കുട്ടമ്മാവൻ മരിക്കുമ്പൊ

കുഞ്ഞുണ്ണിക്ക് എട്ടു വയസ്സ് 

കോടിപുതച്ച ദേഹത്തെ 

വെളുത്ത മുഖത്തിരുന്ന് 

കുട്ടമ്മാവന്റെ കറുത്ത മീശയുടെ 

കൊമ്പ് 

അനങ്ങുന്നതായി 

കുഞ്ഞുണ്ണിക്ക് തോന്നി 

എത്ര വിറപ്പിച്ചതാണ് ആ കൊമ്പ്

ഒരിക്കലെങ്കിലുമൊന്ന്

 പിടിച്ചുകുലുക്കാൻ മോഹിച്ചതാണ് 

"അവൻ ഒറ്റത്തടിയായിങ്ങനെ...."

അമ്മമ്മ ആരോടെന്നില്ലാതെ

പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലിടയ്ക്കിടെ

പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്

''ഡാ കുഞ്ഞുണ്ണീ''ന്ന് കുട്ടമ്മാവനുറക്കെ 

വിളിക്കും 

കുഞ്ഞുണ്ണീടെ കൈയിലിരുന്ന് 

ഈർക്കിലിപമ്പരം വിറയ്ക്കും 

അതു കണ്ട് പുഴ ഇളകി ചിരിക്കും 

കുഞ്ഞുണ്ണിക്കരിശം തോന്നും

കൂട്ടുകൂടില്ലെന്നവൻ മുഖംവീർപ്പിച്ച്

ഓട്ടം നിർത്തി മറയും.

''ഡാ കുഞ്ഞുണ്ണീ''

കുഞ്ഞുണ്ണീടെ കൈയീന്ന്

അണ്ണാൻകുഞ്ഞ് കുതറിയോടും

കുഞ്ഞുണ്ണി നിരങ്ങി നിരങ്ങി താഴേക്കും

മാവിൻചോട്ടിലിരുന്ന് കറുമ്പിപൂച്ച 

കുഞ്ഞൂകുഞ്ഞൂന്ന് കളിയാക്കും

നിന്നോടിനി മിണ്ടില്ലെന്നവൻ 

മുഖംതിരിച്ച് അകത്തേയ്ക്ക് കയറും. 

അമ്മമ്മ മരിക്കുമ്പൊ

കുഞ്ഞുണ്ണിക്ക് വയസ്സ് പതിനാല്

കോടിപുതച്ച ദേഹത്തെ വിളർത്ത

മുഖത്ത് 

എപ്പോഴുമെന്നപോലെ

ചിരി പരന്നൊഴുകുന്നുവെന്ന്

കുഞ്ഞുണ്ണിക്ക് തോന്നി

ഒരുവട്ടംകൂടിയൊന്ന്

കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ മോഹിച്ചതാണ്

'ഡാ കുഞ്ഞാ' ആ റേഡിയോ ഒന്ന് 

വെച്ചിട്ട് പോ

അമ്മമ്മ കണ്ണടച്ചിരുന്ന് വയലും വീടും 

കേൾക്കും

കുഞ്ഞുണ്ണി  പുസ്തകത്തിലേക്ക്

കണ്ണ് തുറക്കും

നക്ഷത്രങ്ങളെത്തിനോക്കും

'ഡാ കുഞ്ഞാ' 

ആ മുറുക്കാൻചെല്ലം എടുത്തോണ്ട്

വായോ 

കുഞ്ഞുണ്ണീടെ ചുണ്ടു ചുവക്കും 

അമ്മമ്മ മുറ്റത്തിറങ്ങിനിന്ന് നീട്ടി തുപ്പും

നിലാവതിൽ ചിത്രം വരയ്ക്കും.

കുഞ്ഞുണ്ണി മേൽചുണ്ടിനുമേൽ 

ചൂണ്ടുവിരൽ നീട്ടി കട്ടിമീശ തിരയും

പതിനഞ്ച് തികഞ്ഞു

ഇരുട്ട് കുലുങ്ങിച്ചിരിക്കും

നിരാശയോടെ ഉറക്കംപിടിക്കുമ്പൊ

കുഞ്ഞൂണ്ണീടെ മീശയുടെ 

ഇല്ലാത്ത കൊമ്പിലിരുന്ന് 

ഒരു വണ്ണാത്തിക്കിളി 

കലപില വയ്ക്കാൻ തുടങ്ങും.

തെരുവിലെ തിരക്കിൽ 

എന്തിനെയോ തിരഞ്ഞുനടക്കുന്നു 

കൂനും മുടന്തുമുള്ളൊരു കവിത 

ഏന്തിനടക്കുന്നതിനിടയിൽ 

കുഴഞ്ഞുവീഴുന്നുണ്ട് 

പണിപ്പെട്ടെഴുന്നേൽക്കുന്നുണ്ട്

മുഷിഞ്ഞ വേഷം കണ്ടിട്ടാവാം 

തിരക്ക്, മുതുകുവെട്ടിച്ച്

മുഖംതിരിച്ച്

മൂക്കുപൊത്തി

ആഞ്ഞു നടക്കുന്നു

കൂനും മുടന്തും മറച്ചുപിടിക്കാൻ 

തെരുവിനെ കാണാമറയത്തു വിട്ട്

ഭാരമെടുത്ത് തളർന്ന മൃഗത്തെപ്പോലെ

കവിത വേഗമളക്കുന്നു

ആളിറങ്ങിയിട്ടേറെ നാളായ

കുളം നിറയെ

പായൽ വിളഞ്ഞിരിക്കുന്നു

ഒരുപമപോലും കരയിലേക്ക്

പൊന്തിവന്നിട്ടില്ല

പാടത്തെ ഒരുമണി നെല്ലുമുതിർത്തില്ല

ഇതാ നിനക്കെന്നൊരു വാക്ക് 

നടത്തം,തണുത്ത തിണ്ണയിൽ 

കാൽ കുടഞ്ഞിരിപ്പായി

കുടിക്കാനിത്തിരി വെള്ളം

മധുരമുള്ള കിണർവെള്ളത്തിലാരോ 

കായം കലക്കിയതുപോലെ 

തളർന്നിരിക്കുന്നു 

കൂനും മുടന്തുമെടുത്ത് 

പത്തായത്തിനു മുകളിൽവെച്ചു 

കരണ്ടുതിന്നട്ടെ, 

ഒട്ടും ബാക്കിവെക്കാതെ 

പനയോലപ്പായ കുടഞ്ഞിട്ടു 

ഭ്രാന്തമായ് പൂത്ത ചെണ്ടുമല്ലിയുടെ 

പൂവിതളുകൾ കനത്തിൽ വിതറിയിട്ട്

തലയ്ക്കലിരിക്കുന്ന 

കരി കയറിയ മണ്ണെണ്ണവിളക്കിന്റെ

തിരിതാഴ്ത്തി

ഉറക്കത്തെ തപ്പിയെടുത്ത്

ചുണ്ടോട് ചേർത്ത്

മൃദുവിലും മൃദുവായ് പറയുകയാണ്

'ഏഴരവെളുപ്പിന്

കൂനില്ലാത്ത മുടന്തില്ലാത്തൊരു കവിത

എഴുന്നള്ളുമായിരിക്കും.

ആരോ....

പെറുക്കിത്തന്നതെന്റെ 

പിച്ചകം മുറ്റത്തൂർന്ന 

നനുത്ത വെളിച്ചത്തിൻ

പുത്തനാം നിലാച്ചീന്ത്.

ഒരുക്കിത്തുടങ്ങി ഞാൻ

ചേലായ് ഗോവണിയൊന്ന്

എത്തണമെനിക്കെന്റെ 

കിനാവിൻ മേടയ്ക്കുള്ളിൽ.

വരുന്നുണ്ടാരോ മേയ്ക്കും 

കുറുമ്പിൻ നിഴൽപറ്റം

മുറിഞ്ഞെൻ വിരലുകൾ 

ചിതറിയടുക്കുകൾ.

പിച്ചകത്തലപ്പിലൂടെത്തി 

നോക്കവേ കണ്ടു

ചോര ചിന്തിയ കണ്ണീർ 

തുടയ്ക്കും താരകപ്പൂവ്.

മീനിന്റെ മണമായിരുന്നു 

എന്റെ പെണ്ണുങ്ങളിലൊരുത്തിക്ക് 

എന്റെ അടുപ്പിലെ തിളച്ച എണ്ണയിൽ 

അവളുടെ കടൽ പാകപ്പെടുമ്പോൾ 

 പാതിവഴിയിലെവിടെയോ

 കുഞ്ഞുങ്ങളെയോർത്ത്

അവൾ തിടുക്കപ്പെടും

മൂത്തവൾ നോക്കിക്കൊള്ളുമെന്ന്

നെടുവീർപ്പിടും.

നേരമൊന്നു വെളുത്താൽ

അവൾ നീട്ടിവിളിക്കുന്ന പേരുകൾക്കായി 

ഞാനുമെന്റെ അടുക്കളയും 

കാത്തിരിക്കും

അക്കാ അക്കാളേ പെണ്ണേ കീതേ

എടിയേ മോളേ മുത്തേ......

ആദ്യവിളിയിൽതന്നെ ഞങ്ങൾ 

വാതിൽപ്പാളി മറഞ്ഞു നിൽക്കും

മൊത്തമിങ്ങ് പോരട്ടെ

കേൾക്കുക അതൊരു സുഖമാണ്

അനിർവചനീയമായ ആനന്ദമാണ്.

തലയിൽനിന്ന് ഇറക്കിവെയ്ക്കുന്ന

വലിയ ചരുവത്തിലിരുന്ന് അവളുടെ

കടൽ പിടയ്ക്കും

കഷണങ്ങളായി എന്റെ മീൻചട്ടിയിലേക്കും.

വല്ലപ്പോഴും മാത്രമാണ് കാണുന്നതെങ്കിലും 

രണ്ടുദേശങ്ങളിലിരുന്ന് ഞങ്ങളെന്നും

കണ്ടിരുന്നു

അവളും അവളുടെ കടൽക്കാറ്റേറ്റ്

ഉപ്പ് മണക്കുന്ന വീടും

ഞാൻ കാണാതെ കാണും

ഒറ്റയ്ക്ക് അഞ്ചുജീവനുകളെ പോറ്റുന്ന

ആ പെണ്ണൊരുത്തി

പൊന്നുപോലെയവളെ നോക്കിയ 

കണവനെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന

നേരത്തുമാത്രം കരഞ്ഞിരുന്നു

വീറോടെ വാശിയോടെ 

വിധിക്കെതിരെ ആഞ്ഞു തുഴഞ്ഞവൾ

എനിക്ക് നമിക്കാൻ തോന്നിയ

പെണ്ണുങ്ങളിലൊരുത്തി.

ഒടുവിൽ...........

എന്നോടൊന്നും പറയാതെയാണ്

അവൾ പോയത്

ഞാനന്ന് മരുന്നുകളുടെ 

 മനംപുരട്ടുന്ന ലോകത്തായിരുന്നു.

ഇത്തവണ ഞാനൊരുക്കിയ

ഓണസദ്യക്ക് അടുത്തുവന്നിരുന്ന്

ഓരോ കറികളും രുചിച്ച് 

അവൾ മടങ്ങിപ്പോയി

നീയെന്തിനാണെന്നെയിങ്ങനെ  

കരയിക്കുന്നതെന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല

അവളിനി വരാതിരുന്നാലോ

ഓർമ്മകളിലെപ്പോഴും  

അലയടിക്കുന്ന സ്നേഹക്കടൽ

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പെണ്ണുങ്ങളിലൊരുത്തി

മെറ്റിൽഡയെന്ന എന്റെ മെറ്റി.