്‍ <span>നിന്ന് </span>ഓടി ഫോണിനടുത്ത് <br />ചെന്നപ്പോള്‍ തെളിഞ്ഞു കണ്ട നമ്പര്‍ <span>അവളുടെതാണെന്ന് </span>മനസ്സിലായപ്പോഴേ<br />തോന്നിയ അരിശം തീര്‍ക്കുകയായിരുന്നു .<br /><br />ഉമയും കുട്ടികളും നാട്ടിലെത്തിയിട്ട് രണ്ടു വര്‍ഷമാകുന്നു . ഫ്ലാറ്റിലെ ജീവിതം <br />ഉമയ്ക്ക്‌ മടുത്ത മട്ടാണ് . കുട്ടികളുടെ പഠിത്തത്തിനായി ഗള്‍ഫില്‍ നിന്ന്<br />പ്രവാസിയുടെ കുപ്പായം <span>അഴിച്ചു</span> വച്ച് വന്നതാണ് . നാട്ടിപുറത്തെ വീട് <br />പൂട്ടിയിട്ടു വാടകക്കാരിയായി നഗരത്തിന്റെ <span>ഭാഗമായി</span> മാറിയിരിക്കുന്നു .<br /><br />മകള്‍ പതിനഞ്ചുകാരി ശങ്കരിയുടെയും അനുജന്‍ അനന്തകൃഷ്ണന്റെയും <br />കുറുമ്പുകള്‍ അവള്‍ <span>പരാതികളായി </span>ഫോണിലൂടെ എന്നും എന്നെ കേള്‍പ്പിക്കുന്നു .<br />മക്കളെ ക്കുറിച്ചുള്ള പരാതികള്‍ <span>ഒഴിഞ്ഞ് </span>അവള്‍ക്ക് ഒരു നേരവുമില്ല . കാലം <br />ഒരുപാട് മുന്നോട്ടു പോയിരിക്കുന്നു എന്നും നമ്മളും ഒപ്പം നടന്നേതീരൂ എന്നും<br />ഉപദേശിച്ചു <span>ഞാനും</span> മടുത്തു .<br />നഗരത്തിലെ കാഴ്ചകള്‍ അവളെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു . ഒറ്റപ്പെടല്‍ അവളെ <br />തളര്‍ത്തുന്നു . സുരക്ഷിതത്വം കണക്കിലെടുത്ത് ഫ്ലാറ്റ് ജീവിതം തിരഞ്ഞെടുത്തതാണ് .<br />തൊട്ടടുത്ത</span><span style="font-size:100%;">താമസ്സക്കാരാരും ചങ്ങാത്തം ആഗ്രഹിക്കാത്തവരും . ഓരോരുത്തരും </span><span style="font-size:100%;"><span></span><br /><span></span>അവരവരിലേയ്ക്ക് തന്നെ ഒതുങ്ങിക്കൂടാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ , സമയത്തെ ജയിച്ച്<br />മുന്നേറാന്‍ <span>പാടുപെടുന്നവര്‍</span>.<br /><br />സ്കൂളില്‍ നിന്ന് വന്നാലുടനെ കൂട്ടുകാരുമായി കളിക്കാന്‍ പോകും മകന്‍ , വന്ന്<br />കയറിയാലുടനെ വേഷം പോലും മാറ്റാതെ കംപ്യു<span>ട്ടറിന് </span>മുന്നിലേയ്ക്ക് ഓടും മകള്‍ .<br />സുഖ സൌകര്യങ്ങള്‍ ഒരുക്കാന്‍ മാത്രം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഒരു യന്ത്രമാണ് അമ്മ ,<br />എന്നാണ് അവളുടെ ഭാവം . അതുകൊണ്ട് <span>അമ്മയോട് </span>വിശേഷങ്ങള്‍ പറയുവാനോ<br /><span>ചോദിക്കുവാനോ </span>അവള്‍ മിനക്കെടാറില്ല . ഉമയുടെ പരാതികള്‍ അങ്ങനെ നീണ്ടു<br />പോകുന്നു <span>. എന്തായാലും</span> അവളെ ഉടനെതന്നെ കാണണമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു .<br /><br />രാവിലെ ജോലികളൊക്കെ തീര്‍ത്തുവച്ച് ഞാനും ഇറങ്ങി ഉമയെ കാണാനായി . <br />അവളെ കണ്ടിട്ട് ഏകദേശം മൂന്നുമാസമായിരിക്കുന്നു . അവള്‍ വല്ലാതെ <br />ചടച്ചിരിക്കുന്നു <span>.മുഖത്ത് കറുത്ത പാടുകള്‍</span> ചേക്കേറി പ്രായക്കൂടുതല്‍ <br />തോന്നിപ്പിക്കുന്നു <span>. എനിക്ക് വല്ലാത്ത കുറ്റബോധം</span> തോന്നി <span>.<br />വിളിക്കുമ്പോഴൊക്കെ</span> നിസ്സാര കാര്യങ്ങള്‍ <span>പെരുപ്പിച്ച് </span>ഇല്ലാത്ത <br />ദുഃഖങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുകയാണെന്ന് <span>പറഞ്ഞ്</span> ഞാനവളെ വഴക്ക് </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;">പറഞ്ഞിരുന്നതോര്‍ത്തു സ്വയം പഴിച്ചു .തെളിഞ്ഞു തന്നെ <span>നില്‍ക്കുന്ന</span> </span><br /><span style="font-size:100%;">ചന്ദനക്കുറിയുമായി അവള്‍ അടുത്ത് <span>വന്നിരുന്നു</span> .<br /><br /><br />ഞാനോര്‍ത്തു , പണ്ട് സ്കൂളില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന കാലം , ഉമയെ കൂട്ടാന്‍</span><span style="font-size:100%;"><br /><span>എത്തുമ്പോള്‍ അവള്‍ <span>കിണറ്റിന്റെ</span> </span>കരയില്‍ കുളിച്ചുകൊണ്ട്‌<br /><span>നില്‍ക്കുകയാവും .അമ്മ നന്നായി സോപ്പ് തേയ്ച്ചു പിടിപ്പിച്ച്<br /></span>തലയിലൂടെ വെള്ളം കോരിയൊഴിച്ച്കൊടുക്കുമ്പോള്‍ അനുസരണയോടെ<br />നില്‍ക്കുന്ന , പെറ്റിക്കോട്ടിട്ട വെളുത്തുമെലിഞ്ഞ പെണ്‍കുട്ടി. അമ്മ <br />കോരിച്ചൊരിയുന്ന ആ <span>വാത്സല്യം</span> കൊതിയോടെ നോക്കിനിന്നിട്ടുണ്ട് ഞാന്‍ <br />പലതവണ .അവളുടെ അച്ഛനോട് സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ വിശേഷങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ്<br />കേള്‍പ്പിക്കുമ്പോള്‍ ഒതുങ്ങിമാറി നിന്ന് അച്ഛനെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന<br />ഉമ എന്ന പാവം പെണ്‍കുട്ടി . അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക്<br />താമസം <span>മാറിപ്പോകുന്നതിന്റെ </span>തലേദിവസം അവളോട്‌ യാത്ര പറയാന്‍<br />ചെന്നപ്പോള്‍ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് <span>കരഞ്ഞവള്‍ . </span>അവള്‍ ഇന്നും കണ്ണീരോടെ<br />എന്നോട് പറഞ്ഞു <span>കേള്‍പ്പിക്കുന്നു</span> അവളുടെ വേദനകള്‍ .<br /><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="font-size:100%;"><span>നാട്ടിലെത്തിയതിന് </span>ശേഷം അനുസരണക്കേട്‌ അധികമായിരിക്കുന്നു മകള്‍ക്ക് .</span><br /></div><span style="font-size:100%;">എല്ലാവരോടും ഒരു തരം പകയും വിദ്വേഷവും . വീട്ടിലും സ്കൂളിലും<br />എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങള്‍ നിരന്തരം ഉണ്ടാക്കി<span>ക്കൊണ്ടെയിരിക്കുന്നു .<br /></span>ഭര്‍ത്താവിനോട് ഫോണിലൂടെ ഒന്നു സ്വതന്ത്രമായി സംസാരിക്കാന്‍ പോലും<br />സമ്മതിക്കാറില്ല .ഓരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും അകല്‍ച്ചയുടെ ആഴം<br />കൂടിക്കൂടി വരുന്നു . അച്ഛനില്‍ നിന്ന് അകന്നു നില്‍ക്കാന്‍ അമ്മയാണ് <br />കാരണക്കാരി എന്ന ഭാവത്തിലാണ് അവളുടെ നോട്ടവും സംസാരവും .<br />അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛനില്‍ ഒരു അവകാശവും ഇല്ലെന്ന് സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാനായി<br />അച്ഛന്‍റെ മടിയില്‍ തലവച്ചു കിടക്കാന്‍ അവള്‍ എന്നും മത്സരിച്ചിരുന്നു .<br /> വേഷങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോഴും കണക്കില്ലാത്ത<br />സൌന്ദര്യ വസ്തുക്കള്‍ വാങ്ങിക്കൂട്ടുമ്പോഴും അമ്മയുടെ വാക്കിനു<br />അവള്‍ ഒരു വിലയും കൊടുത്തിരുന്നില്ല . അച്ഛനും അവളും<br />കൂടി നടപ്പാക്കുന്നു അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍ . മകളോടൊപ്പം ചേര്‍ന്ന്<br />ഭാര്യയെ കുറ്റപ്പെടുത്താന്‍ ഒരു വിമുഖതയും കാട്ടിയിരുന്നില്ല ഭര്‍ത്താവും .<br />ഇപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍റെ അസാന്നിധ്യത്തില്‍ ഒരു കുറ്റവാളിയോടെന്നപോലെ<br />അമ്മയോടു പെരുമാറുന്നു <span>മകള്‍</span> . ഉപദേശിക്കുകയോ ഒരടി കൊടുക്കുകയോ<br />ചെയ്‌താല്‍ എന്താവും അനന്തരഫലമെന്ന് ഭയത്തോടെ ചിന്തിക്കുന്ന<br />ആ പാവം അമ്മ നെഞ്ചിലെ ഭാരം ഒന്നൊന്നായി ഇറക്കി<br />വയ്ക്കുകയായിരുന്നു . അഞ്ചു വയസ്സ് തികയാത്ത കുട്ടിയ്ക്കുപോലും<br />എങ്ങനെയൊക്കെ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാം എന്നറിവുള്ള ഈ കാലത്ത് <br />ഞാന്‍ അവളോട്‌ എന്തു പറയാന്‍ .<br /><br />പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മുതിര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ അച്ഛനോടും <span>ആങ്ങളമാരോടും</span><br />അമ്മാവന്മാരോടുമൊക്കെ സ്നേഹത്തോടൊപ്പം ബഹുമാനം<br />കൂട്ടിക്കലര്‍ത്തി ഒരല്പം അകല്‍ച്ച പാലിക്കണമെന്ന പഴമക്കാരുടെ<br />ഉപദേശമാണ് എനിക്ക് ഓര്‍മ വന്നത് . മാതാ പിതാ ഗുരു ദൈവം എന്ന്<br />ചൊല്ലിപഠിച്ച ഞങ്ങളുടെ ബാല്യകാലവും .എന്തെങ്കിലും ഒരു കാര്യം<br />സാധിച്ചെടുക്കാന്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ അത് അമ്മയിലൂടെ അച്ഛന്‍റെ മുന്നില്‍ <br />അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നതും മറുപടി കേള്‍ക്കാന്‍ വാതിലിന്റെ<br />വിടവിലൂടെ അച്ഛന്‍റെ മുഖം സശ്രദ്ധം നോക്കിനിന്നതും അനുകൂലമായ<br />വിധി കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ തുള്ളിച്ചാടി ആഹ്ലാദം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നതുമൊക്കെ<br />ഞാനോര്‍ത്തു . അന്നും അച്ഛനോടുള്ള സ്നേഹത്തിന് ഒരു കുറവും <br />ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ .<br /><br />ഞാന്‍ അവളോട്‌ പറഞ്ഞു ," കാലം എല്ലാം മാറ്റിമറിക്കുന്നു , ആ കൂട്ടത്തില്‍<br />ചിലയിടത്ത് അമ്മയും മകളും കൂട്ടുകാരെപ്പോലെ , ചിലയിടത്ത് ശത്രുക്കളെപ്പോലെ .<br />നിന്‍റെ മകള്‍ , <span>മുലപ്പാലിനായി </span>കരയുന്ന അവളുടെ കുഞ്ഞിനെ ആശ്വസിപ്പിക്കുമ്പോള്‍<br />ഓര്‍ക്കും അവളും ഒരിക്കല്‍ ഇതുപോലെ കരഞ്ഞ ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നല്ലോ എന്ന് ".</span><span style="font-size:100%;"><br />യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഉമയുടെ മുഖം പ്രസന്നമായിരുന്നു , ഞാന്‍ </span><br /><span style="font-size:100%;">അനുഭവിച്ചറി<span>ഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത , </span>അവളുടെ ആ വേദന ഞാനെടുത്തുവച്ചു എന്‍റെ<br />ഉള്ളില്‍ . അവളുടെ മനസ്സെന്ന പട്ടത്തിന്റെ ചരട് പിടിവിടാതെ നോക്കണം , ഇനി<br />ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വരണം , ഞാന്‍ ഉറപ്പിച്ചു . അവള്‍ക്ക് ഒരു തണല്‍<br />ആവശ്യമായിരിക്കുന്നു .<br />**********************************************************<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-8904300488549012744?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-65911319209652219252010-08-16T19:01:00.004+05:302011-02-21T11:48:06.072+05:30<span style="font-size:100%;">എന്‍റെ </span>പ്രണയി ഈശ്വരന്‍ .<br />എന്‍റെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ഉത്തരം തരുന്നവന്‍ .<br />ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഉത്തരങ്ങള്‍ മാത്രം എപ്പോഴും തരുന്നവന്‍ .<br />എന്നോട് ഒരിക്കലും കലഹിക്കാത്തവന്‍ .<br />എന്‍റെ പരാതികളും സങ്കടങ്ങളും ക്ഷമയോടെ കേട്ടിരിക്കുന്നവന്‍ .<br />കൃത്യ സമയത്ത് ഉറങ്ങുകയും ഉണരുകയും ചെയ്യുന്നവന്‍ .<br />പാട്ട് കേട്ട് ഉറങ്ങണമെന്നും ഉണരണമെന്നും നിര്‍ബന്ധമുള്ളവന്‍ .<br />പൂക്കള്‍ വളരെയേറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവന്‍ .<br />എപ്പോഴും ഒരുങ്ങി , ചന്ദനത്തിന്റെ സുഗന്ധം പേറുന്നവന്‍ .<br />മോഹിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണുകളുള്ളവന്‍ .<br />എന്നില്‍ നിന്നൊരിക്കലും നോട്ടം പറിച്ചുമാറ്റാത്തവന്‍ .<br />എനിക്ക് പൂക്കളെയും ശലഭങ്ങളെയും കാട്ടിതന്നവന്‍ .<br />പുഴയുടെ സംഗീതവും കാറ്റിന്റെ മര്‍മ്മരവും ലഹരിയായി സമ്മാനിച്ചവന്‍.<br />ഉദയാസ്തമയങ്ങളും മഴയും നിലാവും കാഴ്ചയില്‍ നിറച്ചവന്‍ .<br /><br />എല്ലാ ഉത്തരങ്ങളും തരുന്ന അവന്‍ എന്‍റെ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം<br />ഒരിക്കലും കേട്ടതായി ഭാവിക്കാറില്ല .<br />സദാ പുഞ്ചിരിയുമായി നില്‍ക്കുന്ന അവനോട് വീണ്ടും വീണ്ടും<br />ഞാന്‍ ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു .<br />" എന്നെ എന്നാണ് അങ്ങോട്ട്‌ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോവുക "എന്ന് .<br /><br />ആ ഉത്തരം മാത്രം പറയാതെ , അത് അവന്‍ രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കുന്നു,<br />എല്ലാമറിയുന്നവനാണെന്ന് ബോധ്യമുണ്ടെങ്കിലും ഒരു ഓര്‍മപ്പെടുത്തല്‍<br />പോലെ ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി പറഞ്ഞു , " ഞാന്‍ സുഖമായി ഉറങ്ങുന്ന ,<br />നിലാവ് ഉറങ്ങാത്ത ഒരു രാത്രിയില്‍ നീ എത്തണം , എന്നെ ആ കൈകളില്‍<br />കോരിയെടുത്ത് നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച് കൊണ്ടുപോകണം ,<br />ഞാന്‍ ഉണരാതെ , ഞാന്‍ അറിയാതെ ."<br />അപ്പോഴും ആ മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി മാത്രം ,<br />പരസ്പരം എല്ലാം അറിയണം എന്നുള്ള വാക്ക് തെറ്റിച്ചുകൊണ്ട് .<br />എന്നിട്ടും ഞാന്‍ അവനെ പ്രണയിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു , ഒരു<br />രഹസ്യങ്ങളും എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ സൂക്ഷിക്കാതെ , എല്ലാം പറഞ്ഞ്<br />കേള്‍പ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ ..........<br />************************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-6591131920965221925?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-83978380263334265132010-08-14T21:23:00.008+05:302010-09-20T11:34:27.443+05:30<span style="font-size:100%;">നടത്തം പിന്നോട്ടാക്കീ , ഓണത്തെ കാണാനായി ,<br />മിടിക്കും നെഞ്ചിന്‍താളം കൂട്ടിനായൊപ്പം<span> </span>ചേര്‍ന്നു .<br />പൂക്കൂട വിരലില്‍ തൂക്കി പൂവിനായലഞ്ഞതും<br />കൂട്ടരെ വിളിച്ചാര്‍ത്ത് സന്തോഷം പങ്കിട്ടതും<br />പൂവിറുക്കുവാനോടി കാല്‍മുട്ട് മുറിഞ്ഞതും<br />കുഞ്ഞുടുപ്പിനാല്‍ മുട്ടു മറച്ച് പൂവിട്ടതും<br />ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞതായ് തോന്നുന്നു മനമിതില്‍<br />ഓര്‍മ്മകള്‍ കനലായണയാതിരിക്കുന്നു .<br />'കല്ലെടുക്കുക തുമ്പീ' ന്നലറും ചങ്ങാതിയെ<br />കൂട്ടിനായ് <span>വിളിക്കില്ലെന്നുറക്കെ </span>പറഞ്ഞതും<br />വിരലില്‍ വര്‍ണം ചേര്‍ത്ത് പാറിയ ശലഭത്തെ<br />കണ്ണീരും നോവും കൊണ്ട് തിരഞ്ഞു നടന്നതും<br />മുറ്റത്ത് താളത്തോടെ കളിക്കും പുലികളെ<br />വാതിലിന്‍ വിടവിലൂടാമോദം വീക്ഷിച്ചതും<br />അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ തുള്ളുന്ന വേഷം കണ്ട്<br />പേടിച്ചു മിഴി പൊത്തി വാവിട്ടു കരഞ്ഞതും<br />ഊഞ്ഞാലിന്‍ പടിമേലെ ആയത്തിലാടുന്നോരെ<br />വിടരും മിഴികളാല്‍ കണ്ടുനിന്നതും പിന്നെ<br />അമ്മതന്നടുത്തെത്തി പലഹാരവും വാങ്ങി<br />കൂട്ടുകാരുമൊന്നിച്ച് രുചിയായ് ഭുജിച്ചതും<br />ഉമ്മറപ്പടിയിന്മേല്‍ അച്ഛനായ് കണ്‍പാര്‍ത്തതും<br />തുന്നിയോരോണക്കോടിയണിഞ്ഞു രസിച്ചതും<br />കുഞ്ഞുതുമ്പിലയിലെ സദ്യയും കഴിച്ചിട്ട് ,<br />അമ്മതന്‍ സാരിത്തുമ്പില്‍ ചുണ്ടുകള്‍ തുടച്ചതും<br />മഴവില്ലുപോല്‍ മിന്നും വളകള്‍ പെറുക്കി ഞാന്‍<br />കുഞ്ഞു പെട്ടിയില്‍ പൊട്ടാതടുക്കി സൂക്ഷിച്ചതും<br />ഓര്‍മകളെല്ലാമിന്നും ഉടയാതിരിക്കുന്നു<br />കാലചക്രത്തിന്‍ <span>ഗതിയറിയും </span>പെട്ടിയ്ക്കുള്ളില്‍ .<br />*****<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-8397838026333426513?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-32995751585735616792010-08-12T10:00:00.011+05:302010-10-14T19:47:43.340+05:30<span style="font-size:100%;">എന്‍റെ ആദ്യത്തെ പിതൃതര്‍പ്പണം ...<br />മരിച്ചവരുടെ ആത്മാക്കള്‍ക്ക് പിതൃക്കളുടെ അനുഗ്രഹം ലഭിക്കുന്നതിന്<br />ചെയ്യുന്ന യജ്ഞം . ശ്രാദ്ധം സ്നേഹത്തോടെ ചെയ്‌താല്‍ പിതൃക്കളുടെ<br />അക്ഷയമായ തൃപ്തിയുണ്ടാകുമെന്നും വിശ്വാസം .<br /><br />ബ്രഹ്മപുത്രനായ മനുപ്രജാ<span>പതിയില്‍ </span>നിന്ന് മരീചി മുതലായ <br />സപ്തര്‍ഷികളും അവരില്‍നിന്ന് പിതൃക്കളും പിതൃക്കളില്‍നിന്ന് <br />ടെവാസുരന്മാരും അവരിലൂടെ ചരാചരങ്ങളും ഉണ്ടായി എന്ന് <br />എന്ന് സങ്കല്പം <span>ആദ്യമായി</span> പിതൃതര്‍പ്പണം നടത്തിയത് അത്രി <br /> വംശത്തില്‍ പിറന്ന ' നിമി ' എന്ന താപസന്‍ . അകാല ചരമം പ്രാപിച്ച <br />പുത്രന്‍ 'ശ്രീമാന്റെ ആത്മാവിനുവേണ്ടി വാവുദിവസം ഏഴ് ബ്രാഹ്മണരെ<br />വിളിച്ചു വരുത്തി ഉപ്പ് കൂട്ടാതെ <span>ചാമച്ചോര്‍ </span>വിളമ്പി അന്നമൂട്ടി .<br />തെക്കോട്ട്‌ തലയായി ദര്‍ഭ<span>പ്പുല്ല് </span>നിരത്തി ,മരിച്ചുപോയ കുട്ടിയുടെ <br />നാമ ഗോത്രങ്ങള്‍ ചൊല്ലി <span>പിതൃക്കള്‍ക്ക്</span> പിണ്ഡം <span>വച്ചു.<br /> </span>തന്‍റെ <span>അനുഷ്ഠാനങ്ങള്‍ , </span>മുന്‍ മാമുനിമാര്‍ ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ<br />എന്നോര്‍ത്ത് പശ്ചാത്തപിച്ച നിമിയുടെ മുന്നില്‍ ' അത്രി ' മഹര്‍ഷി<br />പ്രത്യക്ഷനാവുകയും ചെയ്ത പിതൃയജ്ഞം ബ്രഹ്മനിശ്ചിതമാണെന്നും<br /> മരിച്ചവരുടെ ആത്മാക്കള്‍ക്ക് പിതൃക്കളില്‍ നിന്നു അനുഗ്രഹം<br /> ലഭിക്കുന്നതിന് ചെയ്യുന്ന ഈ യജ്ഞമാണ് ശ്രാദ്ധം എന്നും പറഞ്ഞു .<br />അങ്ങനെ തുടര്‍ന്നുപോരുന്ന ഈ യജ്ഞത്തില്‍ ഞാനും ഒരു<br /> പിന്തുടര്‍ച്ചക്കാരിയായി മാറുന്നു .<br /><br /><br />കേരളത്തിന്‍റെ തെക്കേ അറ്റത്ത് വേരുകളുള്ള ഞാന്‍ മാമാങ്ക ചരിത്രം <br />എഴുതപ്പെട്ട നാട്ടില്‍ <span>പിതൃതര്‍പ്പണം</span> ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നു .<br />ഭാരതപ്പുഴ എന്ന അമ്മയെ ഒന്നു തൊടാന്‍ വെമ്പല്‍കൊണ്ട മനസ്സുമായി .<br /> യാത്രയ്ക്കിടയില്‍ പലപ്പോഴും ഒരു കാഴ്ചയായി , ഒരു നൊമ്പരമായി<br />മനസ്സില്‍ ഒതുക്കി വച്ച ചിത്രം , അനുഭവിച്ചറിയുക എന്നതും<br />ദൈവനിശ്ചയം .<br /><br />അതിരാവിലെ കുളിച്ച് ശുദ്ധിവരുത്തി യാത്ര , മുങ്ങിക്കുളിക്കാന്‍ <br />കഴിയില്ല എന്ന <span>മുന്‍വിധിയോടെ</span> . വഴികാട്ടിയായി ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം <br />വന്ന സമീരണന്‍ ക്ഷേത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചും ആചാരങ്ങളെക്കുറിച്ചും<br /> വാചാലനായി . രണ്ടുമണിക്കൂര്‍ നീളുന്ന യാത്രയ്ക്കിടയില്‍<br />പലപ്പോഴും വഴിവിളക്കിന്റെ പ്രകാശത്തില്‍ വഴി <span>തെറ്റുന്നതായി<br /> </span>സമീരണന് സന്ദേഹം . ഇടതും വലതും വശങ്ങളൊക്കെ<br /> തലതിരിയുന്ന പോലെ . അടുത്തെത്താറായി എന്ന് അറിയിച്ചുകൊണ്ട്‌<br /> നിള<span>യെന്ന </span>അമ്മ ശോഷിച്ച ശരീരവുമായി നീണ്ടു കിടക്കുന്നു .<br />അവളുടെ ഓരംചേര്‍ന്ന് പോകുമ്പോള്‍ ഒരു നിമിഷം പോലും ഞാന്‍<br /> എന്‍റെ കാഴ്ച്ചയെ മറ്റൊരിടത്തെയ്ക്കും വിട്ടില്ല . സുലഭമായി<br /> വെള്ളമില്ലെങ്കില്‍ പുഴയ്ക്കെന്താനന്ദം . എല്ലുന്തി, വികൃതമാക്കപ്പെട്ട<br /> സ്വന്തം ഉടല്‍ മറച്ചു പിടിക്കാന്‍ പാടുപെടുന്ന ഒരു പാവം അബലയുടെ<br />അതേ മാനസികാവസ്ഥ . പക്ഷെ നാവാമുകുന്ദന്റെ സമീപം അവള്‍<br /> വിലാസവതിയായി കാണപ്പെട്ടു . വിരുന്നുകാരെ സ്വീകരിക്കാന്‍<br /> അവള്‍ ഒരുങ്ങിത്തന്നെ കിടക്കുന്നു .<br /><br />ഭഗവാനെ വണങ്ങി , ഞാനും ആ തിരക്കിലെ ഒരാളായി മാറി .<br />പടവുകളിറങ്ങി അമ്മയുടെ അടുത്തെത്തി . അവള്‍ എന്നെ<br /> വല്ലാതെ കൊതിപ്പിക്കുന്നു , ഒരു തലോടലിനായി .പിന്നെ ഒന്നും<br /> ചിന്തിച്ചില്ല , ആ കൈകളിലേയ്ക്ക് ഞാനമര്‍ന്നു ,<br /> ഒരു കുഞ്ഞുശിശുവിനെപ്പോലെ .മൂന്നു തവണ മുങ്ങി നിവര്‍ന്നു .<br />കരയില്‍ കയറി , ഈറനോടെ ബലിക്കല്ലിനു പുറകില്‍ ഊഴവും<br />കാത്തു നിന്നു , ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറോളം , ക്ഷമയോടെ ,<br /> പ്രാര്‍ഥനയോടെ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നവര്‍ക്കൊപ്പം . എന്‍റെ ഊഴം<br /> എത്തി . ചോല്ലിതന്ന മന്ത്രങ്ങള്‍ അക്ഷരത്തെറ്റ് വരാതെ ഉരുവിടാന്‍<br /> <span>ശ്രദ്ധിച്ച് , </span>ആദ്യപാഠം പഠിക്കാനെത്തിയ കുട്ടിയുടെ കൌതുകത്തോടെ<br />ഗുരുവിനെ <span>അനുസരിച്ചു . </span>വിശ്വ ദേവന്മാരെയും പിതൃക്കളെയും<br /> ഒടുവില്‍ വിഷ്ണുവിനെയും വരിച്ച് , ഞാനും കര്‍മം അനുഷ്ഠിച്ചു<br /><br /><br />ഇലയിലെ പിണ്ഡം പുഴയുടെ മാറിലേയ്ക്ക് ഒഴുക്കി , ഞാന്‍ വീണ്ടും<br /> മൂന്നു തവണ മുങ്ങി നിവര്‍ന്നു . അവളുടെ കുളിര്‍മ<br />മുഴുവനും ശരീരത്തിലേയ്ക്കും മനസ്സിലേയ്ക്കും പകര്‍ന്നെടുത്തുകൊണ്ട് ,<br /><span> </span>മതിവരാതെ പടവുകള്‍ കയറി മുകളിലെത്തി , സൂര്യനെ നോക്കി.<br />നോട്ടത്തിന്‍റെ അര്‍ഥം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് , അവന്‍ തിടുക്കത്തില്‍ ഓടിയണ<span>ഞ്ഞ്<br /> </span>അവന്‍റെ അവകാശം സ്വന്തമാക്കി . മനസ്സ് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു ,<br />അത്യധികം സ്നേഹത്തോടെ ഞാന്‍ ഊട്ടിയ പിതൃക്കലാല്‍<br /><span> </span>അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട ആത്മാവുമായി എന്‍റെ അച്ഛനും <span>അച്ഛന്<br /></span> മുന്നേ <span>മറഞ്ഞവരും </span>മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്ന പോലെ ..<br /><br />ഈറന്‍ മാറി , നാവാമുകുന്ദനെ തൊട്ടടുത്ത്‌ കണ്ട് തൊഴുതു വണങ്ങി .<br />മുട്ടിനു മുകളില്‍ മാത്രം ദര്‍ശനം നല്‍കുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപം .<br /> ഉള്ളു തുറന്നു അപേക്ഷിച്ചു. എല്ലാവരുടെയും മനസ്സില്‍ ആവോളം<br /> സ്നേഹം നിറയ്ക്കണേ എന്ന് , എല്ലാര്‍ക്കും നല്ലതു മാത്രം<br /> വരുത്തണേ<span>യെന്നും. </span>ഉപദേവതകളെയും തൊഴുതു മടങ്ങി .<br /><br />വഴിയോരത്തെ കാഴ്ചകള്‍ക്കായി കണ്ണുകളെയും <span>തെളിച്ച് </span>ഞാനിരുന്നു .<br />മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ കാലില്‍ ഒരു ഭംഗിയുള്ള കൊലുസ്സായി കുറ്റിപ്പുറം<br />പാലത്തെയും അണിഞ്ഞ് , മക്കളുടെ നന്മയും പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് <br />കിടക്കുന്ന 'നിളയെന്ന അമ്മയുടെ ചിത്രം , മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിക്കാന്‍ ഒരു <br />ചിത്രം കൂടി <span>എനിക്ക്</span> സ്വന്തം .<br />***<br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-3299575158573561679?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-62329481431510392692010-08-06T09:54:00.006+05:302010-09-20T11:36:29.548+05:30<span style="font-size:100%;">ഇന്നലെ തളിരും പൂവും കായുമായ് നിറഞ്ഞവള്‍<br />വിണ്ണിനെയാശ്ലേഷിച്ച് സായൂജ്യം നുകര്‍ന്നവള്‍<br />ഇന്നവളനാഥയായ് തളരും കരങ്ങളാല്‍<br />മണ്ണിനെപ്പുണരുവാന്‍ കുമ്പിട്ടു നില്‍ക്കുന്നിതാ .<br /><br />കിളികള്‍ പറവകള്‍ ചേക്കേറാനനഞ്ഞില്ല<br />മധുരം നുകരാനും ആധികള്‍ പറയാനും<br />എങ്കിലുമകക്കാംബില്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടവരുടെ<br />പായാരം പറച്ചിലും കൊഞ്ചലും കുറുകലും .<br /><br />കാട്ടിയില്ലനുകമ്പ ഭൂമിയുമവളോട്<br />ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ വിരല്‍ സ്പര്‍ശനമറിഞ്ഞില്ല<br />മഴയായ് കനിവിന്റെ നിറവായ്‌ അണഞ്ഞവന്‍<br />മുത്തിയില്ലവളുടെ ശോഷിച്ച വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍ .<br /><br />പൂക്കളും കനികളും അടര്‍ന്നു പതിക്കുന്നു<br />പത്രങ്ങള്‍ നിറം ചോര്‍ന്നു പറക്കാന്‍ പഠിക്കുന്നു<br />തളര്‍ന്നു മയങ്ങുന്ന തളിരും പേറിക്കൊണ്ട്<br />അമ്മതന്‍ ദയകാത്ത് നില്‍ക്കുന്നിതോരത്തായി .<br /><br />അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ കണ്ടവളൊരു രൂപം<br />ചുരുണ്ടു കിടക്കുന്നു തെരുവിന്‍ സന്തതിയൊരാള്‍<br />രാവിന് തണല്‍ വേണ്ടെന്നറിഞ്ഞു മയങ്ങുന്നു<br />ക്ഷീണിതയവളുടെ ഉടലില്‍ പറ്റിച്ചേര്‍ന്ന്‌ .<br />*****<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-6232948143151039269?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-60037032047589037112010-07-29T10:00:00.018+05:302010-09-20T15:28:54.019+05:30<span style="font-size:100%;">കയറിപ്പോയ പടവുകളിലൂടെ തിരികെയിറങ്ങുന്നു , തേയ്ച്ചു<br />മിനുക്കി തിളക്കത്തോടെ <span>സൂക്ഷിച്ചു</span> വച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു നുറുങ്ങ്‌ <br />ഓര്‍മയിലെയ്ക്ക് . വീട്ടില്‍ അന്ന് ഒരു ആഘോഷത്തിന്‍റെ<br />അന്തരീക്ഷം . ഫോട്ടോ പിടിക്കാനുള്ള സംവിധാനം വീട്ടിനുള്ളില്‍<br />ഇല്ലാതിരുന്ന കാലമായിരുന്നതുകൊണ്ട് കുടുംബഫോട്ടോ<br />എടുക്കണമെങ്കില്‍ ദൂരെ സ്റ്റുഡിയോയില്‍ തന്നെ പോകണം .<br />അന്ന് അതിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളാണ് അവിടെ നടക്കുന്നത് .<br /><br />എല്ലാവരും നല്ല വേഷങ്ങളൊക്കെ <span>തിരഞ്ഞെടുത്ത്<br /></span>അണിഞൊരുങ്ങുന്നു . ഞാനും ചേട്ടനും തല്ലുണ്ടാക്കുന്നു , അത്<br />കഴിഞ്ഞ് ഇണങ്ങുന്നു . ഇതൊന്നും ഞങ്ങളെ ബാധിക്കുന്ന<br />കാര്യങ്ങളല്ല എന്ന മട്ടില്‍ നടക്കുന്നു . അതിനിടയില്‍ ചേട്ടനും<br /><span>അണിഞ്ഞു </span>പുതിയ നിക്കറും ഷര്‍ട്ടും .വെളുത്തുകൊലുന്നനെയുള്ള<br />എന്‍റെ ചേട്ടന് ഏതു നിറവും ചേരുമെന്ന് ആരോ പറയുന്നത്<br />കേട്ടു . പറഞ്ഞത് ചെട്ടനെക്കുറിച്ചായാതുകൊണ്ട് ദേഷ്യം തോന്നിയില്ല .<br /><br />അടുത്ത യജ്ഞം എന്നെ ഒരുക്കുക എന്നതാണ് .കണ്മഷിയെഴുതി<br />ശീലമില്ലാത്ത എനിക്ക് ഏറ്റവും വെറുപ്പും അത് തന്നെ .<br />അതിന്‍റെ നീറ്റല്‍ അസഹനീയം . ചേച്ചിയായിരുന്നു ആ സാഹസം<br />ഏറ്റെടുത്തത് .എങ്ങനെയെങ്കിലും അത് <span>സാധിച്ചെടുത്തു , </span>പിന്നെ<br />മുടിയിലേയ്ക്ക് കൈവച്ചു . മുടിയുടെ ഞെരുക്കവും പേനിന്റെ<br />ശല്യവും കാരണം എന്‍റെ തലമുടി ചെവിക്കു മുകളില്‍ വച്ച്<br />മുറിക്കുക പതിവായിരുന്നു . അച്ഛനും അമ്മയും കൂടി തര്‍ക്കം<br />നടത്തുന്നതും അതിനായിരുന്നു . തലമുടി നീട്ടി വളര്‍ത്തുന്നതായിരുന്നു<br />അച്ഛനിഷ്ടം. <span>മുകളില്‍</span> <span>കുറച്ച് </span>മുടി കെട്ടിവച്ച് അതില്‍ പൂക്കളും<br />തിരുകിത്തന്നു . ആകെ അസ്വസ്ഥത . ബാക്കിയുള്ളവരൊക്കെ<br />ഒരുങ്ങുന്നതും നോക്കി കസേരയില്‍ കയറി ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു .<br />ഒരുങ്ങി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ കളിക്കാന്‍ പാടില്ലല്ലോ .<br /><br />ചേച്ചി പൊട്ടൊക്കെ തൊട്ട് , വലിയ പാവാടയും ബ്ലൗസുമൊക്കെയിട്ട്<br />നീണ്ട തലമുടി രണ്ടായി പകുത്തു പിന്നിയിട്ട്പൂവും ചൂടി<br />മനോഹരിയായിരിക്കുന്നു . നല്ല അനുസരണയുള്ള , ഉറക്കെ<br />ചിരിക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത പാവം പെണ്‍കുട്ടി .<br /><br />അമ്മ വെള്ള ഖദര്‍സാരി ഭംഗിയായി ഉടുത്തിരിക്കുന്നു .<br />അമ്മ വളരെ വേഗത്തില്‍ സാരി ഉടുക്കുന്നതും ചുളിവൊന്നും<br />വരുത്താതെ സ്കൂളില്‍ നിന്നു തിരിച്ചു വരുന്നതും അയലത്തെ<br />പെണ്ണുങ്ങള്‍ അസൂയയോടെ നോക്കിയിരുന്നു . അവര്‍ അത്<br />മറച്ചുവയ്ക്കാതെ അമ്മയോട് പറയുന്നത് പലപ്പോഴും ഞാന്‍<br />കേട്ടിട്ടുണ്ട് . അമ്മ പൊട്ടു കുത്തിയില്ല , പകരം ചന്ദനക്കുറി<br />ശ്രദ്ധയോടെ തൊട്ടു . അതായിരുന്നു പതിവും .<br /><br />അടുത്ത നോട്ടം അച്ഛനിലേയ്ക്ക്.. പശയിട്ട്, അലക്കി തേയ്ച്ച<br />വെള്ള മുണ്ടും തൂവെള്ള ഷര്‍ട്ടും . അച്ഛന്‍ നടക്കുമ്പോള്‍<br />കട്ടിയുള്ള മുണ്ട് ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയിരുന്നു . നടന്നെത്തുന്നത്തിനു<br />മുന്പേ ആ ശബ്ദം ചെവിയിലെത്തുമായിരുന്നു . ആ പ്രദേശത്ത് <br />അത്ര സുന്ദരനായ മറ്റൊരാള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് തന്നെയാണ്<br />എന്‍റെ ഓര്മ , അച്ഛനെപ്പോലെ പേടിയും ആദരവും സ്നേഹവും<br />നേടിയെടുത്ത മറ്റൊരധ്യാപകനും. വീടിനു മുന്നില്‍ നിന്നാണ്<br />വണ്ടിയിലേയ്ക്ക് കയറുന്നതെങ്കിലും തന്‍റെ സന്തതസഹചാരിയായ<br />വടിക്കുട എടുക്കാന്‍ അച്ഛന്‍ അന്നും മറന്നില്ല .<br /><br />വാഹനം സ്വന്തമായി ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും കുടുംബസമേതമുള്ള<br />യാത്രകള്‍ക്ക് ടാക്സി വിളിക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ അച്ഛന്‍ ഒരിക്കലും<br />പിശുക്ക് കാണിച്ചിരുന്നില്ല . വണ്ടി വന്ന് നിന്നതും ചേട്ടന്‍ അറ്റത്ത്‌<br />സ്ഥാനം പിടിക്കാനായി ഓടി . എനിക്കും അതാണിഷ്ടമെങ്കിലും ഞാന്‍<br />ചേട്ടന്‍റെ <span>അടുത്തേ </span>ഇരിക്കൂ . വണ്ടിയില്‍ കയറിയ നേരത്ത് ഞങ്ങള്‍<br />നല്ല കുട്ടികളായിരുന്നു . എങ്ങനെയെന്നറിയില്ല പെട്ടെന്ന് വികൃതികള്‍<br />കാണിക്കാന്‍ തുടങ്ങി , അവസാനം പിച്ചലും മാന്തലുമൊക്കെയായി .<br />അച്ഛന്‍ തൊട്ടു മുന്നിലുണ്ടെന്ന അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലൊന്നും<br />ഞങ്ങള്‍ കാര്യമാക്കിയില്ല . കരയാന്‍ വലിയ കാര്യങ്ങളൊന്നും<br />ആവശ്യമില്ലാത്ത ഞാന്‍ അന്നും പതിവ് തെറ്റിച്ചില്ല .<br /><br />സ്റ്റുഡിയോയുടെ മുന്നിലെത്തി . പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് എന്‍റെ<br />മുഖം എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചത് . ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്മഷി കൈകൊണ്ട്‌<br />തുടച്ച് മുഖമാകെ പടര്‍തിയിരിക്കുന്നു. പിന്നെ അകത്തു കയറി<br />വൃത്തിയാക്കലും ഒരുക്കലുമായി . ചേട്ടന്‍ മാറി നില്‍ക്കുന്നു ,<br />ഞാനോന്നും<span> അറിഞ്ഞില്ലേ</span> എന്ന മട്ടില്‍ . ഇതിനിടയിലും ഞാന്‍<br />അച്ഛനെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കി . അച്ഛന്‍ വല്ലാത്ത<br />ദേഷ്യത്തിലാണ് , അച്ഛന്റെ പല്ലുകള്‍ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു<br />എന്നാണ് എന്‍റെ ഓര്‍മ്മ .<br /><br />ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍ സമയമായി . എല്ലാവരും അനുസരണയുള്ള<br />കുട്ടികളെപ്പോലെ നിന്നും ഇരുന്നും സഹകരിച്ചു . ഫോട്ടോ പിടിക്കുന്ന<br />ഉപകരണം നന്നായി ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല . ഒരു കറുത്ത പുതപ്പ്<br /><span> </span>മാറ്റുകയും നേരെയാക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്നത് മാത്രം കണ്ടു .<br />തിരികെ പോരുമ്പോള്‍ കാറിനകത്ത്‌ അച്ഛന്‍ മാത്രം ഒന്നും<br />മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു . ഞാനും ചേട്ടനും ഭയങ്കര സ്നേഹത്തിലായിരുന്നു<br />വൈകുന്നേരം കൂട്ടുകാര്‍ കളിക്കാനെത്തുമ്പോള്‍ ഫോട്ടോ എടുത്ത<br />വിശേഷങ്ങളൊക്കെ ഗമയില്‍ അവര്‍ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നതിനെ<br />കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചയിലായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും .<br /><br />വീട്ടിലെത്തി , അച്ഛന്‍ മുറിക്കകത്ത് കയറി തിരച്ചില്‍ തുടങ്ങി .<br />ആരുടെ സഹായവും ആവശ്യപ്പെടാതെ , സഹായം നിരസിച്ചുകൊണ്ട്<br />തന്നെ കണ്മഷി ചെപ്പ്‌ കണ്ടുപിടിച്ചു. അതുമെടുത്ത് മുറ്റത്തെയ്ക്കിറങ്ങി ,<br />ആഞ്ഞ് ഒരേറ് . കാട് പിടിച്ചു കിടന്ന അടുത്ത പറമ്പിലേയ്ക്ക് അത്<br />ഒരു അസ്ത്രത്തിന്റെ വേഗതയില്‍ പാഞ്ഞു പോയി . ആരും ഒന്നും<br />മിണ്ടിയില്ല . എനിക്ക് വല്ലാത്ത സങ്കടം വന്നു ഞാനാണല്ലോ അതിനൊക്കെ<br />കാരണക്കാരി എന്നോര്‍ത്ത് . ഒരു മൂലയില്‍ പോയി ഒതുങ്ങി <span>നിന്ന്<br /></span>വിതുമ്പലോടെ അച്ഛനെ നോക്കി . അച്ഛന്‍ ചിരിച്ചു , അടുത്തു വന്ന്<br />എന്നെ ചേര്‍ത്ത് <span>പിടിച്ച് </span>കവിളില്‍ ഉമ്മ വച്ചു ,അച്ഛനറിയാമായിരുന്നു<br />അച്ഛന്റെ മോള്‍ക്ക്‌ കണ്മഷി വെറുപ്പുള്ള ഒരു സാധനമാണെന്ന് .<br />അതുകൊണ്ടുതന്നെയാവാം എന്‍റെ അച്ഛന്‍ അത് ദൂരേയ്ക്ക്<br />വലിച്ചെറിഞ്ഞത് .<br /><br />ആ കുടുംബചിത്രം ഒരു നിധിപോലെ സൂക്ഷിക്കുന്നു ഞാനിന്നും .<br />ഗൌരവ ഭാവത്തില്‍ ഇരിക്കുന്ന അച്ഛനും എല്ലാവരോടും<br />പിണക്കം <span>ഭാവിച്ച് </span>ചിരിക്കാന്‍ എനിക്കിപ്പോള്‍ മനസ്സില്ല എന്ന<br />മട്ടില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ആറുവയസ്സുകാരിയായ ഞാനും ഉള്‍പ്പെടുന്ന ആ<br />മനോഹര ചിത്രം .<br /><br />( എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛന്‍ വിണ്ണിലെ തിളക്കമുള്ള ഒരു നക്ഷത്രമായി<br />പുനര്‍ജനിച്ചിട്ട് നാളെ ഒരു വര്‍ഷം തികയുന്നു . എന്‍റെ എല്ലാമായിരുന്ന<br />അച്ഛനുവേണ്ടി എന്‍റെ ഈ അക്ഷരങ്ങള്‍ ഞാന്‍ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു .<br />അനുഗ്രഹത്തിനായി കൈകൂപ്പിക്കൊണ്ട്‌ . )<br />*********************************************************<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-6003703204758903711?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-15725562547389190432010-07-25T20:51:00.010+05:302010-10-21T10:55:46.146+05:30<span style="font-size:100%;">തെരുവിലുറങ്ങുന്നോരമ്മതന്‍ ചിത്രം തെല്ലും <br />അടരാതിരി<span>ക്കുന്നെന്‍ </span>കണ്‍കോണിലൊരിടത്തായ്<br />തളര്‍ന്നു മയങ്ങുന്നൊരമ്മതന്‍ മാറില്‍ നിന്ന്<br />മധുരം നുണയുവാനാര്‍ത്തി <span>പൂണ്ടൊരു </span>ശിശു .<br /><br />പട്ടിണി മാറ്റാനൊട്ടു നടന്ന് കുഴഞ്ഞവള്‍<br />ഇരുട്ടിന്‍ സമ്മാനമായ്‌ കിട്ടിയ തുടിപ്പിനും<br />ഊരുപേരറിയില്ലെന്നാകിലും ജീവിക്കണം<br />ഭൂമിതന്‍ അവകാശിയവളെന്നതും സത്യം .<br /><br />നിറഭേദമില്ലവള്‍ക്കിരവും പകലുമായ്<br />താളഭേദമില്ലൊട്ടും ആരവങ്ങള്‍ക്കൊന്നുമേ<br />ഉച് ഛീഷ്ടം ഭക്ഷിക്കാനായലയും നാവിന്‍ തുമ്പില്‍<br />എത്തുകില്ലൊരിക്കലും രുചിഭേദങ്ങള്‍ പോലും .<br /><br />പൊരിയും വയറിനെ മറന്നിട്ടവള്‍ തന്‍റെ<br />ഒക്കത്തെ ശിശുവിനെയൂട്ടുവാനുഴറുന്നു<br />നന്മതിന്മകള്‍ ചികഞ്ഞെടുക്കാനാവാതെയാ<br />തിണ്ണയില്‍ മയങ്ങുന്നൊരസ്ഥിപഞ്ജരമായി .<br /><br />പുഴുവിന്‍ സമാനമായ്‌ ഇഴയുന്നൊരു ജന്മം<br />ദേവനു സമനായി മരുവുന്നവനൊപ്പം<br />സൃഷ്ടിയില്‍ വൈരുധ്യങ്ങളെന്തിനു കാട്ടീടുന്നു ?<br />ചിന്തിക്കിലെല്ലാം പരംപൊരുളിന്‍ മായാലീല .<br />******************************<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-1572556254738919043?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-84481026045785914272010-07-12T19:02:00.015+05:302011-09-05T10:44:14.917+05:30<span style="font-size:100%;">മന്ദമായൊഴുകിവന്നെത്തുന്ന പൂങ്കാറ്റെന്‍റെ</span> <br />കവിളില്‍ വിരല്‍ തൊട്ട് ചോദിപ്പൂ കുതൂഹലം <br />ഉള്ളിലായ് ജ്വലിക്കുന്ന പ്രണയം നിനക്കുണ്ടോ ? <br />ചൊല്ലുക , മമ സഖീ , ഒട്ടുമേ മടിക്കാതെ . <br /> <br />പേരിട്ടതെന്താണ് നീ അവനെ വിളിക്കുവാന്‍ <br />ചാരത്തായണയുവാന്‍ മധുരം പകരുവാന്‍ ? <br /> <br />ആദ്യാനുരാഗത്തിന്റെ മുത്തുകള്‍ പെറുക്കി ഞാന്‍ <br />മാലകോര്‍ത്തനുദിനം അവനായ് അര്‍പ്പിച്ചതും <br />ആയിരം കരങ്ങളാല്‍ ആശ്ലേഷിച്ചവനെന്നെ <br />മുഗ്ധയാക്കിയതും ഞാനെങ്ങനെ പറയേണ്ടു ? <br /> <br />നീര്‍ക്കണമിറ്റുന്നൊരെന്‍ വാര്‍മുടിത്തുമ്പില്‍ കൊച്ചു <br />താരമായ് തിളങ്ങിയെന്‍ ചാരത്തായണഞ്ഞതും <br />അര്‍ദ്ധമാം ദിനത്തിങ്കല്‍ ഊര്‍ന്ന നീര്‍മണിയൊക്കെ <br />നെഞ്ചിലായണച്ചൊട്ട് തളര്‍ന്നൂ മയങ്ങി ഞാന്‍ . <br /> <br />പിരിയാന്‍ നേരം പട്ടുപുടവ സമ്മാനിച്ച് <br />പോകുവാന്‍ മടിച്ചങ്ങ് നില്‍ക്കുമെന്‍ പ്രണയത്തെ <br />എന്തു ഞാന്‍ വിളിക്കേണ്ടൂ , പേരിട്ടു മമ സഖേ ? <br />ഇന്നോളമാരും ചൊല്ലാ പേരു ഞാന്‍ പറഞ്ഞിടാം . <br /> <br />ചിരിക്കും പൂവും പാറിപ്പറക്കും ശലഭങ്ങള്‍ <br />പുഴയും മേടും മഞ്ഞും മഴയും മനോഹരം <br />കാഴ്ചയായ് അനുഗ്രഹം ചൊരിയും തേജോമയന്‍ <br />" കണ്ണേ "ന്നു വിളിക്കും എന്നെന്നും അവനെ ഞാന്‍ . <br />***********************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-8448102604578591427?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-43097125860966326992010-07-07T19:27:00.015+05:302010-09-21T10:10:43.772+05:30<span style="font-size:100%;">അക്ഷരങ്ങളായ്‌</span> മുന്നിലെത്തി ഞാന്‍<br />ഹൃദന്ത ഭാഷ പകര്‍ത്തുവാന്‍<br />വന്നു നീ മനക്കണ്ണിതിന്‍ ചാരെ<br />മാരിവില്ലിന്റെ ശോഭ പോല്‍ .<br /><br />കാത്തുനിന്നു ഞാനേകനായ് ദിനം<br />നീ വരുന്നത് കാണുവാന്‍<br />നെഞ്ചിലേയ്ക്കിറ്റു വീഴുമാ സ്നേഹ<br />സാന്ത്വനത്തിന്‍ പദങ്ങളായ് .<br /><br />നഷ്ടമായൊരു സ്വപ്നമാണെന്റെ<br />ജീവിതപ്പെരു വീഥിയില്‍<br />മന്ദഹാസം പൊഴിച്ചണയുന്നു<br />ഇന്ന് മോഹപദങ്ങളായ് .<br /><br />നെഞ്ചിലായേറ്റു വാങ്ങി നീയെന്റെ<br />മോദവും ദുഃഖ ഭാരവും<br />പെയ്തിറങ്ങിയോരക്ഷരങ്ങളില്‍<br />ഹര്‍ഷമെന്തെന്നറിഞ്ഞു ഞാന്‍ .<br /><br />കണ്ടെടുത്തൊരു വാക്ക് ഞാനെന്‍റെ<br />നെഞ്ചിനുള്ളിലായ് കാത്തത്<br />ചൊല്ലിടട്ടെ ഞാനൊന്നുറക്കെയാ<br />സുന്ദരപദം മല്‍ 'സഖീ '...<br />************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-4309712586096632699?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-6774618209101098542010-06-27T21:13:00.013+05:302011-02-03T15:56:30.670+05:30<span style="font-size:100%;">മിഴിയിണ പൂട്ടിയുറങ്ങേണ്ട</span> നേരത്ത്<br />കണ്‍ മിഴി ച്ചെന്തിന്നു നോക്കുന്നു ഞാന്‍ സഖേ <br />കാണാത്ത കാഴ്ചകള്‍ കാണുവാനോ അതോ<br />കണ്ടവ വീണ്ടും പകര്‍ത്തുവാനോ ?<br /><br />കണ്ടവയൊക്കെയും സുന്ദരമെന്നാകില്‍<br />കണ്ണേ <span>മടങ്ങുക' </span>എന്നു ചൊല്ലാം<br />കാണുന്നതൊക്കെയും സുന്ദരമാകുകില്‍<br />മനം കൊടുത്തങ്ങനെ നോക്കി നില്‍ക്കാം .<br /><br />മിഴിനീരുകൊണ്ട് കഴുകി വെടിപ്പാക്കീ<br />പുതിയ വെളിച്ചത്തെ സ്വീകരിക്കാന്‍<br />തീക്ഷ്ണതയേറുമീ നവ്യമാം രശ്മികള്‍<br />കാഴ്ച്ചയെ കീറി മുറിച്ചിടുന്നു .<br /><br />ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിന്‍ തേന്‍കനി<br />ഹൃത്തടം കുത്തി മുറിച്ചിടുമ്പോള്‍<br />പൊട്ടുന്നു സ്നേഹപാത്രത്തിന്റെ വക്കുകള്‍<br />മൃത്യു ഭവിക്കുന്നു വാക്കുകള്‍ക്കും .<br /><br />കാനല്‍ജലം കണ്ട് മോഹിച്ച മാനിനെ<br />മരുഭൂമി നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്തപോലെ<br />പൊടിയുന്ന ജീവരക്തത്തിന്റെ കണികയും<br />മാറോടു ചേര്‍ക്കുന്നു ദേവി വസുന്ധര .<br /><br />ചന്തത്തിലെഴുതിയ താളിന്റെ വരികളില്‍<br />മഷി പടര്‍ത്താതെ തിരിച്ചു പോകാം<br /><span>ചൊല്ലി </span> പഠിച്ച പാഠങ്ങ ളുരുവിട്ട്<br />പോകാം നമുക്കിനി കണ്ണേ , മടങ്ങുക .<br />********************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-677461820910109854?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-65051502403302880752010-06-23T18:08:00.005+05:302010-06-23T18:33:39.875+05:30മേഘമായി പുനര്‍ജ്ജനിക്കാനെനിക്കുണ്ടു ,<br /><span class=""> മോഹമെന്‍ ഹൃത്തിന്റെ</span> കോണിലായ്‌ ,<br /><span class=""> മന്ദമന്ദ</span>മൊഴുകി വിഹായസ്സില്‍ ,<br /> നിന്നു കാഴ്ചകള്‍ <span class=""> കണ്ടു രമിക്കാനും .</span><br /><span class=""></span><br /><span class=""> ഭാരമേറിയിരുണ്ടു പതിക്കുവാന്‍ ,</span><br /><span class=""> ആജ്ഞ വാനില്‍ നിന്നേറ്റു വാങ്ങുമ്പോഴും ,</span><br /><span class=""> ദുഖമില്ലൊരു ദാസിയായ്‌ ത്തീരുവാന്‍ ,</span><br /><span class=""> സ്നേഹമിറ്റുന്ന മഴയായ് പതിക്കാനും .</span><br /><span class=""></span><br /><span class=""></span><br /><span class=""> <span class=""></span></span><br /><span class=""> </span><br /><span class=""></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-6505150240330288075?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-21371307581327723682010-06-15T08:08:00.018+05:302010-06-15T15:39:13.802+05:30<span style="font-size:100%;">എന്‍റെ പ്രവാസജീവിതത്തിന്‍റെ</span> മറ്റൊരധ്യായം .<br />കൂടുവിട്ടു കൂട് തേടുന്ന കാറ്റിനെപ്പോലെ , കിളിയെപ്പോലെ കേരളത്തിനുള്ളിലെ<br />തന്നെ ചക്രവാളങ്ങള്‍ പലയിടത്തുനിന്നു നോക്കിക്കാണാനൊരു യോഗം .<br /><br />വടക്ക് നാദാപുരത്ത് നിന്ന് മൂന്നു വര്‍ഷത്തെ കൂടുകൂട്ടലിനു ശേഷം ചരിത്രമുറങ്ങുന്ന<br />കാഞ്ഞങ്ങാടെയ്ക്ക് ഉള്ള പ്രയാണം .കാതുനിറയെ അലിക്കുത്തും കഴുത്തുനിറയെ<br />പണ്ടങ്ങളും അണിഞ്ഞ മറിയം എന്ന ഉമ്മയും അവരുടെ നാല് മൊഞ്ചത്തിമാരായ<br />മരുമക്കളെയും കളിക്കിടയില്‍ കൂട്ടുകാരറിയാതെ അടുക്കളയില്‍ പതുങ്ങിയെത്തി എന്നെ<br />നുള്ളിനോവിച്ചു ഓടിമറയുന്ന കുഞ്ഞു സദ്ദാമിനെയും അച്ചുവേട്ടനെയും കുടുംബത്തെയും<br />എന്‍റെ സഹായിയായിരുന്ന ലക്ഷ്മിയെയും മനസ്സില്‍ വഹിച്ചുകൊണ്ട് .<br /><br />കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയിലൂടെ ഒരു രാത്രി യാത്ര . കരയിലൂടെയോ കടലിലൂടെയോ<br />എന്ന് വേര്‍തിരിച്ചറിയാന്‍ പ്രയാസം . പനി തളര്‍ത്തിയിരുന്നതുകൊണ്ട് യാത്ര അല്പം<br />പോലും ആസ്വദിക്കാനായില്ല . രണ്ടുദിവസം പുറം കാഴ്ചകള്‍ കാണാതെ വീട്ടിനുള്ളില്‍<br />തന്നെ കഴിച്ചുകൂട്ടി .<br /><br />മൂന്നാം ദിവസം പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി .<br />ഇടതുഭാഗത്ത് പാടം, പാടത്തിനു അപ്പുറത്തായി ഉദയസൂര്യന്‍ തേരിലേറി വരുന്നു ..<br />കോരിത്തരിച്ചുപോയി .<br />ആ ശോഭയില്‍ കുളിച്ച് നിത്യാനന്ദാശ്രമം , പാറയുടെ മുകളില്‍ അതീവ ഗാംഭീര്യത്തോടെ<br />തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നു .<br />മുന്നില്‍ ചെറിയ മൈതാനം ,അതിനടിയില്‍ വലിയ തുരംഗമാണെന്നും ആ തുരംഗത്തില്‍<br />നിന്ന് പുറത്തേയ്ക്കുള്ള മാര്‍ഗമായിരുന്നു വീടിനു മുന്നില്‍ കാണുന്ന മൂടപ്പെട്ട വലിയ<br />കിണര്‍ പോലുള്ള കുഴികളെന്നും പിന്നീടറിഞ്ഞു .മൈതാനം കഴിഞ്ഞുള്ള കാഴ്ച്ചയെ<br />തടസ്സപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് വലിയ കോട്ടമതില്‍ .<br />മതിലിനിടത് വശത്തായി ചെറിയൊരു കോട്ടവാതില്‍ .<br />വീടിന്‍റെ പിറകുവശത്തും കോട്ടയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ , പഴംകഥകളും നിറച്ച് മരണവും<br />കാത്തുകിടപ്പുണ്ട് . ആകെ ഉത്സാഹമായി . ശരീരത്തിന്‍റെ ചൂട് പെട്ടെന്ന് കുറഞ്ഞപോലെ .<br /><br />വീടിനു മുന്നില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് ഉദയവും അസ്തമയവും അതീവ ഭംഗിയോടെ കാണാന്‍<br />കഴിയുക ..മതിലുകള്‍ കെട്ടി വേര്‍തിരിക്കാത്ത മൂന്നു വീടുകളില്‍ മധ്യത്തെ വീട്ടില്‍<br />അങ്ങനെ പുതിയ ജീവിതം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു .<br /><br />എനിക്ക് നാട്ടുവിശേഷങ്ങള്‍ അറിയാനും ചെറിയ സഹായത്തിനുമായി ഒരാളെ കിട്ടി .<br />ചിന്താമണി . തമിഴ് നാട്ടുകാരനായ രാജുവിന്‍റെ ഭാര്യ . മൂന്ന് ആണ്‍കുട്ടികളുടെ അമ്മയായ<br />ചിന്താമണി നാലാമതൊരു പെണ്‍കുട്ടിയെ ദത്തെടുത്ത് വളര്‍ത്തുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍<br />അവരോട് സ്നേഹത്തോടൊപ്പം ബഹുമാനവും തോന്നി .<br />രാസവളം ചേര്‍ക്കാത്ത പച്ചക്കറികളും ഉപ്പിട്ട് കഴുകി വൃത്തിയാക്കിയ പുഴമീനുമായി<br />ചിന്താമണി എത്തും.<br /><br />വീട്ടില്‍ തനിച്ചാവുമ്പോള്‍ പുറത്തിറങ്ങി കാഴ്ചകള്‍ക്കായി പരതും.<br />എല്ലാ ദിവസവും കോട്ടവാതിലിലൂടെ കടന്നുവരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ രൂപത്തില്‍ എന്നും കണ്ണ്<br />പതിയും .ഏകദേശം അമ്പതു വയസ്സ് പ്രായം തോന്നും .<br />പിന്നെ അവരെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണമായി . ചിന്താമണിയില്‍ നിന്ന് കിട്ടി അവരുടെ<br />ഒരു ചിത്രം .<br />ഭ്രാന്തിയാണ് , എപ്പോഴാണ് ചീത്ത പറയുക , കല്ലെടുത്ത്‌ എറിയുക , ഉപദ്രവിക്കുക<br />എന്നൊന്നും പറയാന്‍ പറ്റില്ല , ചീത്ത സ്ത്രീയാണ് , രാത്രി ലോറിക്കാരന്മാരുടെ കൂടെ<br />ആണ് ഉറക്കം ..അങ്ങനെ പോയി അതിലെ വിശേഷണങ്ങള്‍ .<br /><br />എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്കവരെ അടുത്ത് കാണണമെന്ന് തോന്നി . വീടിനു മുന്നിലെ അരമതിലില്‍<br />ചാരി ഞാന്‍ നിന്നു, അവരെയും കാത്ത് .തലയിലെ ഭാണ്ടമാണ്‌ ആദ്യം പ്രത്യക്ഷമായത് ,<br />പിന്നാലെ അവരും .അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ ഞാനൊന്നു ചിരിച്ചു . ആ ചിരി<br />ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നപോലെ അവര്‍ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു .<br /><br />വീടിനു പുറകുവശത്തെ വരാന്തയില്‍ ഒരു ചിരപരിചിതയെപ്പോലെ അവരിരുന്നു ,<br />തൊട്ടടുത്ത <span>പടിയില്‍</span> ഞാനും .<br />കുളിച്ച് , വൃത്തിയായി പൌഡര്‍ പൂശിയ മുഖം ,<br />തലമുടിയില്‍ , ആശ്രമത്തില്‍ നിന്നു കിട്ടിയ മഞ്ഞപ്പൂക്കള്‍ തിരുകിവച്ചിരിക്കുന്നു.<br />ഭാണ്ഡം അഴിച്ചു വച്ചു . സോപ്പ് , ചീപ്പ് , കണ്ണാടി , പൊട്ട് എല്ലാമുണ്ട് അതിനുള്ളില്‍ .<br />ഭാണ്ഡം മുറുക്കുന്നതിനിടയില്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു എന്നെ എന്തു വിളിക്കണം എന്ന് .<br />ഇഷ്ടമുള്ളത് എന്തുമാകാം എന്ന് ഞാനും പറഞ്ഞു .<br />എന്തൊക്കെയോ പതുക്കെ പറഞ്ഞുനോക്കി , അതിനൊന്നും ബഹുമാനം പോരാ എന്ന്<br />പറഞ്ഞ് , എന്‍റെ പേരിനെ ഒരു മൂളലായി ചുരുക്കി .ഇപ്പോള്‍ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ്<br />ഭാണ്ടക്കെട്ടും എന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ചു മടങ്ങി , തലയില്‍ കുറെ ഉണങ്ങിയ<br />ചുള്ളിക്കമ്പുകളുമായി വീണ്ടുമെത്തി . പുറത്തെ കത്തിക്കാത്ത അടുപ്പില്‍ നിര്‍ബന്ധപൂര്‍വ്വം<br />തീയ് കൂട്ടി വെള്ളം തിളപ്പിച്ചു. രാത്രി ചെറിയ ചൂടുവെള്ളത്തില്‍ കുളിക്കുന്നത്<br />നല്ലതാണെന്ന ഉപദേശവും തന്നു തിരികെപ്പോയി .<br />കുറെക്കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടുമെത്തി , നിത്യാനന്ദാശ്രമത്തില്‍ നിന്ന് ദാനമായി എന്നും വാങ്ങുന്ന<br />അന്നവും കൊണ്ട് . തൈരോ അച്ചാറോ ഞാന്‍ കൊടുക്കണം എന്ന ആവശ്യവുമായി .<br />പേപ്പര്‍ വിരിച്ചിട്ട നിലത്ത് ഇലയില്‍ വിളമ്പുന്ന ആവി പറക്കുന്ന വെളുത്ത ചോറിന്<br />പുറത്ത് തിളയ്ക്കുന്ന സാമ്പാര്‍ ഒഴിക്കുമ്പോള്‍ വരുന്ന മണം ഞാനും അവിടെപോയി<br />പലതവണ ആസ്വദിച്ചിട്ടുണ്ട് പിന്നീട് .<br /><br />അമ്മിണി എന്‍റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഭാഗമായി മാറുകയായിരുന്നു ,<br />ഊണിനിടയില്‍ അമ്മിണി പറയുന്ന പഴം കഥകളും പാടിപ്പതിഞ്ഞ പാട്ടുകളും<br />പുരാണകഥകളും. പിന്നെ കാഞ്ഞങ്ങാടിന്റെ ചരിത്രം ഒരു യക്ഷിക്കഥയുടെ<br />കെട്ടും മട്ടുമായി പറയും , മൂടിയ കിണറുകളില്‍ നിന്ന് അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ട<br />ശവങ്ങള്‍ എഴുന്നേറ്റു വരുമെന്നും അമ്മിണി എന്നും അവരെ കാണുമെന്നും..<br />അവസാനം , ഒരേയൊരു മകന്‍ കല്യാണത്തിനുശേഷം അവരെ വീട്ടിനു പുറത്താക്കിയ<br />കാര്യം പറഞ്ഞ് കരയും . ഇപ്പോള്‍ സര്‍ക്കാരാപ്പീസിന്‍റെ മുന്നിലെ വെളിച്ചത്തിലാണ്<br />രാത്രിയുറക്കം എന്നും .<br />അമ്മിണി പറയുന്നതൊന്നും ഭ്രാന്തായി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല .<br />ഒരിക്കല്‍പോലും അവര്‍ എന്നെ ചീത്ത വിളിക്കുകയോ ഉപദ്രവിക്കുകയോ<br />ചെയ്തില്ല .<br /><br />പല രാത്രികളിലും ഞാന്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു . വീടിനു മുന്നിലെ മൂടിയ വലിയ<br />കിണറുകളില്‍നിന്ന് ആളുകള്‍ ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റു വരുന്നതും മൈതാനത്തിനടിയിലെ<br />ഭീമാകാരമായ തുരംഗത്തിലൂടെ ആയുധങ്ങളുമായി സൈനികര്‍ പാഞ്ഞടുക്കുന്നതും<br />കുതിരകളുടെ കുളമ്പടി ശബ്ദവും ഒക്കെ .<br />ഉണര്‍ന്നു കിടക്കുമ്പോള്‍ അതേ ശബ്ദങ്ങള്‍ കാതില്‍ അലയടിക്കുന്നതായി തോന്നും .<br />എന്നിട്ടും കഥകള്‍ കേള്‍ക്കാനും സ്വപ്നം കാണാനും അമ്മിണിയെ വീണ്ടും<br />കാണാനും ആഗ്രഹിച്ചുകൊന്ടെയിരുന്നു .<br /><br />ഉദയാസ്തമയങ്ങളുടെ സുന്ദരമായ കാഴ്ചയും കോട്ടയും കോട്ടയുടെ തകര്‍ന്ന<br />ഭാഗത്ത് വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ആല്‍മരവും നന്നായി കാഴ്ചയ്ക്ക് എത്തിപ്പെടാനാവാത്ത<br />ചെറിയ കാട്ടുചെടികളും പാടവും കോട്ടവാതിലിലൂടെ പ്രത്യക്ഷയാവുന്ന<br />അമ്മിണിയും എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാന്‍ പോകുന്നു .<br /><br />പിരിയാന്‍ നേരം അവരുടെ ഭാണ്ടക്കെട്ടില്‍ ഞാന്‍ നിര്‍ബന്ധപൂര്‍വം തിരുകിവച്ചു ,<br />എന്‍റെ അന്നുവരെയുള്ള സമ്പാദ്യം , ഒരു ചില്ലറ തുട്ടുപോലും ബാക്കിവയ്ക്കാതെ .<br />കൈയിലേയ്ക്ക് കൊടുത്ത സാരി പുത്തനാനെന്നു തിരിച്ച്ചരിഞ്ഞിട്ടു, പഴയത്<br />ആവശ്യപ്പെട്ടു നിന്നു , ഞാന്‍ മടിച്ചു നിന്നപ്പോള്‍ , എന്‍റെ മണം എന്നും അതിലൂടെ<br />അറിയാനാണെന്നു പറഞ്ഞ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു . അവരുടെ ...ആ സ്നേഹത്തിന്‍റെ<br />കണ്ണുകളില്‍ നിന്നു പ്രവഹിച്ച കണ്ണുനീര്‍ ഉരുണ്ടുകൂടി ഒരു വേദനയായി ,<br />ഒരു ഭാരമായി , ഒരു വലിയ ഭാണ്ടക്കെട്ടായി ഇരിക്കുന്നു എന്‍റെ<br />നെഞ്ചിനകത്ത് ഇന്നും .<br />*************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-2137130758132772368?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-42549560487946422902010-06-06T09:22:00.020+05:302010-06-07T11:14:41.215+05:30<span style="font-size:100%;"><br />ഒരുപാടൊരുപാട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം എന്‍റെ പുതിയ മേല്‍വിലാസത്തില്‍<br />എത്തിയ കത്ത് ...<br />മാനസയുടെ കത്ത് .<br />വെള്ള കടലാസ്സില്‍ നീല അക്ഷരങ്ങളില്‍ ....<br />ഒരിഞ്ചുസ്ഥലം പോലും വെറുതെ കളയാതെ സ്നേഹം കുത്തിനിറച്ച പോലെ .<br />എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട മനുവെന്ന പതിനഞ്ചു<span>കാരി </span>മാനസയുടെ കത്ത് .<br /><br />മൂന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു <span>മുന്‍പ് </span>ശബ്ദത്തിലൂടെ എന്‍റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ കൂട്ടുകാരിയെ<br />ഞാനും സ്വന്തമാക്കി . അവളുടെ മകള്‍ എന്‍റെ മകളായി . പിന്നീട് ഞങ്ങള്‍<br />തമ്മിലായി ഫോണിലൂടെ വിശേഷങ്ങള്‍ കൈമാറല്‍ . അങ്ങനെ ഞാന്‍ അവളുടെ<br />മാത്രം അമ്മായിയായി . അവളുടെ അമ്മായിയായി ഞാന്‍ മാറുന്നത് കാണുമ്പോള്‍<br />എന്‍റെ ആണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് അസൂയയും അവരുടെ <span>അച്ഛന് </span>അതിശയവും<br />തോന്നിയിരുന്നു എന്നതും ഒരു സത്യം .<br /><br />എല്ലാ ആധുനിക സൌകര്യങ്ങളും അനുഭവിക്കാന്‍ ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ച കുട്ടി ,<br />തിരുവനന്തപുരത്തെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളില്‍<br />പഠിക്കുന്ന കുട്ടി ,<br />അവള്‍ക്ക് ഒരു കത്ത് എഴുതാന്‍ തോന്നുക ...എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി ,<br />സ്നേഹബന്ധങ്ങള്‍ക്ക്‌ ആധുനികതയുടെ പുതപ്പണിയിക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് ...<br />അന്യം നിന്നുപോയ ഒരു ആശയവിനിമയത്തിന്റെ പുനരാവിഷ്ക്കാരമായി<br />എനിക്ക് ആ കത്ത് .<br /><br />മനുവിന്‍റെ കത്ത് എന്‍റെ ഓര്‍മകളെ പിറകോട്ടു മെല്ലെ നടത്തി .<br />ഹോസ്റ്റല്‍ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഇടനാഴിയിലൂടെ ...<br />കോളേജില്‍ <span>നിന്ന് </span>ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് എത്തുമ്പോഴാണ് ലെറ്റര്‍ ബോര്‍ഡില്‍<br />നിന്ന് എല്ലാവരും അവരവരുടെ അവകാശങ്ങള്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ<br />കയ്യടക്കുന്നത് . എന്നാലും ഒന്നുരണ്ടെണ്ണം അവശേഷിക്കും അവകാശികളില്ലാതെ .<br />മരവിച്ചു മരിച്ച <span>അക്ഷരങ്ങളായിരുന്നിരിക്കാം </span>അവയ്ക്കുള്ളില്‍ .<br />ലെറ്റര്‍ ബോര്‍ഡില്‍ ഇടം പിടിക്കാനാവാതെ കുറെയേറെ കത്തുകള്‍<br />മേട്രന്റെ മേശവലിപ്പിനുള്ളില്‍ വിശ്രമിക്കും . കോളേജ് ജെങ്ങ്ഷ<span>നില്‍ </span>കാത്തുനിന്ന്<br />മടുത്ത് ഒരക്ഷരവും സംസാരിക്കാന്‍ അവസരം കിട്ടാതെ അവസാനം അജ്ഞാതന്‍<br />എന്ന പേരില്‍ എത്തുന്ന കത്തുകളും പിന്നെ പ്രണയിനികള്‍ക്ക് ദൂരെയെവിടെ<br />നിന്നൊക്കെയോ പറന്നെത്തുന്ന <span>വിരഹത്തിന്‍റെ </span>സ്പര്‍ശമുള്ള കത്തുകളും .<br />ആദ്യ വിഭാഗത്തില്‍പ്പെട്ടവ അപ്പോള്‍ തന്നെ ചാരമായിത്തീരും .<br />രാത്രി ഭക്ഷണ സമയത്ത് എല്ലാപേരോടുമായി, മര്യാദയ്ക്ക് നടന്നാല്‍ കൊള്ളാം<br />എന്ന താക്കീതും പിറകെയെത്തും.<br />രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗത്തില്‍പ്പെടുന്നവയുടെ അവകാശികളുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക്<br />അറിയിപ്പ് കൊടുക്കും , ഉടനെ എത്താനും മകളുടെ 'കൊള്ളരുതായ്മകള്‍ '<br />ചെവി നിറയെ കേട്ടുകൊണ്ടു മടങ്ങാനും .<br /><br />എനിക്ക് സ്ഥിരമായി കിട്ടിയിരുന്നത് രണ്ടുപേരുടെ കത്തുകളാണ് . ചേട്ടന്റെയും<br />അമ്മാവന്റെയും. എന്‍റെ കൂട്ടുകാരികള്‍ക്കെല്ലാം അസൂയ ഉണ്ടാക്കുന്നതായിരുന്നു<br />എന്‍റെ അനുജത്തി വേഷം . അവരും ഒരുപാടാഗ്രഹിച്ചിരുന്നു അങ്ങനെ ഒരു വേഷം<br />അണിയാന്‍ .<br /><br />അമ്മാവന്റെ ആദ്യകത്ത് വായിച്ചു കേള്‍ക്കാന്‍ ഭാഗ്യം കിട്ടിയവര്‍ പിന്നീടൊരിക്കലും<br />എനിക്ക് വരുന്ന കത്ത് ആദ്യം വായിക്കാന്‍ അവസരം തന്നില്ല .മേട്രനാണ് ആദ്യ<br />വായനക്കാരി എന്ന സത്യവും അവര്‍ വിസ്മരിക്കും . എന്‍റെ അരിശം പിച്ചിയും<br />മാന്തിയുമൊക്കെ ഞാന്‍ അവരില്‍ തീര്‍ത്തിരുന്നു .<br />ഞാനിന്നുവരെ കണ്ടിട്ടുള്ളതില്‍ വച്ച് ഏറ്റവും മനോഹരമായതാണ് എന്‍റെ അമ്മാവന്റെ<br />കൈയക്ഷരം .<br />ഞങ്ങളെ പുസ്തകങ്ങളുടെ ലോകത്തേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയ ആള്‍ .<br />ഒരു കഥയുടെ ഭംഗിയോടെ <span>വിവരിച്ചിരിക്കും </span>നാട്ടുവിശേഷങ്ങള്‍ .<br />വായിച്ച പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങള്‍ , പിന്നെ സ്വപ്നലോകത്തുകൂടിയുള്ള<br />സഞ്ചാരവിശേഷങ്ങള്‍ , അങ്ങനെ കണ്ടതും കേട്ടതുമായ ഒത്തിരി കാര്യങ്ങള്‍ .<br />കഥകളിലും കവിതകളിലും <span>ജീവിച്ച് , </span>മനസിനെ അലയാന്‍ വിട്ട് , ബിരുദം നേടാന്‍<br />മിനക്കെടാതിരുന്ന അമ്മാവന്റെ വഴിയെ ഞാനും നടക്കുമെന്ന് വീട്ടുകാര്‍ ഭയപ്പെട്ടു .<br />ജീവിക്കാന്‍ <span>മറന്നുപോയവനെന്ന </span>പേര് ചാര്‍ത്തിക്കൊടുത്തു ആ പാവത്തിന് . ഹോസ്റ്റല്‍<br />ജീവിതം അവസാനിച്ചതോടെ അമ്മാവന്റെ കത്തുകള്‍ എനിക്ക് നഷ്ടമായി ,എന്‍റെ<br />ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടവും , എന്നിട്ടും അമ്മാവനെപ്പോലെ സ്വപ്നം കാണാനുള്ള<br />അവകാശം മാത്രം ഞാനാര്‍ക്കും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല .<br /><br />വിവാഹത്തോടെ വിശേഷം പറച്ചിലെല്ലാം ഫോണിലൂടെമാത്രമായി ഒതുങ്ങി .<br />അപ്പോഴും ഒരു കത്ത് പൊട്ടിച്ചു വായിക്കുന്ന സുഖം അനുഭവിക്കാന്‍ പലപ്പോഴും<br />കൊതി തോന്നിയിട്ടുണ്ട് .ഒരു <span>വിരലിന്‍റെ </span>സ്പര്‍ശനമാത്രയില്‍ മാഞ്ഞു പോകുന്ന<br />കത്തുകള്‍ ഇപ്പോഴും കിട്ടാറുണ്ട് . 'എത്രയും പ്രിയപ്പെട്ട ചേച്ചിയ്ക്ക് ' എന്നുതുടങ്ങുന്ന<br />എന്‍റെ അനുജന്‍ <span>ഗോപന്‍റെ </span>കത്തുകള്‍ പലപ്പോഴും പഴയ കാലസ്മരണകളിലേയ്ക്ക്<br />കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാറുണ്ട് . കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത , കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഞങ്ങള്‍ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ<br />മാത്രം വര്‍ഷങ്ങളായി സംവദിക്കുന്നു . ഒഴുകിയെത്തുന്ന ആ പ്രിയമുള്ള വാക്കുകള്‍<br />എന്നും <span>അവന്‍റെ </span>ചേച്ചിയായിരിക്കാനുള്ള <span>പ്രാര്‍ഥനയിലും </span>എത്തിക്കുന്നു .<br /><br />മാനസയുടെ കത്ത് ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി വായിക്കാനെടുത്തു .<br />ഓരോ വാക്കിനുള്ളിലും അവള്‍ സ്നേഹം നിറച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു .<br />ശബ്ദത്തിലൂടെ അവള്‍ അറിഞ്ഞ അമ്മായിയെ ഒരു മാസം മുന്പ് കണ്ടപ്പോള്‍<br />തോന്നിയ ആഹ്ലാദം ...<br />അമ്മായി അവള്‍ക്ക് കൊടുത്ത സമ്മാനം അവള്‍ വളരെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന<br />ഒന്നായിരുന്നു <span>എന്നതിന്‍റെ </span>സന്തോഷം ..<br />അവള്‍ മേശപ്പുറത്തു സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന സമ്മാനത്തിലൂടെ അമ്മായിയെ കാണുന്നു<br />എന്ന തോന്നല്‍ ...<br />കാണണമെന്ന് തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ ആ സമ്മാനത്തിലെയ്ക്കുനോക്കുമെന്ന് ...അങ്ങനെ<br />ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ ....എഴുതി അവസാനിപ്പിക്കും മുന്പ് മഷികൊണ്ട് അവളുടെ<br />ഹൃദയത്തെ ആ താളില്‍ പകര്‍ത്താനും അതിനുള്ളില്‍ സ്നേഹം നിറയ്ക്കാനും<br />അവള്‍ മറന്നില്ല<br />ഞാന്‍ ആ കത്ത് നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച് ഇരുന്നു , കുറെ നേരം ...ഉള്ളില്‍<br />നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞ സന്തോഷം കണ്ണുകളിലൂടെ പെയ്തിറങ്ങി കവിളുകള്‍ക്ക്<br />കുളിര് പകരുന്നതും അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ...<br />നേരത്തെ കൊടുത്തിരുന്ന ഒരു അപേക്ഷയിന്മേല്‍ ദൈവം ഒപ്പുവച്ചതാവാം .<br /><br />ഒരു നിധിപോലെ സൂക്ഷിക്കണം അവള്‍ എനിക്ക് തന്ന ഈ സമ്മാനം .<br />യാത്ര അവസാനിക്കുന്നിടം വരെ കൊണ്ടുനടക്കണം ..<br /><br />ഇനി ഞാന്‍ പേനയെടുക്കട്ടെ ...<br />എന്‍റെ മാനസയ്ക്ക് മറുപടി എഴുതാനായി .....<br />അവള്‍ അക്ഷമയായി കാത്തിരിക്കുകയാണ് .<br /><br />**************<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-4254956048794642290?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-29169335078689440442010-05-29T19:29:00.017+05:302010-05-29T20:29:41.054+05:30<span style="font-size:100%;">പെരുമഴയലറി തിമിര്‍ത്തു മദിക്കുന്നു ,<br />കാലം തെറ്റീയെന്നുദ്ഘോഷിച്ച് ,<br />ഒളിപ്പിച്ചോരാ ഖഡ്ഗവും പരിചയും കാട്ടി<br />വാനം വിറയാര്‍ന്നു ഗര്‍ജിക്കുന്നു .<br /><br />കരങ്ങളൊടിഞൊരാ മരത്തിന്‍ ,<br />പൊത്തില്‍ നിന്ന് എത്തി നോക്കുന്നുണ്ടതാ,<br />നനഞ്ഞ ചിറകും താങ്ങി ഏകനായ്,<br />ഭീതിയാണ്ടിളം പൊന്മാന്‍ .<br /><br />ഇരുളും വാനത്തിന്റെ മുഴക്കം കേട്ടിട്ടവന്‍ ,<br />ജപിച്ചു മന്ത്രം പേടിയകന്നു പോകാനായി ,<br />വേദനയമര്‍ത്തിയാ മാമരം ചൊല്ലീ "കുഞ്ഞേ ,<br />കര്‍മ്മത്തിന്‍ ഫലമിതെന്നറിക നീയെങ്കിലും ".<br /><br />കള്ളവും ചതിയുമായ് പാഠങ്ങളുരുവിട്ട് ,<br />പൊളിവചനങ്ങള്‍ മാത്രമുരച്ചു രസിപ്പവര്‍ ,<br />കാടിനെ നാടാക്കി മാറ്റാന്‍ തുനിയുന്നോര്‍ ,<br />പെറ്റതാ പെരുകുന്നു ഭൂമിയൊട്ടറിയാതെ .<br /><br />ഭൂമിയെ നോവിച്ചതില്‍ ആനന്ദം നുകരുന്നോര്‍ ,<br />നദിയെ കൊന്നു മണിമന്ദിരം പണിയുന്നോര്‍ ,<br />ക്ഷണനേരത്തിന്‍ സുഖം ആസ്വദിച്ചമരുന്നു ,<br />പുതു നാമ്പുകള്‍ക്കൊന്നും ബാക്കി വയ്ക്കാതെതന്നെ .<br /><br />കൂടെപ്പിറപ്പിന്‍ രക്തം നുണഞ്ഞു രസിപ്പവര്‍ ,<br />അമ്മ , പെങ്ങള്‍ മുഖം കാണാതെ പോകുന്നവര്‍ ,<br />മക്കളെ കണ്ടിട്ടമ്മ വാവിട്ടു കരയുന്ന ,<br />ഒച്ചയാണല്ലോ നാമീ കേള്‍ക്കുന്നതെന്‍ പൈതലേ .<br /><br />രാജ്യത്തെ രക്ഷിപ്പാനായ് പ്രതിജ്ഞയെടുത്തവര്‍ ,<br />ആയുധപ്പുരയാക്കി മാറ്റുന്നു ധരണിയെ .<br />ദൈവത്തിന്‍ കണികയെ കണ്ടെത്താനലയുന്നു ,<br />ദൈവത്തിന്‍ രൂപം പൂണ്ട് ഭൂമിയില്‍ പിറന്നവര്‍ .<br /><br />നദിയും പാടങ്ങളും മറയുന്നതും കണ്ട് ,<br />കിളികള്‍ വിഷക്കനി ആഹരിപ്പതും കണ്ട് ,<br />അമ്മതന്‍ വിരിമാറില്‍ കത്തിയാഴ്തുന്നതും കണ്ട് ,<br />ക്രോധത്താല്‍ ജ്വലിക്കുന്നു കര്‍മ്മസാക്ഷിയാം സൂര്യന്‍ .<br /><br />ജ്വലിക്കും രോഷം പിന്നെ കെടുത്താന്‍ തുനിയുന്നു ,<br />മഴയായ് വാനിന്‍ മകള്‍ മേഘകന്യക മെല്ലെ ,<br />മറനീക്കിയാ രോഷം മിന്നലായ് പിളര്‍ന്നിട്ടു ,<br />ഒച്ചയായ് പതിക്കുന്നു ഭൂമിതന്‍ നെഞ്ചിന്‍ മീതെ .<br /><br />അചരം ഞാനും പിന്നെ ഗഗനചാരിയാം നീയും ,<br />തണലായ്‌ കാന്തിയായ് സ്വയം ദക്ഷിണയര്‍പ്പിച്ചിട്ട് ,<br />ഉറക്കെ പറയാമീ കൂട്ടരോടൊരുവട്ടം ,<br />"തെറ്റിനെ ശരിയാക്കാന്‍ കഴിയില്ലൊരിക്കലും ."<br /><br />***************<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-2916933507868944044?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-55895128842252715052010-05-23T09:33:00.023+05:302010-05-23T17:56:06.839+05:30<span style="font-size:100%;">നീണ്ട</span> യാത്രയ്ക്കൊടുവില്‍ എത്തിയിരിക്കുന്നു , നാട്ടിന്‍പുറത്തെ പച്ചപ്പിലേയ്ക്ക് ..<br />ആസ്വദിക്കണം ഒരു അവധിക്കാലം .<br />ശുദ്ധവായു ശ്വസിച്ച്...മധുരമുള്ള കിണര്‍വെള്ളം കുടിച്ച്.....<br />നാട്ടിന്‍പുറത്തെ നന്മകള്‍ മതിയാവോളം മോന്തിക്കുടിച്ച് സുഖമായുറങ്ങണം, കുറെനാള്‍ .<br /><br />നല്ല ക്ഷീണം ..<br />അത് മാറ്റാനുള്ള മരുന്ന് കൈയെത്തും ദൂരത്ത്‌..തണുത്ത , തെളിഞ്ഞ കിണര്‍വെള്ളം<br />കോരിയെടുത്ത് ധാരയായി നേരിട്ട് തലയിലേയ്ക്ക് ഒഴിച്ച് , തണുത്തു വിറയ്ക്കും വരെ<br />കുളിച്ചു . ക്ഷീണം ഓടിയൊളിച്ചു , പകരം ഉന്‍മേഷം പടികടന്നെത്തി .<br /><br />മുറ്റത്തെ ചെടികളില്‍ പുതിയ പൂക്കള്‍ .<br />വേനല്‍ച്ചൂട്‌ വല്ലാതെ തളര്‍ത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും പൂവിടാന്‍ മടികാണിക്കാത്ത ചെടികള്‍ .<br />തലോടലിനായി അവര്‍ മത്സരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഒത്തിരി കൈകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍<br />എന്ന് വെറുതെ മോഹിച്ചുപോയി .<br /><br />മാനം നീലനിറമുള്ള ചേല മാറ്റി ചുവപ്പണിയാനൊരുങ്ങുന്നു ..കൂടണയുന്ന പക്ഷികളുടെ<br />കലപില ശബ്ദം . അമ്പലത്തിലേയ്ക്ക് നടന്നു പോകുന്ന അമ്മമാരും കുട്ടികളും .<br />വല്ലപ്പോഴും എത്തുന്ന അതിഥിയോട് കുശലം പറയാന്‍ അവര്‍ മറന്നില്ല .<br />ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ആവര്‍ത്തനവിരസത ..എന്നാലും വേണ്ടില്ല , ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുക ,<br />ഉത്തരം പറയുക , അതൊരു രസം തന്നെയാണ് .<br /><br />ഇരുളാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അകത്തേയ്ക്ക് നടന്നു ..<br />അത്താഴപ്പഷ്ണി കിടക്കാന്‍ പാടില്ല എന്ന ആചാരം തെറ്റിക്കണ്ട എന്നുള്ളതുകൊണ്ട്<br />ഉറങ്ങാന്‍ ഏറെ സമയം ബാക്കി .<br />വെളിച്ചത്തിലെയ്ക്കും ചുവരിലേയ്ക്കും കണ്ണുകള്‍ ഒന്നുടക്കി .<br />കറുത്ത പൊട്ടുകള്‍ തീര്‍ത്ത് ചെറു പ്രാണികള്‍ ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടമായും ചുവരിനെ<br />കാന്‍വാസാക്കിയിരിക്കുന്നു . വെളുത്ത സാരിയില്‍ പുതിയ ഇടം കണ്ടെത്തി അവര്‍<br />എന്നോടൊപ്പവും ചങ്ങാത്തം കൂടാനെത്തി . വല്ലാത്ത ദുര്‍ഗന്ധം ..അവരെ തുരത്താതെ<br />രക്ഷയില്ല . ഉറക്കത്തിനിടയില്‍ ചെവികള്‍ , അവര്‍ സുരക്ഷിതമായ വിശ്രമ സ്ഥാനമാക്കി<br />മാറ്റും .<br />റബ്ബറിന്റെ പിന്നാലെ വന്ന കിലുക്കത്തോടൊപ്പം അവരും ഗ്രാമത്തിന്റെ ഭാഗമായി<br />മാറിയിരിക്കുന്നു . അവശേഷിക്കുന്ന കല്പ്പവൃക്ഷങ്ങള്‍ , നാവുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍<br />വിളിച്ചു പറയുമായിരുന്നു യഥാകാലം അവരുടെ തലകള്‍ വൃത്തിയാക്കിക്കൊടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍<br />അന്യജീവികള്‍ അവിടെ പൊറുതി തുടങ്ങില്ലായിരുന്നു എന്ന് .<br /><br />അത്താഴമുണ്ടാല്‍ അരക്കാതം നടക്കണം എന്ന പ്രമാണത്തില്‍ ചെറിയൊരു<br />തിരുത്തല്‍ വരുത്തി , കസേര വലിച്ചിട്ട്‌ മുറ്റത്തിരുന്നു .കൊടും ചൂടിന് ആശ്വാസം<br />പകര്‍ന്നുകൊണ്ട് ഇളം കാറ്റ് വീശുന്നു .. കാറ്റിന് മുറ്റത്തെ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം .<br />നിശബ്ദതയിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന പുഴയുടെ സംഗീതം ..<br />നിലാവില്‍ കുളിച്ച് ഒഴുകിയണയുന്ന അവളുടെ ഭംഗി ആസ്വദിക്കാന്‍<br />തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്ന ചെറിയ പാറകളെ തഴുകിയുറക്കാനായി അവള്‍<br />മൂളുന്ന സംഗീതം ...അനിര്‍വചനീയമായ ലഹരിയില്‍ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ് ഇല്ലാതായി<br />തീരുന്ന അവസ്ഥ .<br />ആ ലഹരി കണ്ണില്‍ നിന്ന് ഊറിയിറങ്ങി നദിയോടൊപ്പം ചേരാന്‍ വെമ്പല്‍ കൊള്ളുന്ന<br />മറ്റൊരു നദി പോലെ ......<br /><br />ഇനി ഉറങ്ങണം ..<br />കിടക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍ സാരിയില്‍ അവിടവിടെ വീണ്ടും പുതിയ കറുത്ത പൊട്ടുകള്‍ .<br />നിലാവില്‍ എന്നെക്കാണാനെത്തിയവര്‍..അവര്‍ക്ക് ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്കുള്ള<br />വഴി കാണിച്ചു കൊടുത്തു .<br />മനസ്സ് പറഞ്ഞു ...<br />അവരും എന്നെപ്പോലെ ..<br />ഈ ഭൂമിയുടെ അവകാശികള്‍ .<br /><br />**********<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-5589512884225271505?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-1440439972392967782010-04-04T18:56:00.013+05:302011-09-28T10:26:52.319+05:30<span style="font-size:100%;"> കാതില്‍ വന്നലയ്ക്കുന്നു ആര്‍ത്തനാദത്തിന്‍ ധ്വനി<br /> നദി തന്‍ കയത്തില്‍ വീണലിഞ്ഞ വിലാപങ്ങള്‍<br /> ഓര്‍മതന്‍ തിരകളില്‍ മുങ്ങിയും <span>താണും </span>ഞാനീ<br /> തീരത്തു നില്പൂ ബോധം തിരികെ കൊടുക്കാനായ് .<br /><br /><br /> അന്നു നീ അനാഥനെന്നോമനപ്പേരും പേറി<br /> ഇടനാഴിയിലൊരു ചിരിയായണഞ്ഞപ്പോള്‍<br /> <span>ചുണ്ടില്‍ </span>നിന്നടര്‍<span>ന്നൊരാ </span>മുത്തുകള്‍ പെറുക്കി ഞാന്‍<br /> കോര്‍ത്തെടുക്കവേ "അമ്മ " നീ മൊഴിഞ്ഞുവോ ?<br /><br /> കുഞ്ഞു കാലുകള്‍ പിന്നെ പടവില്‍ തടയാതെ<br /> നെഞ്ചേറ്റി നടന്നു നിന്‍ അച്ഛനും പിമ്പേ ഞാനും<br /> പേറ്റുനോവറിയാതെ അമ്മയായ് <span>തീര്‍ന്നു </span>പിന്നെ<br /> അമ്മിഞ്ഞ ചുരത്തി <span>ഞാന്‍ </span>സ്നേഹമായ് നിന്നെ പോറ്റി .<br /><br /> ഉറങ്ങാന്‍ <span>നിനക്കെന്‍റെ </span>നെഞ്ചിന്‍റെ താളം വേണം<br /> ഭയത്തെ അകറ്റുവാന്‍ <span>അച്ഛന്‍റെ </span>വിരല്‍ തുമ്പും<br /> <span>പുസ്തകമടുക്കിയ </span><span>സഞ്ചിയും </span><span>കൊണ്ടന്നു </span>നീ<br /> വണ്ടിയില്‍ പുറം തിരിഞ്ഞെന്നെ നോക്കിയോ കണ്ണേ ?<br /><br /> വഴിക്കണ്ന്നുമായമ്മ കാത്തിരുന്നതല്ലയോ<br /> തിരിച്ചു വിളിച്ചുവോ ക്രൂരനാം വിധി നിന്നെ ?<br /> മുറുകെ പുണര്‍ന്നു നിന്‍ തളിര്‍ മേനിയില്‍ നിന്ന്<br /> ജീവന്‍റെ തുടിപ്പിനെ സ്വന്തമാക്കിയോ നദി ?<br /><br /> <span>കൂട്ടരുമൊന്നിച്ചു </span>നീ വെള്ളത്തിലാഴുംനേരം<br /> ഈശ്വരന്‍ വന്നീലല്ലോ പിടിവള്ളിയുമായി<br /> കുതറി തെറിച്ചു നീ വിരല്‍ നീട്ടിയിട്ടെന്തേ<br />തുണയായണഞ്ഞില്ലെന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥന പോലും കണ്ണേ .<br /><br /> ഓര്‍ത്തു നോക്കീട്ടൊരു പാപവും ചെയ്തില്ലല്ലോ<br /> ഉണ്ണിയെ അകറ്റിയെന്‍ നാളയെ ഇരുട്ടാക്കാന്‍<br /> ഓര്‍മതന്‍ കളി <span>വഞ്ചി </span>തുഴയാനാവില്ലിനി<br /> കവര്‍ന്നൂ പങ്കായവും ചോരനാം ജഗദീശന്‍ .<br /><br />വെയിലത്തുണക്കിയാ പുസ്തകക്കൂട്ടം വീണ്ടും<br />അടരും അശ്രുക്കളെ പടര്‍ത്താന്‍ മടിക്കുന്നു<br />ചിത്രത്തില്‍ തെളിയുന്നുന്ടെന്‍ മുഖം ഒരു താളില്‍<br />താഴെ " എന്‍റെ അമ്മ " എന്നൊരു കുറിപ്പോടെ .<br /><br />**** *********** ***********<br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-144043997239296778?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-78830887659171707462010-03-24T15:56:00.013+05:302010-03-24T16:34:21.906+05:30<span style="font-size:100%;">ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ</span> കളിക്കൂട്ടുകാരാ എന്നെ ?<br /> ചന്തമെഴും മയിപ്പീലിയെയും ?<br /> മുറിവാക്കുപോലും മറവിക്കു വിട്ടില്ല ,<br /> കാര്‍മേഘമൊത്തൊരാ നിന്‍ മുഖവും .<br /><br /> അക്ഷരത്തെറ്റു തിരുത്തി ഞാന്‍ നിന്നുടെ<br /> ചെവിയില്‍ പിടിച്ചതും ഗുരുവായ് ചമഞ്ഞതും<br /> തോട് പൊട്ടിച്ചന്നു പുളിയുടെ ചെറുമുട്ട<br /> സ്വാദ് നുണഞ്ഞതും നീ മറന്നോ ?<br /><br /> തോല്‍ക്കാനൊരുക്കമില്ലെന്നു പറഞ്ഞു ഞാന്‍<br /> മത്സരിച്ചന്നു കാല്‍ മുട്ട് മുറിഞ്ഞതും<br /> പച്ചിലചാറു പിഴിഞ്ഞ് നീ അന്നെന്റെ<br /> രക്ഷകനായതും നീ മറന്നോ ?<br /><br /> കാട്ടുതെച്ചിപ്പഴം നൂറു തികച്ചു നീ<br /> ചേമ്പിലക്കുംബിളില്‍ തന്നു മറഞ്ഞതും<br /> പനിനീരടര്‍ത്തി ഞാന്‍ പകരമായ് തന്നതും<br /> മുള്ളു തറച്ചതും നീ മറന്നോ ?<br /><br /> ഊഞ്ഞാലിലായത്തിലാടി നീ മാനത്തെ<br /> തൊട്ടുവിളിക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞത് കണ്ട് ഞാന്‍<br /> പേടിച്ചരണ്ട് കണ്‍പൊത്തി പിറകോട്ട്<br /> ഓടിയൊളിച്ചതും നീ മറന്നോ ?<br /><br /> പടവില്‍ ഞാനൊറ്റക്ക് മിഴി നട്ട് നില്‍ക്കവേ<br /> മുങ്ങാംകുഴിയിട്ട് സംഭ്രമിപ്പിച്ചതും<br /> കൈക്കുമ്പിളില്‍ ചെറുമീനുമായ് വന്നെന്‍റെ<br /> കവിളില്‍ പിടിച്ചതും നീ മറന്നോ ?<br /><br /> പിരിയുവാന്‍ നേരത്ത് ഓടിക്കിതച്ചു നീ<br /> മയില്‍പ്പീലിയും മഷിത്തണ്ടുമായ് വന്നതും<br /> തേങ്ങിയ നമ്മളെ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചമ്മ<br /> ആശ്വസിപ്പിച്ചതും നീ മറന്നോ ?<br /><br /> കുന്നിക്കുരുവിന്റെ വെള്ളിച്ചിമിഴുമായ്<br /> വിങ്ങിക്കരഞ്ഞു നിശബ്ദയായ് നില്‍ക്കവേ<br /> കുഞ്ഞിളം നെറ്റിയില്‍ കുളിരുമ്മ തന്നതും<br /> കണ്ണീര്‍ തുടച്ചതും നീ മറന്നോ ?<br /><br /> ദൈവം വിരല്‍ തൊട്ട് വെള്ളിയായ് തീര്‍ത്തൊരീ<br /> ഈറന്‍ മുടിയില്‍ വിരലനക്കീടവേ <br /> പിന്‍വിളി കാതോര്‍ത്തു മൌനമായ് ചോദിപ്പൂ ,<br /> ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ കളിക്കൂട്ടുകാരാ എന്നെ ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-7883088765917170746?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-84241089877446508332010-03-10T20:15:00.019+05:302010-03-14T23:17:23.520+05:30<span style="font-size:100%;">അനഘ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി , നെറ്റിയിലെ ചന്ദനകുറിക്ക്</span> കൂടുതല്‍ തെളിച്ചം .<br />മുഖത്തെ കാളിമ കൂടുന്നതുകൊണ്ടാവം അങ്ങനെ . മൃദുത്വം നഷ്ടപ്പെട്ട ചുണ്ടുകള്‍ ,<br />തെളിച്ചം നഷ്ടപ്പെട്ട നീണ്ട വലിയ കണ്ണുകള്‍ ... വിലകൂടിയ മരുന്നുകളും ആധുനിക<br />ചികിത്സകളും നല്‍കിയ സമ്മാനങ്ങള്‍ .. വേദനയുണ്ടാക്കുന്നതൊന്നും കാണണ്ട എന്ന്<br />വീണ്ടും ശപഥം എടുത്ത് അവള്‍ കിടക്കയ്ക്കരികിലെയ്ക്കു നീങ്ങി .<br /><br />ഇന്ന് അനഘയുടെ ഇരുപതാം പിറന്നാള്‍ , ആഘോഷങ്ങളില്ലാതെ ....<br />ആരവങ്ങളില്ലാതെ ഒരിക്കല്‍ കൂടി .. വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റവും വേലിയിറക്കവും<br />ഒരു പക്ഷെ തന്‍റെ ഹൃദയത്തിന്‍റെ മിടിപ്പുകളെ പിടിച്ചുനിര്‍ത്തിയേക്കാം . അമ്മ , രാവിലെ<br />നെറ്റിയിലും കവിളിലും തന്ന സമ്മാനങ്ങള്‍ കുളിര്‍മ്മയോടെ അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്‌..<br />അമ്മയെ ഒരു ദിവസം പോലും അവധിയെടുക്കാന്‍ താന്‍ സമ്മതിക്കാറില്ല . അമ്മയുടെ<br />ഒരു നോട്ടത്തില്‍ ...ഒരു വാക്കില്‍ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുന്ന എത്രയോ രോഗികള്‍ ..അവരെ<br />നിരാശപ്പെടുത്തരുതെന്നു<br /><br />തന്നെയാണ് തന്‍റെയും ആഗ്രഹം . നേരത്തെ എത്താമെന്ന് വാക്ക്<br />തന്ന് അമ്മ പോകുന്നതും അമ്മയുടെ വരവും കാത്തിരിക്കുന്നതും എന്നേ തനിക്ക്<br />ശീലമായിരിക്കുന്നു .<br /><br />ഇന്നലെയും മഴ പെയ്തിരുന്നു . ഇന്നും മാനം കറുത്തിരുന്ടിരിക്കുന്നു .<br />ഭൂമിയില്‍ പതിക്കാനുള്ള വെമ്പലോടെ ഉരുണ്ടു കൂടിയ മേഘങ്ങള്‍ , പ്രത്യാശയോടെ<br />സൂര്യനെ മറച്ചുകൊണ്ട്‌ നില്‍ക്കുന്നു . ജനാലകള്‍ തുറന്നിട്ട്‌ , കട്ടിലില്‍ തലയണകള്‍<br />ചാരിവച്ച് അനഘ മാനം നോക്കി കിടന്നു . മഴ പെയ്തൊഴിയുമ്പോള്‍ രാത്രിയില്‍<br />നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ഒന്നൊന്നായി വന്നണയും . അതില്‍ ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ള ഒരു നക്ഷത്രത്തെ<br />കൈക്കുംബിളിലാക്കി അമ്മയുടെ നെറ്റിയില്‍ പതിപ്പിക്കണം . ചമയങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും<br />തന്‍റെ അമ്മ എത്ര സുന്ദരിയാണെന്ന് അവളോര്‍ത്തു . അമ്മയുടെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും<br />അടര്‍ന്നു വീഴാന്‍ മടിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന കണ്ണീര്‍ക്കണങ്ങള്‍ സൂര്യനെ സ്വന്തമാക്കിയ പോലെ .<br /><br />അനഘ ജനവാതിലിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി . കൈയെത്തുന്ന<br />ദൂരത്തായി പൂത്തുലഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന മുല്ല . അവളെത്ര സുന്ദരി ..സുഗന്ധം പരത്തുന്ന<br />മുല്ലപ്പൂക്കള്‍ അണിഞ്ഞ് അഭിമാനത്തോടെ ഒരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു . അവളോര്‍ത്തു, താനും<br />ഇതുപോലെ ഒരിക്കല്‍ തന്‍റെ അമ്മയ്ക്കും അഭിമാനമായിരുന്നല്ലോ . ആശുപത്രിയുടെ<br />തിരക്കുകളില്‍ നിന്ന് ഓടിയെത്തുന്ന അമ്മയ്ക്ക് താനും സമ്മാനങ്ങള്‍ കരുതി<br />വയ്ക്കുമായിരുന്നല്ലോ . ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്ക് വാങ്ങിയും മത്സരങ്ങളില്‍<br />വിജയിച്ചുമൊക്കെ . മാലാഖയായി വേഷമിട്ടാല്‍ കണ്ണുതട്ടുമെന്നു ഭയന്ന് അമ്മ<br />തടസം പറഞ്ഞതും ടീച്ചറോട് പറഞ്ഞ് തന്നെ ഒഴിവാക്കിയതുമൊക്കെ ഇന്നലെ<br />കഴിഞ്ഞതുപോലെ . അന്ന് തനിക്ക് അമ്മയോട് വല്ലാത്തത് ദേഷ്യം തോന്നിയിരുന്നു ..<br /><br />മഴയുള്ള ഒരു രാത്രിയിലാണ് അച്ഛന്‍ അമ്മയോടു വഴക്കിട്ടു <span>പോയതെന്നറിയാം.</span><br />എന്താണ് കാരണമെന്ന് താന് ഒരിക്കലും അമ്മയോട്<br />ചോദിച്ചിട്ടില്ല . അന്ന് അമ്മയുടെ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളിലും ചുവന്നു<br />തുടുത്ത കവിളിലും തുരുതുരെ ഉമ്മ കൊടുത്ത് ആശ്വസിപ്പിച്ച ഒരു പത്തു<br />വയസ്സുകാരിയായിരുന്നു അവള്‍ . അമ്മ എന്നും മൃദുവായി സംസാരിച്ചേ താന്‍<br />കേട്ടിട്ടുള്ളൂ . അന്നും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു . തന്നില്‍ നിന്നും ഒരിക്കലും<br />പിരിയാന്‍ കൂട്ടാക്കാത്ത രോഗം തന്നെയായിരിക്കുമോ അച്ഛന്‍ അമ്മയില്‍ നിന്നും<br />അകലാന്‍ കാരണം ? പലപ്പോഴും അമ്മ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട് 'മോളുടെ കാര്യം<br />കഴിഞ്ഞേ മറ്റെന്തുമുള്ളൂ ' എന്ന് . കൂടുതല്‍ അറിയാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാതിരുന്നതും<br />അതുകൊണ്ടുതന്നെ . ആരോഗ്യമുള്ള ഒരു മകളെ അമ്മയ്ക്ക് കൊടുക്കാതിരുന്ന<br />ദൈവത്തോട് എന്നും പരാതിയാണല്ലോ തനിക്ക് .<br /><br />മേഘങ്ങള്‍ മഴയായ് പതിക്കുന്നത് കാണാന്‍ ആകാശത്തേയ്ക്ക്<br />കൌതുകത്തോടെ നോക്കിക്കിടന്നു അനഘ . ഇളം കാറ്റ് കുളിര് കോരിയിട്ടുകൊണ്ട്<br />മെല്ലെ വീശുന്നുണ്ട് . ജലദോഷം വരുത്തരുതെന്ന് തങ്ക ചേച്ചിയുടെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍ .<br />അമ്മ വരുന്നതു വരെ നിധി പോലെ തന്നെ കാക്കുന്ന , അമ്മയുടെ പകരക്കാരി . അമ്മയുടെ<br />വയറിനകത്ത്‌ താന്‍ സുഖമായി ഉറങ്ങിയപ്പോഴും തനിക്ക് കാവലായി ഉണ്ടായിരുന്നു അവര്‍ .<br />ശരിയാണ് ..ഒരു തുള്ളി മഴ വീണാല്‍പ്പോലും അപകടത്തിലാകുന്ന തന്‍റെ ആരോഗ്യം ..<br />അവള്‍ ജനവാതില്‍ മെല്ലെ അടച്ചു . പുറത്ത് മഴയുടെ മൃദുവായ ശബ്ദം . പണ്ട്<br />തിമിര്‍ത്തു പെയ്യുന്ന മഴയത്ത് , പെറ്റിക്കോട്ടുമിട്ടു, ബഹളമുണ്ടാക്കി കുളിച്ചിരുന്നത് അനഘ<br />ഓര്‍ത്തു . സോപ്പുമായെത്തുന്ന അമ്മയെ , ബലമായി പിടിച്ചു മഴ നനയിക്കുന്നതും<br />അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുനിന്നു മഴ നനഞ്ഞ് അവസാനം വിറയ്ക്കുന്നതും അച്ഛനെ നോക്കി<br />മടിയനെന്നു വിളിച്ച് കളിയാക്കിയതും ഇന്നലത്തെപ്പോലെ ....ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒഴുകുകയാണ് ...<br /><br />മഴ തോര്‍ന്നു . അനഘ വീണ്ടും ജനവാതില്‍ തുറന്നിട്ടു . ഉതിര്‍ന്നു<br />വീണ മുല്ലപ്പൂക്കള്‍ പരവതാനി വിരിച്ചിരിക്കുന്നു . കാറ്റിന് മുല്ലപ്പൂവിന്‍റെ സുഗന്ധം .<br />സന്ധ്യയാകാറായി . നിലവിളക്ക് തെളിക്കണം . ഇന്നും പരാതികള്‍ ഒന്നൊന്നായി പറയണം .<br />അമ്മയ്ക്ക് കൂട്ടായി ആരോഗ്യമുള്ള ഒരു മകളെ കൊടുക്കാമായിരുന്നില്ലേ എന്ന് ഇന്നും<br />ദൈവത്തോട് ചോദിക്കണം .<br /><br />ടോമി കുരയ്ക്കുന്ന ഒച്ച കേട്ടു . അമ്മ എത്തിയിരിക്കുന്നു . വളരെ<br />ദൂരെനിന്നു തന്നെ അമ്മയുടെ വരവ് അവന്‍ അറിയും . താന്‍ എത്തുന്നതിനു മുന്പേ<br />അവന് അമ്മയുടെ അടുത്തെത്തണമെന്ന് വാശിയാണ് . സ്നേഹപ്രകടനങ്ങള്‍ നടത്തി ,<br />അമ്മയുടെ തലോടല്‍ കിട്ടിയല്ലാതെ അവന്‍ പിന്തിരിയുന്ന പ്രശ്നമില്ല . അനഘയ്ക്ക്<br />വല്ലാത്ത അരിശം തോന്നാറുണ്ട് അവനോട്.<br /><br />ഇനി അമ്മയുടെ ലോകത്ത് അനഘ മാത്രം . കുളി കഴിഞ്ഞ്<br />വിടര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന നീണ്ടു ചുരുണ്ട മുടി ...അമ്മ എന്തു സുന്ദരിയാണ് .തന്‍റെ<br />മുന്നില്‍ മാത്രമേ അമ്മ മുടി വിടര്‍ത്തിയിടാറുള്ളൂ . അലമാരയില്‍ അടുക്കി മാറ്റി<br />വച്ചിരിക്കുന്ന നിറമുള്ള സാരികള്‍ അമ്മയ്ക്ക് എന്തു ഭംഗി നല്‍കും .. അമ്മ അതൊന്നും<br />തൊടാറെയില്ല . നിറം മങ്ങിയ സാരികളിലും അമ്മ സുന്ദരി തന്നെ . അലമാര തുറന്ന്,<br />പതിവുപോലെ വന്നുചേര്‍ന്ന പിറന്നാള്‍ സമ്മാനം അമ്മ അനഘയുടെ കൈകളിലേയ്ക്ക്<br />വച്ചു . അവള്‍ അത് ഇതുവരെയും തുറന്നുനോക്കിയിട്ടില്ലാത്ത സമ്മാനങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം<br />ചേര്‍ത്തുവച്ചു . അച്ഛന്‍ മുടങ്ങാതെ കൊടുത്തയക്കുന്ന സമ്മാനപ്പൊതി ....അതിനുള്ളില്‍<br />എന്താണെന്നറിയാന്‍ ഒരിക്കല്‍പോലും ആഗ്രഹം തോന്നിയിട്ടില്ല .<br /><br />അമ്മ അടുത്തുവന്നിരുന്നു . പായസം കുടിക്കുന്നതിനിടയിലും<br />ആശുപത്രി വിശേഷങ്ങള്‍ അറിയാനായിരുന്നു അനഘയ്ക്ക് താല്പര്യം . ഒരിക്കലും<br />ഒരു രോഗിയും മരിക്കുന്നതായി അമ്മ പറയാറില്ല . എല്ലാവരും രോഗത്തില്‍ നിന്നും<br />മുക്തി നേടുന്നവര്‍ . പിന്നെ കിടക്കയില്‍ നിവര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങള്‍<br />അടുക്കി വയ്ക്കുന്ന കൂട്ടത്തില്‍ അമ്മയുടെ വിരലുകള്‍ പാട്ട് പെട്ടിയുടെ സ്വിച്ചിലേയ്ക്ക് നീണ്ടു .<br />കട്ടിലിനടുത്തായി നീക്കിയിട്ട ചാരുകസേരയില്‍ കണ്ണുകളടച്ചു കിടന്നു പാട്ട് കേള്‍ക്കുന്ന<br />അമ്മ ഒരു അപ്സരസാണെന്ന് തോന്നി . താന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും<br />അമ്മയ്ക്ക് ഫോണ്‍ കോളുകളുടെ ബഹളമാണ് . രോഗികളുടെയും അവരുടെ<br />ബന്ധുക്കളുടെയും പിന്നെ സംശയം ചോദിച്ചുകൊണ്ട് സഹപ്രവര്‍ത്തകരുടെയും .<br /><br />ഈയിടെ കുറച്ചു നാളായി വൈകിയെത്തുന്ന ഒരു ഫോണ്‍<br />കോള്‍ അമ്മയെ എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷത്തിലെത്തിക്കുന്നത് അനഘ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു .<br />അമ്മയുടെ വേദനകളും അനുഭവങ്ങളുമൊക്കെ മറയില്ലാതെ പറഞ്ഞ് ആശ്വസിക്കാന്‍<br />ആരെയോ അമ്മയ്ക്ക് കൂട്ടിനായി കിട്ടിയിരിക്കുന്നു . വെറും മൂളലുകളില്‍ മാത്രം<br />ഒതുങ്ങിയിരുന്ന സംസാരം സമയത്തെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് നീണ്ടുപോകുകയായിരുന്നു .<br />ആദ്യമൊക്കെ ഉറക്കം നടിച്ചും പിന്നീട് ഉറങ്ങാനായി പ്രാര്‍ഥിച്ചുകൊണ്ടും അനഘ<br />കിടന്നു . അമ്മയുടെ മുഖത്ത് വിടരുന്ന സന്തോഷം ..പ്രകാശം ഒക്കെ കണ്ണടച്ച് കിടന്ന്<br />അവള്‍ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു . തന്‍റെ ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും അമ്മയെ ഇത്രയും<br />സന്തോഷവതിയായി കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ . അമ്മ കുറേക്കൂടി ചെരുപ്പമായിരിക്കുന്നു .<br />പാടാന്‍ മറന്ന അമ്മ , പാട്ടുകള്‍ മൂളാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു . ഇടതൂര്‍ന്ന മുടിക്കിടയില്‍<br />നിന്നും വെള്ളിരേഖ കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ പാടുപെടുന്നു ..ആരും കാണാതെ നെറ്റിയില്‍<br />പൊട്ടു കുത്തി നോക്കുന്നു ..വീണ്ടും മായ്ക്കുന്നു ...അങ്ങനെ തന്‍റെ അമ്മ ജീവിതത്തെ<br />സ്നേഹിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു . ആരായിരിക്കും അതിനു കാരണക്കാരനായ ആള്‍ ?<br />അമ്മയുടെ മനസ്സിന് കുളിര്‍മ പകരുന്ന ആ വാക്കുകള്‍ എന്തൊക്കെയാവും ? എന്തായാലും<br />അതൊരു മാന്ത്രികന്‍ തന്നെയാവും .. സ്നേഹത്തിന്‍റെയും സാന്ത്വനത്തിന്റെയും ചരടുകള്‍<br />കൊണ്ട് അമ്മയെ കെട്ടിയിട്ട മാന്ത്രികന്‍ ...അടുത്ത പിറന്നാളിന് അമ്മയോട് ഒരു<br />സമ്മാനം ആവശ്യപ്പെടണം .. തന്‍റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹമാണെന്ന് പറയണം .<br />കണ്ണടച്ച് കിടന്ന് അനഘ ഈശ്വരനോട് ഉള്ളുരുകി പ്രാര്‍ഥിച്ചു . തന്‍റെ അമ്മയുടെ ഈ<br />സന്തോഷം ഒരിക്കലും തിരിച്ചെടുക്കരുതെ എന്ന് . തന്നെ തിരികെ വിളിച്ച് ഒപ്പം<br />നടത്തുമ്പോള്‍ അമ്മയ്ക്ക് കൂട്ടിനായി ഇവിടെ ഒരാള്‍ ഉണ്ടാകണേ എന്ന് .......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-8424108987744650833?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-62306532712132618692010-01-24T09:21:00.009+05:302010-01-24T13:32:19.517+05:30തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്നും എറണാകുളത്തേയ്ക്കുള്ള ഒരു യാത്ര . പുറപ്പെടാനായി ഒരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന<br />തീവണ്ടിയില്‍, വലിയ തിരക്കുകളൊന്നും അനുഭവിക്കാതെ ഞാനും മോനും കയറി ,<br />സൗകര്യപ്രദമായ ഇരിപ്പിടങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തി . പുറം കാഴ്ചകള്‍ കാണാന്‍ പാകത്തിനുള്ള സ്ഥലം<br />കണ്ടെത്തിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു അവന്‍ . ഈ ലോകത്തൊന്നുമല്ലെന്ന മട്ടില്‍ , രണ്ടുപേര്‍<br />ഞങ്ങള്‍ക്കെതിരെയുള്ള സീറ്റില്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചിരുന്നു . ഞങ്ങളുടെ കംബാര്‍ട്ട് മെന്റിലേയ്ക്ക് മധ്യവയസ്കയായ<br />ഒരു സ്ത്രീയും ഭര്‍ത്താവും കടന്നുവന്നു . ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ തന്നെ എനിക്ക് ആ സ്ത്രീയെ നന്നേ<br />ഇഷ്ടമായി . സന്തോഷവതിയായ , കുലീനയായ ഒരു സ്ത്രീ . അവര്‍ എന്‍റെ അടുത്തായി സ്ഥാനം പിടിച്ചു .<br />അവരുടെ ഭര്‍ത്താവ് നേരെ എതിരെയുള്ള സീറ്റിലും . തീവണ്ടി അനങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി . മോന്‍ നല്ല<br />ഉഷാറിലാണ് . പതിയെ പതിയെ തുടങ്ങി മുറുകി വരുന്ന തീവണ്ടിയുടെ താളം അവന്‍ നന്നായി<br />ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . ആ താളം അവന്‍റെ കുഞ്ഞു വിരലുകളിലൂടെ എന്നെയും<br />അനുഭവിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു . ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പോക്കറ്റില്‍ കയ്യമര്‍ത്തി , അവന്‍ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന<br />പൊതി അവിടെത്തന്നെയുന്ടെന്നു ഉറപ്പു വരുത്തുന്നുമുണ്ട് . യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോള്‍ അവന്<br />അപ്പൂപ്പന്‍ കൊടുത്ത പോക്കറ്റ്മണി . അത് അവനുമാത്രം സ്വന്തമെന്ന് ഒരു ദിവസത്തേയ്ക്കെങ്കിലും<br />അവകാശപ്പെടാറുമുണ്ട് .<br /><br /> കുറേനേരം ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല . ചിരിയില്‍ മാത്രം വിശേഷങ്ങള്‍<br />ഒതുക്കിയാല്‍ പോരെന്ന തോന്നല്‍ ഉണ്ടായതുകൊണ്ടാവണം അവര്‍ പരിചയപ്പെടലിനു തുടക്കമിട്ടത് .<br />ഞാനും മോനും എന്‍റെ വീട്ടില്‍ പോയതാണെന്നും എറണാകുളത്താണ് താമസമെന്നും അവിടെയെത്തുമ്പോള്‍<br />മോന്‍റെ അച്ഛന്‍ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാന്‍ വരുമെന്നും ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കുത്തരമായി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു .<br />പിന്നെ അവരുടെ വിശേഷങ്ങള്‍ പങ്കുവയ്ക്കലായി . യാത്ര തൃശുരേയ്ക്കാണ് . അമേരിക്കയില്‍ പോയി<br />മകനെയും മരുമകളെയും ആദ്യമായി കിട്ടിയ പേരക്കുട്ടിയെയും കണ്ട് മടങ്ങിയെത്തിയ ശേഷമുള്ള<br />ആദ്യത്തെ യാത്ര . മരുമകള്‍ കൊടുത്തയച്ച സമ്മാനങ്ങള്‍ ബന്ധുവിന് കൊണ്ടു കൊടുക്കുക എന്നതാണ്<br />ഉദ്ദേശം . ഞാന്‍ നല്ലൊരു കേള്‍വിക്കാരിയാണെന്ന് തോന്നിയതുകൊണ്ടാവാം അവര്‍ ഉത്സാഹത്തോടെ<br />വിശേഷങ്ങളുടെ കെട്ടഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി .<br /> സമ്മാനങ്ങളില്‍ കളിപ്പാട്ടം മുതല്‍ കത്തി വരെയുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞ് അവര്‍<br />പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു . ആദ്യമായി വിമാനത്തില്‍ കയറിയതും പേടി തോന്നിയതുമൊക്കെ അവര്‍ ഒരു കൊച്ചു<br />കുട്ടിയെപ്പോലെ വിവരിച്ചു . അവരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാന്‍ മകന്‍ കുടുംബ സമേതം എത്തിയത്രേ .<br />ദുശ്ശീലങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ലാത്ത പേരക്കുട്ടി ... അവന്‍ വാശി പിടിച്ചു കരയാറെയില്ല ...അവന്‍ വളരുന്ന<br />വൃത്തിയും വെടിപ്പും മാത്രമുള്ള സാഹചര്യം ..അങ്ങനെ പോയി , ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു അഴുക്കിലും<br />ചെളിയിലുമൊക്കെ കിടന്നു വളര്‍ന്നാലേ ആരോഗ്യമുള്ള കുട്ടിയായി വരുകയുള്ളു എന്ന് അമ്മ<br />എപ്പോഴും പറഞ്ഞുതരുമായിരുന്ന ശാസ്ത്രം .ഞാന്‍ തിരുത്തി ഇത് അമേരിക്കയിലെ കുട്ടിയുടെ<br />കാര്യമാണല്ലോ പറയുന്നത് ! അവര്‍ തുടര്‍ന്നു , മകനും മകള്‍ക്കും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം കാറുകളുണ്ട്,<br />അമേരിക്കയില്‍ കാറുകള്‍ വൃത്തിയാക്കുന്ന ആധുനിക സജ്ജീകരണങ്ങള്‍ കണ്ടാല്‍ കേരളത്തിലുള്ളവര്‍<br />നാണിച്ചുപോകുമെന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ , ഊറിവന്ന ചിരി ഉള്ളില്‍ത്തന്നെ അടക്കി നിര്‍ത്തി .<br />മകന്‍ ഒത്തിരി പൈസ ചിലവാക്കി വിസയെടുത്ത് കാനഡായില്‍ കൊണ്ടു പോയി നയാഗ്ര<br />വെള്ളച്ചാട്ടം കാണിച്ചതൊക്കെ പറയുമ്പോള്‍ ആ മുഖത്ത് അഭിമാനം തുടിച്ചുനിന്നിരുന്നു . അവരുടെ<br />കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം ശ്രദ്ധിച്ച് ഞാനിരുന്നു . <span>നല്ലതു </span>മാത്രം കണ്ട അവരുടെ അമേരിക്ക എന്ന ,<br />ഭൂമിയിലെ സ്വര്‍ഗത്തിലൂടെ എന്നെയും കൂട്ടി അവര്‍ നടന്നു . അപ്പോള്‍ തീവണ്ടിക്ക്‌<br />ഒരു ഉത്സവത്തിന്റെ താളമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി .<br /><br /> മോന്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് എന്‍റെ മടിയിലേയ്ക്കു കിടന്നും വീണ്ടും<br />പുറം കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടും അങ്ങനെ ഇരുന്നു . അവരുടെ ഭാവത്തില്‍ എന്തോ മാറ്റം വന്നപോലെ<br />തോന്നി . അഞ്ചാം ക്ലാസ്സുകാരനായ എന്‍റെ മകനെ അവര്‍ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കിയിരുന്നു . മാറി<br />വന്ന അവരുടെ ഭാവത്തില്‍ നിന്ന് അവര്‍ അമേരിക്കയില്‍ നിന്ന് കേരളത്തില്‍ തിരിച്ചെത്തിയതായി<br />ഞാന്‍ വായിച്ചെടുത്തു . പിന്നീടുള്ള ഓരോ വാക്കിലും വേദനയുടെയും നിരാശയുടെയും നിഴല്‍<br />പരക്കുന്നതുപോലെ . സര്‍ക്കാരുദ്യോഗസ്ഥനായ ഭര്‍ത്താവ് ..ഒറ്റ മകന്‍ ..കാര്യമായ കുടുംബ സ്വത്തൊന്നും<br />പാരമ്പര്യമായി കിട്ടാതിരുന്ന ചെറിയ കുടുംബം . ഒരാളിന്‍റെ ശമ്പളം കൊണ്ടു വീട്ടുകാര്യങ്ങളും<br />മോന്‍റെ പഠിത്തവുമെല്ലാം ഭംഗിയായി നടത്താന്‍ ഒത്തിരി കഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന കാലം .മിടുക്കനായ മകനെ<br />ഏറ്റവും മികച്ച സൗകര്യങ്ങലോടെ പഠിപ്പിക്കാനായി സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളെല്ലാം വേണ്ടെന്നു വച്ചതും ,<br />പിന്നീടൊരിക്കലേയ്ക്ക് മാറ്റി വച്ചതും എല്ലാം . ബന്ധു വീടുകളിലെ കല്യാണങ്ങള്‍ക്ക് ക്ഷണിച്ചാല്‍<br />'നാലാളുടെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന വേഷം ' പോലും വാങ്ങാതെ മടിച്ചു നിന്ന പഴയ<br />നാളുകള്‍ . പുലരും മുന്‍പേ പണികളൊക്കെ തീര്‍ത്തു വച്ച് മാവേലി സ്റോറിന് മുന്നിലെ ക്യുവില്‍<br />ഒന്നാമതെത്താന്‍ പാഞ്ഞോടിയതും പിശുക്കെന്ന് പേരുകേള്‍പ്പിച്ചതുമൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവരുടെ<br />മുഖത്തിന്‍റെ നിറം കുറയുന്നപോലെ തോന്നി . കോഴികളെ വളര്‍ത്തി മുട്ട അയല്‍ക്കാര്‍ക്ക് വിറ്റതും<br />പശുവിനെ വളര്‍ത്താനും അതിനു തീറ്റയുണ്ടാക്കാനും വേണ്ടി ആരോഗ്യം മറന്ന് കഷ്ട്ടപ്പെട്ടതും<br />പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവരുടെ വിഷമം കൂടിക്കൂടിവന്നു . അധ്വാനങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍ ' കാലൊന്നെടുത്തു<br />വച്ചാല്‍ ബസ്സില്‍ കയറാന്‍ സൗകര്യത്തിന് ' അവര്‍ അവനുവേണ്ടി പണിത വീട് . അവന്‍<br />അമേരിക്കയില്‍ നിന്ന് വിട്ടുവരാന്‍ തയ്യാറല്ലെന്ന് അവരോടു പറഞ്ഞ നിമിഷം ..അവരുടെ<br />സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടു തകര്‍ന്നുപോയ ആ നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ്<br />അവര്‍ തേങ്ങിപ്പോയി . ഒരു ജന്മത്തിന്റെ കൂട്ടലും കിഴിക്കലും ഒക്കെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട്<br />പിഴച്ചതുപോലെയുള്ള തോന്നല്‍ . അവര്‍ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ആധുനിക സൗകര്യങ്ങള്‍ ,<br />മകനുവേണ്ടി കണക്കു കൂട്ടിയുണ്ടാക്കിയ സ്വപ്ന ഗൃഹത്തില്‍ അനാഥമായി തീരുമെന്ന ആ പുതിയ<br />അറിവ് , അതിന്‍റെ വേദനയുടെ ആഴം പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെ അവര്‍<br />വിഷമിക്കുകയായിരുന്നു . കണ്ണട മാറ്റി , ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന കണ്ണുനീര്‍ തുടയ്ക്കുന്ന അവരുടെ<br />ഭര്‍ത്താവിലേയ്ക്ക് എന്‍റെ നോട്ടം പതിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനും അവരിലൊരാളായി മാറിയിരുന്നു .<br />സ്വന്തം മകനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയല്ലാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ വ്യാകുലതകളെ കുറിച്ച് ഒരിക്കല്‍ പോലും<br />ചിന്തിക്കാതിരുന്നതിലുള്ള പശ്ചാത്താപവും അവര്‍ മറച്ചു വച്ചില്ല . ഇനിയും നല്ല കാര്യങ്ങള്‍<br />ചെയ്യാന്‍ സമയവും അവസരവും ഉണ്ടാവുമെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ അവരെ സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍<br />നോക്കിയെങ്കിലും കരച്ചിലടക്കാന്‍ അവര്‍ വല്ലാതെ പാടുപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു .തീവണ്ടി ഒരു<br />ഞരക്കത്തിന്റെ താളത്തോടെ നിന്നു . എറണാകുളത്തെത്തി . അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോള്‍<br />ഞാന്‍ നെഞ്ചിലേയ്ക്ക് പകര്‍ന്നു വാങ്ങിയ ഭാരം എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയിരുന്നു .<br /><br /> മോന്‍, അച്ഛനെ അടുത്ത് കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു . നിസ്സാരമായ<br />എന്തെങ്കിലും കാര്യമാകാം എന്‍റെ വല്ലായ്മയ്ക്ക് കാരണമെന്ന് അറിയാവുന്നതുകൊണ്ടാവാം<br />അവര്‍, അച്ഛനും മോനും അവരുടെ ലോകത്തായിരുന്നു . അവന് അപ്പൂപ്പന്‍ പോക്കറ്റ് മണി<br />കൊടുത്തതും പുഴ കാണാന്‍ കൊണ്ടുപോയതും മുറ്റത്തെ തൈ തെങ്ങില്‍ നിന്ന്, സൂര്യനെപ്പോലെ<br />ചുവന്നു തുടുത്ത ഇളനീര്‍ കൈ കൊണ്ട് അടര്‍ത്തിയെടുത്തു കൊടുത്തതും അമ്മൂമ്മ ഉണ്ണിയപ്പം<br />ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തതുമൊക്കെ ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ അവന്‍ അച്ഛനെ പറഞ്ഞ് കേള്‍പ്പിച്ചു . അമ്മയുടെ<br />സാരിത്തലപ്പില്‍ മുഖം തുടയ്ക്കാനെത്തിയ അവനെ അമ്മാവന്‍റെ മകള്‍ രണ്ടു വയസ്സുകാരി<br />അമ്മുക്കുട്ടി ഉമ്മ കൊടുക്കാനെന്ന മട്ടില്‍ കവിളില്‍ കടിച്ച് അടയാളം ഉണ്ടാക്കിയതായിരുന്നു<br />അവന്‍റെ ഒരേയൊരു സങ്കടം . അവന്‍റെ അമ്മയോട് അവകാശം സ്ഥാപിക്കാന്‍ എത്തിയതാനെന്നു<br />കരുതിയാണ് അവള്‍ അങ്ങനെ ചെയ്തതെന്ന് അറിയാമായിരുന്നിട്ടും മോനോടുള്ള സ്നേഹക്കൂടുതല്‍<br />കൊണ്ടല്ലേ അവള്‍ അങ്ങനെ ചെയ്തത് എന്ന് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞ് കേട്ടപ്പോള്‍ അവന്‍റെ പരാതിയൊക്കെ<br />പമ്പ കടന്നു .<br /><br /> അടുക്കളയിലെ പണികളൊക്കെ തീര്‍ത്ത് ഞാന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ എത്തിയപ്പോഴും അച്ഛനും<br />മോനും കഥ പറച്ചില്‍ അവസാനിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല . വിശേഷം പറയാനുള്ള ഊഴം ഞാന്‍ അവനില്‍നിന്ന്<br />പിടിച്ചു വാങ്ങി . വീട്ടു വിശേഷങ്ങളും നാട്ടു വിശേഷങ്ങളുമൊക്കെ വേഗം പറഞ്ഞുതീര്‍ത്ത് , ഞാന്‍<br />എന്‍റെ അസ്വസ്ഥതയിലെയ്ക്ക് കടന്നു . തീവണ്ടിയിലെ ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം വള്ളിപുള്ളി<br />വിടാതെ പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിച്ചു . കഷ്ടപ്പെട്ട് പഠിച്ച്‌ ഉയരങ്ങള്‍ കീഴടക്കുന്ന മിടുക്കനായ ആ മകന്‍റെ<br />പക്ഷത്തായിരുന്നു അദ്ദേഹം . മെച്ചപ്പെട്ട സുഖ സൗകര്യങ്ങള്‍ ആസ്വദിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ് അവന്‍<br />കഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്ന ന്യായവും . ജീവിത സായാഹ്നത്തില്‍ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്ന<br />ആ അച്ഛന്‍റെയും അമ്മയുടെയും പക്ഷത്തായിരുന്നു ഞാന്‍ . അദ്ദേഹം പറയുന്ന കാലത്തിന്‍റെ<br />പോക്കും അനിവാര്യതകളുമൊന്നും എന്‍റെ തലയില്‍ കയറുന്നില്ല . ആകെ ഒരു വീര്‍പ്പുമുട്ടല്‍ .<br />ആരുടെ ഭാഗത്താണ് തെറ്റെന്ന് വേര്‍തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ . എന്‍റെ മോനും , അവനും<br />ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആകുമായിരിക്കും . വളര്‍ന്ന മണ്ണിന്‍റെ മണം ഉപേക്ഷിച്ച് , മുലപ്പാലിന്റെ രുചി<br />മറന്ന് അവനും വലിയ വലിയ കാഴ്ച്ചകളിലേയ്ക്ക് ഒരു ദിവസം പോകുമായിരിക്കും .<br /><br /> വിശേഷങ്ങളൊക്കെ ഇനി നാളെ ആകാമെന്ന് പറഞ്ഞ് മോനെ<br />ഉറങ്ങാന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ച് ഞാനും കിടന്നു . തലയിലൂടെ പുതപ്പു വലിച്ചിട്ട് അവന്‍<br />മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ കിടന്നു . ക്ഷീണതതിനൊന്നും എന്‍റെ ഉറക്കത്തെ കൊണ്ടുവരാന്‍<br />കഴിയില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു . കാലത്തിനൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചേ മതിയാകൂ<br />എന്ന സത്യം അര്‍ത്ഥ വിരാമവും വിരാമവും അതിശയോക്തിയുമൊക്കെയിട്ട് മനസ്സിനെ<br />എഴുതിയെഴുതി പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു . ഏതിന് നേരെയാണ് ചുവന്ന<br />മഷികൊണ്ട് വരയ്ക്കേണ്ടതെന്നറിയാതെ മനസ്സ് അലഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു . ഞാന്‍<br />ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കി , ഉത്തരം കണ്ടെത്തിയോ എന്ന് അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു .<br />പുതപ്പിനടിയില്‍ നിന്ന് ചെറിയ ഒരു ശബ്ദം പുറത്തേയ്ക്ക് ഒഴുകിയെത്തി . "ഞാന്‍<br />മാര്‍സിലാണ് താമസിക്കാന്‍ പോകുന്നത് കേട്ടോ അമ്മേ ". അതെ , എന്‍റെ ചോദ്യത്തിന്<br />ഉത്തരം കിട്ടിയിരിക്കുന്നു , ഒരു പത്തു വയസ്സുകാരനില്‍ നിന്ന് . ഞാനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല .<br />ഇനി ഉറങ്ങാം , സമാധാനമായി . അവന്‍ എന്‍റെ പുറത്തേയ്ക്ക് വലിച്ചിട്ട പുതപ്പിനുള്ളില്‍<br />അവനേക്കാള്‍ ചെറിയ കുട്ടിയായി , ഞാനവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉറക്കത്തിനായി<br />പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുകൊണ്ടു കിടന്നു .<br /><br /><br /> <span></span><span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-6230653271213261869?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-5956554479166010172009-12-09T09:05:00.014+05:302010-10-19T10:56:31.534+05:30<span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-size:100%;"> പ്രഭാതത്തെ വര്‍ണങ്ങളില്‍ ചാലിച്ച് സൂര്യന്‍ അണയുമ്പോള്‍ ഞാന്‍<br />കൌതുകത്തോടെ നോക്കി </span>നില്‍ക്കുമായിരുന്നു . വികാരങ്ങള്‍ കൊണ്ട്<br />ഞാന്‍ നെയ്തെടുത്ത അവന്‍റെ രൂപം എന്‍റെ കൌമാരസ്വപ്നങ്ങളില്‍<br /><span class=""> തേജസ്സോടെ നിറഞ്ഞു <span class="">നിന്നിരുന്നു. </span>ഇളം ചൂടായും പിന്നെ തീഷ്ണത<br />ഏറിയും പിന്നെ </span>കുളിരായും അവന്‍ എന്നിലേയ്ക്ക്<br /><span class=""> ഒഴുകിയിറങ്ങിയിരുന്നു . വായനയിലൂടെ ഞാനറിഞ്ഞ , കുന്തീദേവി </span><br /><span class="">ഒളിപ്പിച്ച രഹസ്യം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അവന്‍റെ<br />നോട്ടം എന്നില്‍ പതിയാതെ </span>ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങി . പിന്നീട്<br /><span class=""> അതിലെ കഥയില്ലായ്മ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോള്‍ , പ്രകൃതിയില്‍ വര്‍ണ</span><br /><span class=""><span class="">വിസ്മയം</span> ഒരുക്കുന്ന അവനെ പഴയതിനേക്കാള്‍ തീവ്രതയോടെ <br />പ്രണയിക്കാന്‍ തുടങ്ങി .</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"> വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ പുസ്തകവുമെടുത്ത്‌ അതിനുള്ളില്‍ കഥയുടെ<br />കനിയും ഒളിപ്പിച്ച്</span> ഞാന്‍ പുഴക്കരയില്‍ പോയിരുന്നത് ,<br /><span style="font-family:arial;"><span class="">നിറക്കൂട്ടുകളുമായി മറയാനൊരുങ്ങുന്ന ആ വട്ട മുഖത്തിന്‍റെ ഭംഗി </span></span><br /><span style="font-family:arial;"><span class="">ആസ്വദിക്കാനായിരുന്നു , എനിക്ക് കൂട്ടായി , എന്‍റെ പ്രണയത്തിന്<br />സാക്ഷിയായി , ഒറ്റത്തടിയായി ഒരാള്‍ </span></span>പുഴയിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞ്,<br /><span style="font-family:arial;"><span class="">മണലില്‍ തലയുടെ നിഴല്‍ പരത്തി എന്നും കാത്തിരിപ്പുണ്ടാവും . </span></span><br /><span style="font-family:arial;"><span class="">അവന്റെ പുറത്ത് ചാരിക്കിടന്നായിരുന്നു എന്‍റെ വായനയും<br />സ്വപ്നം കാണലും . മയക്കത്തില്‍ അവനെന്നെ താഴെ </span></span>വീഴാതെ<br /><span style="font-family:arial;"><span class="">ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചിരുന്നു എന്നും . നിറം നഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങുന്ന<br />മുള ങ്കൂട്ടവും പരുത്തിചെടിയും </span></span>ഓണപ്പുല്ലും നിറഞ്ഞ , എന്‍റെ<br /><span style="font-family:arial;"><span class=""> ആ സ്വര്‍ഗത്തില്‍ നിന്ന്‌ കൂടണയാന്‍ ഒരുക്കം തുടങ്ങുമ്പോള്‍ </span></span><br /><span style="font-family:arial;"><span class="">അമ്മയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളി കേള്‍ക്കാം , സന്ധ്യാനാമം<br />ജപിക്കാന്‍ നേരമായി എന്ന ഓര്‍മപ്പെടുത്തലുമായി .</span></span><br /><br /><span style="font-family:arial;"><span class=""> പത്താം ക്ലാസ്സിലെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ്, പ്രീ ഡിഗ്രി യ്ക്കുള്ള<br />തയ്യാറെടുപ്പിനായി പഠിക്കാന്‍ </span></span>പോകുന്ന കാലം .ഒരു ദിവസം<br /><span style="font-family:arial;"><span class=""> അച്ഛന്‍ എന്‍റെ മുറിയില്‍ കയറിയിട്ട് തിരികെ വന്നത് ഭംഗിയായി </span></span><br /><span style="font-family:arial;"><span class="">മടക്കിയ ഒരു വെള്ള കടലാസ്സുമായിട്ടായിരുന്നു . അത് നിവര്‍ത്തി<br />വായിച്ചുകൊണ്ടു അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് </span></span>പോയി അമ്മയോട്<br /><span style="font-family:arial;"><span class=""> എന്തൊക്കെയോ അടക്കിയ സ്വരത്തില്‍ പറയുന്നതും കേട്ടു .<br />ഞാനൊന്നും മനസ്സിലാകാതെ </span></span>മുറിയില്‍ കയറി കസേരയില്‍<br /><span style="font-family:arial;"><span class=""> തലയും കുമ്പിട്ടിരുന്നു , അച്ഛന്‍ മുറിയിലെത്തി , കട്ടിലില്‍ ഇരുന്നു , </span></span><br /><span style="font-family:arial;"><span class="">വളരെ ഗൌരവത്തോടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു ,<br />അങ്ങനെയൊരു കടലാസ്സ്‌ ബുക്കിനകത്ത്‌ വന്നുപെട്ട </span></span>കാര്യം പോലും<br /><span style="font-family:arial;"><span class=""> അറിയാതിരുന്ന ഞാന്‍ കരയുക മാത്രം ചെയ്തു . പിന്നീട്<br />ഉപദേശങ്ങളുടെ പെരുമഴയായി .</span></span>പ്രേമ ലേഖനം എഴുതുന്നതും<br /><span style="font-family:arial;"><span class="">കൊടുക്കുന്നതും വാങ്ങുന്നതും ഏറ്റവും വലിയ അപരാധമാണെന്ന്<br />മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍ ആ ദിവസം .</span></span><br /><br /><br /><span style="font-family:arial;"><span class=""> അന്ന് രാത്രി ഞാനുറങ്ങിയില്ല , ആ വെള്ളക്കടലാസിലെ അക്ഷരങ്ങളും </span></span><br /><span style="font-family:arial;"><span class="">അതിനുള്ളില്‍ ഒളിപ്പിച്ച വികാരങ്ങളും അതെഴുതിയ ആളും എന്നെ<br />ശല്യപ്പെടുത്തിക്കൊന്ടിരുന്നു .ഒപ്പമിരുന്നു പഠിക്കുന്ന </span></span>ആരുമാകാന്‍<br /><span style="font-family:arial;"><span class=""> സാധ്യതയില്ല , എപ്പോഴും ചേട്ടന്‍റെ നിഴലായി നടന്നിരുന്ന എനിക്ക്<br />അധികവും ആണ്‍കുട്ടികള്‍ </span></span>ആയിരുന്നു കൂട്ടുകാര്‍ . പലപ്പോഴും<br /><span style="font-family:arial;"><span class=""> അവരോടൊപ്പം കളിക്കാന്‍ ചെല്ലുന്നത് തടയാനായി ഗോലികൊണ്ട്</span></span><br /><span style="font-family:arial;"><span class="">എന്‍റെ കൈവിരലുകള്‍ നന്നായി വേദനിപ്പിക്കുക , കോലുകൊണ്ടു<br />കാല്‍മുട്ടില്‍ , അറിഞ്ഞില്ലെന്ന മട്ടില്‍ </span></span>സാമാന്യം ഭംഗിയായി അടിക്കുക<br /><span style="font-family:arial;"><span class=""> മുതലായ വിക്രിയകളൊക്കെ അവര്‍ പതിവാക്കിയിരുന്നു . എന്‍റെ </span></span><br /><span style="font-family:arial;"><span class="">പിണക്കത്തിന് ആയുസ്സ് തീരെ കുറവാണെന്ന് അവര്‍ക്കറിയാമായിരുന്നു .<br />ആ കാലത്തില്‍ നിന്ന്‌ ഞാന്‍ </span></span>വളരെയൊന്നും മുന്നോട്ടു പോയിട്ടില്ലല്ലോ .<br />അങ്ങനെയുള്ള എനിക്ക് ആരാണ് പ്രണയ ലേഖനം എഴുതുക ....<br />പ്രണയിക്കാന്‍ യോഗ്യതയുള്ള പെണ്‍കുട്ടിയായി എന്നെ ആദ്യമായി<br />അംഗീകരിച്ചത് ആരാകാം ? ഒന്നിന് പിറകെ മറ്റൊന്നായി ചോദ്യങ്ങള്‍<br />വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു . ക്ലോക്കിലെ സൂചികള്‍ ഒച്ചിനെപ്പോലെ<br />ഇഴയുന്നതും നോക്കി ഞാന്‍ ഉറക്കം വരാതെ കിടന്നു .<br /><br /> പിറ്റേ ദിവസ്സം നേരത്തെ തന്നെ ക്ലാസ്സിലെത്തി , എല്ലാവരും<br />ഹാജരായിരുന്നു <span>.ആണ്‍കുട്ടികളില്‍</span> ആരുടേയും മുഖത്ത് പതിവിനു<br />വിപരീതമായി യാതൊരു ഭാവ വ്യത്യാസവും കണ്ടില്ല . അന്ന്<br />പഠിപ്പിച്ചതൊന്നും ഞാന്‍ കേട്ടില്ല . നിവര്‍ത്തി വച്ചിരുന്ന<br />പുസ്തകത്തിന്‍റെ താളുകളില്‍ ഓരോരോ മുഖങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞു<br />വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു .കണ്ണില്‍ കവിതയുടെ തിളക്കവുമായി ,<br />സ്നേഹത്തിന്റെ പാരവശ്യത്തോടെ ഒരു മുഖം , പിന്നെ ഭീതിയുടെ<br />നിഴലില്‍ ദൈന്യതയോടെ നോക്കുന്ന മറ്റൊരു മുഖം പിന്നെ വെറുപ്പ്‌<br />തോന്നിക്കുന്ന ഒരു മുഖം , അങ്ങനെ പുസ്തകത്താളുകളില്‍ മുഖങ്ങള്‍ <br />മാറിമാറി തെളിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു . അന്ന് ആദ്യമായി ചോദ്യങ്ങളെ<br />ഭയപ്പെട്ടു കൊണ്ടു ഞാനിരുന്നു .<br /><br /> പരീക്ഷാഫലം വന്നു , ഉന്നതവിജയത്തിനുള്ള ശിക്ഷയായി നഗരത്തിലെ <br />പേരുകേട്ട കോളേജിലേയ്ക്കും ഹോസ്ടലിലേയ്ക്കും പറിച്ചുനടീല്‍ .<br />എന്‍റെ സ്വര്‍ഗത്തില്‍ നിന്ന് താല്‍ക്കാലികമായ ഒരിടവേള .ഊര്‍ജത്തിന്റെ<br />ഉറവിടങ്ങളും മൂലകങ്ങളുടെ ഘടനയും ജന്തുശരീരത്തിലെ വ്യവസ്ഥകളും<br />പഠിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ എനിക്കിഷ്ടം ചങ്ങമ്പുഴയുടെയും ആശാന്‍റെയും<br />ബഷീറിന്റെയും എം . ടി യുടെയും ഒക്കെ കഥാനായികമാര്‍ക്കൊപ്പം<br />നടക്കാനായിരുന്നു , അവരായി വേഷപ്പകര്‍ച്ച നടത്തിയപ്പോഴൊക്കെ<br />ഞാന്‍ ഒപ്പം കൂട്ടിയിരുന്നത് ആ പ്രേമ ലേഖനത്തിന്റെ രചയിതാവിനെ<br />ആയിരുന്നു . അപ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ അവനു കൊടുത്തത് കണ്ണില്‍<br />കവിതയൊളിപ്പിച്ച , സ്നേഹത്തിന്‍റെ പാരവശ്യം തുളുമ്പുന്ന,<br />സൂര്യനെപ്പോലെ തേജസ്സുറ്റ മുഖമായിരുന്നു .<br /><br /> കലാലയ ജീവിതം ഭംഗിയായിത്തന്നെ അവസാനിപ്പിച്ച് , ഞാനെന്റെ<br />സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേയ്ക്ക് മടങ്ങിയെത്തി , എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നവരുടെ<br />അടുക്കലേയ്ക്ക് . വീണ്ടും അവിടെ നിന്ന് ഒരു പറിച്ചുനടീല്‍<br />ഉണ്ടാകാന്‍ പോകുന്നു , ഇഷ്ടങ്ങളും പൊരുത്തങ്ങളും എല്ലാം<br />ഒത്തുവരുന്നഏതു ഘട്ടത്തിലും പോകേണ്ടി വരും പുതിയ ഒരു<br />കൂട്ടിലേയ്ക്ക്‌ <span>.തലേദിവസം</span> വായിച്ചു പകുതിയില്‍ നിര്‍ത്തിയ<br />നോവലുമെടുത്തു പുഴക്കരയിലേയ്ക്ക്‌ നടന്നു . പുതുമയുള്ള<br />എന്തെങ്കിലും കൊണ്ടുചെന്നിട്ടുണ്ടോ എന്ന ആകാംഷയോടെ<br />എന്‍റെ കൂട്ടുകാര്‍ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . പതിവുപോലെ ,<br />കൈകളില്ലാതെ എന്നെ താങ്ങുന്നവന്റെ പുറത്ത് ചാരിക്കിടന്ന്<br />ഞാന്‍ സൂര്യനെ നോക്കി , കണ്ണുകള്‍ മെല്ലെ അടച്ചു , എന്‍റെ മുഖത്ത്<br />അവന്‍ നിറങ്ങള്‍ പകരുന്നതും കവിളിലേയ്ക്ക്‌ അടര്‍ന്നു വീണ<br />മുത്തുകള്‍ സ്വന്തമാക്കുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു . ഒരു മയക്കത്തില്‍ നിന്ന്<br />ഉണരുകയായിരുന്നു ഞാനപ്പോള്‍ , മനസ്സെന്ന പുസ്തകത്തില്‍ നിന്ന് ,<br />പല മുഖങ്ങള്‍ വരച്ചിട്ട ആ വെള്ളക്കടലാസു ഞാന്‍ ചീന്തിയെടുത്തു .<br />ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്ന ചുവന്ന തുള്ളികള്‍ക്കിടയിലൂടെ അപ്പോള്‍<br />ഞാനതില്‍ കണ്ട മുഖങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ഒരേ ഛായയായിരുന്നു.<br />അഞ്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ എന്‍റെ മുന്നില്‍ വരാതെ മാറി നിന്ന ഒരു<br />ഭീരുവിന്‍റെ മുഖം . ഉത്സവങ്ങളും പൂക്കാലങ്ങളും എനിക്ക് നഷ്ടമാക്കിയ<br />ഒട്ടും ദയ അര്‍ഹിക്കാത്ത മുഖം . ഞാന്‍ ശക്തിയോടെ വലിച്ചെറിഞ്ഞ <br />ആ കടലാസ്സ്‌പുഴയിലെ വെള്ളത്തില്‍ നനയുന്നതും കുതിര്‍ന്നു<br />ഇല്ലാതാകുന്നതും നോക്കി ഞാന്‍ നിന്നു . എനിക്ക് സാക്ഷിയായി<br />എന്‍റെ വായനയെ സുഖമുള്ള അനുഭവമാക്കി തരുന്നവനും ,<br />അസ്തമയത്തിനു തെല്ലിടകൂടി ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ്‌ , മറയാന്‍<br />മടിച്ചു നില്ക്കുന്ന എന്‍റെ ആദ്യത്തെ പ്രണയത്തിലെ നായകനായ<br />സൂര്യനും മാത്രം .<br />**********************************************<br /><br /><span style="font-family:arial;"><span class=""></span></span><br /><span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style="font-family:arial;"><span class=""></span></span><br /><span style="font-family:arial;"> </span><br /><span style="font-family:arial;"><span class=""></span></span><br /><span style="font-family:arial;"><span class=""></span></span><br /><span style="font-family:arial;"><span class=""></span></span><br /><span style="font-family:arial;"><span class=""></span></span><br /><span style="font-family:arial;"><span class=""></span></span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8167580359374459748-595655447916601017?l=kathayillaaththaval.blogspot.com' alt='' /></div>kathayillaaththaval.http://www.blogger.com/profile/07055319721106749293noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8167580359374459748.post-75015244628143643622009-11-18T21:04:00.022+05:302009-11-19T06:24:00.992+05:30<span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;"> മനസ്സില് നിന്നു മായാതെ നില്ക്കുന്ന , </span><span style="font-size:100%;"><span>ഞാന്</span></span><span style="font-size:100%;"> ക</span><span style="font-size:100%;">ണ്ട</span><span style="font-size:100%;">, <span></span></span><span style="font-size:100%;"><span><br /></span></span><span style="font-size:100%;">ആദ്യ</span><span style="font-size:100%;">ത്തെ </span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;"> ഭിക്ഷാംദേ</span><span style="font-size:100%;">ഹിയുടെ</span><br /><span style="font-size:100%;">ചിത്രം എന്റെ പതിനൊന്നാം വയസ്സിലേത് .<br /><span></span></span><span style="font-size:100%;">മറവിയുടെ തിരകള്ക്കു വിട്ടുകൊടുക്കാതെ</span><br /><span style="font-size:100%;">എന്റെ ഹൃദയത്തോട്<br />ചേര്ത്തു പിടിച്ച ഒരു സ്നേഹചിത്രം .<br /><br /></span><span style="font-size:100%;"> അമ്മയോടൊപ്പം സ്കൂളിലേയ്ക്ക് പോകാന് ഞാനൊരിക്കലും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല . അമ്മ ,<br />നടക്കുകയല്ല , ഓടുകയായിരുന്നു പതിവ് . അച്ഛനും മക്കള്ക്കും <span>ചോറുപാത്രവും </span>ഒരുക്കി<br />സ്വന്തം കാര്യങ്ങളും നോക്കി ഇറങ്ങുമ്പോള് അമ്മയുടെ വഴികള്ക്ക് വേഗത അറിയാതെ<br />കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു . ആ തിരക്ക് , കണ്മഷി <span>ഇടീലും </span>പൊട്ടുകുത്തലും പൂവ്ചൂടലും<br />ഒക്കെ വെറുപ്പായി എന്നിലേയ്ക്ക് ആവേശിച്ചിരുന്നു . അതുകൊണ്ടുതന്നെ കെട്ടിവയ്ക്കാത്ത,<br />എന്റെ ഇടതൂര്ന്ന നീളന് തലമുടി എപ്പോഴും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സുഖം അനുഭവിച്ചിരുന്നു.<br /><br /> വീട്ടില് നിന്നിറങ്ങി സ്കൂളിലെത്തും വരെ എനിക്കൊരുപാട് കാര്യങ്ങള് ചെയ്തു<br />തീര്ക്കാനുണ്ടാവും . തലേദിവസം കൂട്ടുകാര് പിരിയാന് നേരം പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച സ്ഥലങ്ങളില്<br />അടയാളമായി കല്ലുകള് വച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി ഓരോരുത്തരെയും കൂട്�