കുട്ടമ്മാവൻ മരിക്കുമ്പൊ

കുഞ്ഞുണ്ണിക്ക് എട്ടു വയസ്സ് 

കോടിപുതച്ച ദേഹത്തെ 

വെളുത്ത മുഖത്തിരുന്ന് 

കുട്ടമ്മാവന്റെ കറുത്ത മീശയുടെ 

കൊമ്പ് 

അനങ്ങുന്നതായി 

കുഞ്ഞുണ്ണിക്ക് തോന്നി 

എത്ര വിറപ്പിച്ചതാണ് ആ കൊമ്പ്

ഒരിക്കലെങ്കിലുമൊന്ന്

 പിടിച്ചുകുലുക്കാൻ മോഹിച്ചതാണ് 

"അവൻ ഒറ്റത്തടിയായിങ്ങനെ...."

അമ്മമ്മ ആരോടെന്നില്ലാതെ

പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലിടയ്ക്കിടെ

പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്

''ഡാ കുഞ്ഞുണ്ണീ''ന്ന് കുട്ടമ്മാവനുറക്കെ 

വിളിക്കും 

കുഞ്ഞുണ്ണീടെ കൈയിലിരുന്ന് 

ഈർക്കിലിപമ്പരം വിറയ്ക്കും 

അതു കണ്ട് പുഴ ഇളകി ചിരിക്കും 

കുഞ്ഞുണ്ണിക്കരിശം തോന്നും

കൂട്ടുകൂടില്ലെന്നവൻ മുഖംവീർപ്പിച്ച്

ഓട്ടം നിർത്തി മറയും.

''ഡാ കുഞ്ഞുണ്ണീ''

കുഞ്ഞുണ്ണീടെ കൈയീന്ന്

അണ്ണാൻകുഞ്ഞ് കുതറിയോടും

കുഞ്ഞുണ്ണി നിരങ്ങി നിരങ്ങി താഴേക്കും

മാവിൻചോട്ടിലിരുന്ന് കറുമ്പിപൂച്ച 

കുഞ്ഞൂകുഞ്ഞൂന്ന് കളിയാക്കും

നിന്നോടിനി മിണ്ടില്ലെന്നവൻ 

മുഖംതിരിച്ച് അകത്തേയ്ക്ക് കയറും. 

അമ്മമ്മ മരിക്കുമ്പൊ

കുഞ്ഞുണ്ണിക്ക് വയസ്സ് പതിനാല്

കോടിപുതച്ച ദേഹത്തെ വിളർത്ത

മുഖത്ത് 

എപ്പോഴുമെന്നപോലെ

ചിരി പരന്നൊഴുകുന്നുവെന്ന്

കുഞ്ഞുണ്ണിക്ക് തോന്നി

ഒരുവട്ടംകൂടിയൊന്ന്

കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ മോഹിച്ചതാണ്

'ഡാ കുഞ്ഞാ' ആ റേഡിയോ ഒന്ന് 

വെച്ചിട്ട് പോ

അമ്മമ്മ കണ്ണടച്ചിരുന്ന് വയലും വീടും 

കേൾക്കും

കുഞ്ഞുണ്ണി  പുസ്തകത്തിലേക്ക്

കണ്ണ് തുറക്കും

നക്ഷത്രങ്ങളെത്തിനോക്കും

'ഡാ കുഞ്ഞാ' 

ആ മുറുക്കാൻചെല്ലം എടുത്തോണ്ട്

വായോ 

കുഞ്ഞുണ്ണീടെ ചുണ്ടു ചുവക്കും 

അമ്മമ്മ മുറ്റത്തിറങ്ങിനിന്ന് നീട്ടി തുപ്പും

നിലാവതിൽ ചിത്രം വരയ്ക്കും.

കുഞ്ഞുണ്ണി മേൽചുണ്ടിനുമേൽ 

ചൂണ്ടുവിരൽ നീട്ടി കട്ടിമീശ തിരയും

പതിനഞ്ച് തികഞ്ഞു

ഇരുട്ട് കുലുങ്ങിച്ചിരിക്കും

നിരാശയോടെ ഉറക്കംപിടിക്കുമ്പൊ

കുഞ്ഞൂണ്ണീടെ മീശയുടെ 

ഇല്ലാത്ത കൊമ്പിലിരുന്ന് 

ഒരു വണ്ണാത്തിക്കിളി 

കലപില വയ്ക്കാൻ തുടങ്ങും.

തെരുവിലെ തിരക്കിൽ 

എന്തിനെയോ തിരഞ്ഞുനടക്കുന്നു 

കൂനും മുടന്തുമുള്ളൊരു കവിത 

ഏന്തിനടക്കുന്നതിനിടയിൽ 

കുഴഞ്ഞുവീഴുന്നുണ്ട് 

പണിപ്പെട്ടെഴുന്നേൽക്കുന്നുണ്ട്

മുഷിഞ്ഞ വേഷം കണ്ടിട്ടാവാം 

തിരക്ക്, മുതുകുവെട്ടിച്ച്

മുഖംതിരിച്ച്

മൂക്കുപൊത്തി

ആഞ്ഞു നടക്കുന്നു

കൂനും മുടന്തും മറച്ചുപിടിക്കാൻ 

തെരുവിനെ കാണാമറയത്തു വിട്ട്

ഭാരമെടുത്ത് തളർന്ന മൃഗത്തെപ്പോലെ

കവിത വേഗമളക്കുന്നു

ആളിറങ്ങിയിട്ടേറെ നാളായ

കുളം നിറയെ

പായൽ വിളഞ്ഞിരിക്കുന്നു

ഒരുപമപോലും കരയിലേക്ക്

പൊന്തിവന്നിട്ടില്ല

പാടത്തെ ഒരുമണി നെല്ലുമുതിർത്തില്ല

ഇതാ നിനക്കെന്നൊരു വാക്ക് 

നടത്തം,തണുത്ത തിണ്ണയിൽ 

കാൽ കുടഞ്ഞിരിപ്പായി

കുടിക്കാനിത്തിരി വെള്ളം

മധുരമുള്ള കിണർവെള്ളത്തിലാരോ 

കായം കലക്കിയതുപോലെ 

തളർന്നിരിക്കുന്നു 

കൂനും മുടന്തുമെടുത്ത് 

പത്തായത്തിനു മുകളിൽവെച്ചു 

കരണ്ടുതിന്നട്ടെ, 

ഒട്ടും ബാക്കിവെക്കാതെ 

പനയോലപ്പായ കുടഞ്ഞിട്ടു 

ഭ്രാന്തമായ് പൂത്ത ചെണ്ടുമല്ലിയുടെ 

പൂവിതളുകൾ കനത്തിൽ വിതറിയിട്ട്

തലയ്ക്കലിരിക്കുന്ന 

കരി കയറിയ മണ്ണെണ്ണവിളക്കിന്റെ

തിരിതാഴ്ത്തി

ഉറക്കത്തെ തപ്പിയെടുത്ത്

ചുണ്ടോട് ചേർത്ത്

മൃദുവിലും മൃദുവായ് പറയുകയാണ്

'ഏഴരവെളുപ്പിന്

കൂനില്ലാത്ത മുടന്തില്ലാത്തൊരു കവിത

എഴുന്നള്ളുമായിരിക്കും.

ആരോ....

പെറുക്കിത്തന്നതെന്റെ 

പിച്ചകം മുറ്റത്തൂർന്ന 

നനുത്ത വെളിച്ചത്തിൻ

പുത്തനാം നിലാച്ചീന്ത്.

ഒരുക്കിത്തുടങ്ങി ഞാൻ

ചേലായ് ഗോവണിയൊന്ന്

എത്തണമെനിക്കെന്റെ 

കിനാവിൻ മേടയ്ക്കുള്ളിൽ.

വരുന്നുണ്ടാരോ മേയ്ക്കും 

കുറുമ്പിൻ നിഴൽപറ്റം

മുറിഞ്ഞെൻ വിരലുകൾ 

ചിതറിയടുക്കുകൾ.

പിച്ചകത്തലപ്പിലൂടെത്തി 

നോക്കവേ കണ്ടു

ചോര ചിന്തിയ കണ്ണീർ 

തുടയ്ക്കും താരകപ്പൂവ്.

മീനിന്റെ മണമായിരുന്നു 

എന്റെ പെണ്ണുങ്ങളിലൊരുത്തിക്ക് 

എന്റെ അടുപ്പിലെ തിളച്ച എണ്ണയിൽ 

അവളുടെ കടൽ പാകപ്പെടുമ്പോൾ 

 പാതിവഴിയിലെവിടെയോ

 കുഞ്ഞുങ്ങളെയോർത്ത്

അവൾ തിടുക്കപ്പെടും

മൂത്തവൾ നോക്കിക്കൊള്ളുമെന്ന്

നെടുവീർപ്പിടും.

നേരമൊന്നു വെളുത്താൽ

അവൾ നീട്ടിവിളിക്കുന്ന പേരുകൾക്കായി 

ഞാനുമെന്റെ അടുക്കളയും 

കാത്തിരിക്കും

അക്കാ അക്കാളേ പെണ്ണേ കീതേ

എടിയേ മോളേ മുത്തേ......

ആദ്യവിളിയിൽതന്നെ ഞങ്ങൾ 

വാതിൽപ്പാളി മറഞ്ഞു നിൽക്കും

മൊത്തമിങ്ങ് പോരട്ടെ

കേൾക്കുക അതൊരു സുഖമാണ്

അനിർവചനീയമായ ആനന്ദമാണ്.

തലയിൽനിന്ന് ഇറക്കിവെയ്ക്കുന്ന

വലിയ ചരുവത്തിലിരുന്ന് അവളുടെ

കടൽ പിടയ്ക്കും

കഷണങ്ങളായി എന്റെ മീൻചട്ടിയിലേക്കും.

വല്ലപ്പോഴും മാത്രമാണ് കാണുന്നതെങ്കിലും 

രണ്ടുദേശങ്ങളിലിരുന്ന് ഞങ്ങളെന്നും

കണ്ടിരുന്നു

അവളും അവളുടെ കടൽക്കാറ്റേറ്റ്

ഉപ്പ് മണക്കുന്ന വീടും

ഞാൻ കാണാതെ കാണും

ഒറ്റയ്ക്ക് അഞ്ചുജീവനുകളെ പോറ്റുന്ന

ആ പെണ്ണൊരുത്തി

പൊന്നുപോലെയവളെ നോക്കിയ 

കണവനെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന

നേരത്തുമാത്രം കരഞ്ഞിരുന്നു

വീറോടെ വാശിയോടെ 

വിധിക്കെതിരെ ആഞ്ഞു തുഴഞ്ഞവൾ

എനിക്ക് നമിക്കാൻ തോന്നിയ

പെണ്ണുങ്ങളിലൊരുത്തി.

ഒടുവിൽ...........

എന്നോടൊന്നും പറയാതെയാണ്

അവൾ പോയത്

ഞാനന്ന് മരുന്നുകളുടെ 

 മനംപുരട്ടുന്ന ലോകത്തായിരുന്നു.

ഇത്തവണ ഞാനൊരുക്കിയ

ഓണസദ്യക്ക് അടുത്തുവന്നിരുന്ന്

ഓരോ കറികളും രുചിച്ച് 

അവൾ മടങ്ങിപ്പോയി

നീയെന്തിനാണെന്നെയിങ്ങനെ  

കരയിക്കുന്നതെന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല

അവളിനി വരാതിരുന്നാലോ

ഓർമ്മകളിലെപ്പോഴും  

അലയടിക്കുന്ന സ്നേഹക്കടൽ

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പെണ്ണുങ്ങളിലൊരുത്തി

മെറ്റിൽഡയെന്ന എന്റെ മെറ്റി. 

കുഞ്ഞുണ്ണിചരിതം

തണുത്ത തിണ്ണയിലും 

കുഞ്ഞുണ്ണീടെ ചൂണ്ടുവിരൽ 

താടിപ്പുറത്തിരുന്ന് 

വല്ലാതങ്ങ് വിയർത്തു.

വയറ്റീന്നൊരു കാളൽ മൂക്കുവിട്ട്

 പുറത്തേക്കും.

മഴ വന്നാലോ?

അങ്ങേപറമ്പിലെ ഓലമേഞ്ഞ 

പുരപ്പുറത്തിരുന്ന് 

തമ്മിൽതല്ലി രസിക്കുന്നു കാറ്റിൻകൂട്ടം.

മഴ വന്നാലോ? 

കുഞ്ഞുണ്ണീടെ ചൂണ്ടുവിരൽ 

ഒരുവട്ടം കൂടി വിയർത്തു.

പാവം കുഞ്ഞുണ്ണി

അവനോടിപ്പോയി കുഞ്ചാളിപ്പുഴേൽ 

ആറാനിട്ട വെയിലിനെ 

പാളിമുറിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന്

ഓട്ടകളെ അടച്ചുകിടത്തി.

മഴ വന്നാലോ?

കുഞ്ഞുണ്ണീടെ ചൂണ്ടുവിരൽ 

തണുത്തു'

പതിവുപോലെ ഇരുട്ട് 

ഒന്നുമോർക്കാതെ സമയമറിയിച്ചു,

 തുള്ളിച്ചാടി മഴയും.

അവർക്കു പുറകേ

ആടിയാടി കുഴഞ്ഞുവീണുമരിച്ചു

തിണ്ണയിലിരുന്ന വിളക്കുവെട്ടം.

കുഞ്ഞുണ്ണിയുടെ ചൂണ്ടുവിരൽ 

പിന്നേം വിയർത്തു.

അണഞ്ഞുപോയ തിണ്ണയിലിരുന്ന് 

അലിഞ്ഞുപോയ വെയിൽചീളുകളെയും

 ചൂട്ടുകറ്റയും കത്തിച്ചുവരുന്ന

മാനത്തെയും 

തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു 

ഇത്തിരിപ്പോന്ന കണ്ണും കാതും.

കാറ്റ് ചൂണ്ടുന്ന ഓട്ടകളിലൂടെ 

വെള്ളം അകത്തേയ്ക്കിടമുറിയാതെ 

തേവിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഴ.

പുരയുടെ ഉള്ള് പിടഞ്ഞുപിടഞ്ഞ്

പരക്കുന്നതിന്റെ ഒച്ച.

 കുഞ്ഞുണ്ണി.......

അവന്റെ ചൂണ്ടുവിരൽ 

പിന്നേം പിന്നേം പിന്നേം വിയർത്തു...!

അന്നെന്റെ 

വിരൽ തലോടി 

നീ പറഞ്ഞതൊന്നും 

കൊഴിഞ്ഞിട്ടില്ലിതുവരെ. 

ഇളംതൂവൽപോലെ 

തളിരിലപോലെ 

കുളിരിളംമഞ്ഞുപോലെ....

പിച്ചകം അരളി തുമ്പ 

ചെമ്പകം

കാട്ടുപൂക്കൾ

ഋതുക്കളോരോന്നിലുണർന്നും 

പിന്നെയടർന്നുമങ്ങനെ....

മഴയാർക്കുന്നെന്ന്

കാറ്റലയ്ക്കുന്നെന്ന് 

വെയിൽവേവുന്നെന്ന് 

കിളികൾ ചിലച്ചതും......

ഒരൊറ്റ വെട്ടുകൊണ്ടെന്റെ

വിരലിനെ 

ചോരയിൽ പുതപ്പിച്ചവനേ 

ദൈവമായതുകൊണ്ടുമാത്രം 

നിനക്കു മാപ്പ്. 

വിതയ്ക്കാനില്ലൊരു വാക്കും 

മെതിക്കാനില്ലൊരു പദവും

നീ'യൊഴിഞ്ഞ കൊടുംനോവിൽ
ഉരുൾപൊട്ടിയതാണെന്റെ നെഞ്ചകം.

എങ്ങുനിന്നോ പറന്നെത്തി  

കുഞ്ഞുതൂവൽ മിനുക്കവെ

ദൂരെയങ്ങു വൻമതിൽത്തട്ടിൽ

കണ്ടു,മായും പാതിസൂര്യനെ.

ചുണ്ടു കൂർപ്പിച്ചു വേഗത്തിൽ

പാഞ്ഞു ചിറകടിച്ചാക്ഷണം

വീണുപോകാതെ കാക്കുവാൻ

താങ്ങുവാനിരട്ടവാലുമായവൻ..!

____________

കാറ്റു മൂളുന്ന വരികളൊന്നുമേ 

കേട്ടതില്ല മഴ ഉള്ളുലയ്ക്കയാൽ

പടവിറങ്ങി നീ പോയതിൽപിന്നെ 

പൂട്ടിയിട്ടില്ല കൺപോള  ജാലകം.

അമ്മമ്മേടെ പേര് ലക്ഷ്മി 

അമ്മമ്മേടമ്മേടെ പേര് സരസ്വതി

അമ്മേടെ പേര് സീത 

എന്റെ പേര് ദുർഗ്ഗ 

എന്റെ മകളുടെ പേര് ജാനകി 

നോക്കണെ

എല്ലാരും ദൈവങ്ങളായ പെണ്ണുങ്ങൾ

പത്രപാരായണത്തിനിടെ 

എന്താ കഥയെന്നതിശയിച്ച്

കണ്ണട താഴ്ത്തി

അച്ഛനവളോട് ചോദിക്കുന്നതു കേട്ടു 

'ജാനൂട്ട്യേ നെന്റെ പേര് 

മാറ്റേണ്ടി വര്വോ?'

സംശയനിവാരണത്തിന്

ജാനകി അകത്തേയ്ക്കോടി

അടുത്ത മുറീന്ന് 

ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തുന്നൊരൊച്ച

പൊട്ടിച്ചിരിച്ചതാണ്  'ജനകൻ.'

അന്തിക്കു കവലയിൽ 

കൂട്ടരെ പിരിയുന്നോ-

രച്ഛനെ തിരഞ്ഞെന്റെ 

കണ്ണുകൾ കലങ്ങുന്നു.

നോക്ക് മേലേയ്ക്കെന്ന് 

വിരലിൽ പിടിച്ചൊരു

കാറ്റു വന്നലയ്ക്കുന്നു 

പെട്ടെന്നു മുളച്ചപോൽ.

ആകാശക്കവലയിൽ

തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതാ 

കൂട്ടരെ പിരിഞ്ഞൊരു

മിന്നുന്ന പൊൻതാരകം.

നോവിന്റെ തിരിനീട്ടി 

വഴി കാണിക്കേയെന്റെ 

മുന്നിലായ് പറക്കുന്നു 

താരമായ് മിന്നാമിന്നി..!

കാറ്റടങ്ങിയ മട്ട്

അടുക്കളത്തിട്ടയിൽ

പാഞ്ഞുകയറി 

കലം മറിച്ചിട്ട ഭ്രാന്തൻ 

മഴ.

വിശപ്പടക്കാൻ

വീടിനെയപ്പാടെ വിഴുങ്ങിയ 

പുഴ.

ദിക്കറിയാതെ പായുന്ന 

ജലത്തിന്റെ കൈകളിലൂടെ

കാറ്റ് പിഴുതെടുത്തതിന്റെ 

ഒഴുക്ക്.

കാടിളക്കി മലതുരന്ന്

മുണ്ടിന്റെ കോന്തല പിടിച്ച് 

മൂക്കുചീറ്റി കയറിപ്പോകുന്നു 

എന്റെ വീടേ'ന്നൊരലർച്ച.....

മുറിവടക്ക(യ്ക്ക)ൽ

ഇടവഴിനേരം

കിതയ്ക്കുന്നുണ്ട്

നടന്നു നടന്ന്.

പുഴ കാത്തുകിടക്കുന്നുണ്ട്

നിറഞ്ഞു നിറഞ്ഞ്.

വൈകിയെന്നൊരു കാറ്റ് 

പറന്നുപോകുന്നുണ്ട്

ആരോടെന്നില്ലാതെ

പറഞ്ഞു പറഞ്ഞ്. 

നീട്ടിപ്പിടിച്ച കാലുകളിൽ 

തണുത്ത വെള്ളമങ്ങനെ

താളമിടുന്നുണ്ട് 

മെല്ലെ മെല്ലെ.

തൊട്ടാവാടി കോറിയിട്ട മുറിവ്

ഞാൻ ഞാനെന്ന്

ഉമ്മകൊണ്ട് മൂടുന്നു പരൽമീനുകൾ.

തെളിഞ്ഞു തെളിഞ്ഞ്

ആട്ടം തുടങ്ങുന്നു നിഴലുകൾ.

രാവ് രാവെന്ന് 

കൂട്ടംതെറ്റാതെ കിളികൾ.

ഈറൻ മാറട്ടെ.....

കനലണയാത്ത മണ്ണടുപ്പ്

ചൂട് ചൂടെന്ന്

നെഞ്ചത്തൊരുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു

പാൽക്കഞ്ഞി.

നെറയെ നെറയെയെന്ന്

കിണ്ണമറിയാതെ വിളമ്പിക്കൊടുക്കണം.

ചൂട്ടുകറ്റ കുത്തിയണച്ച് 

വേഗം വേഗമെന്ന്

തടുക്ക് നിവർത്തിയിട്ടിരിപ്പാണ് 

കറുത്ത രാവ്.

പാഠം.1 'കരി'

മദംപൊട്ടി വന്ന 

മഴ 

ചതച്ചരച്ചതാണെന്റെ 

മൺവീട്

നെഞ്ചത്തടിച്ചു കരഞ്ഞ 

മണ്ണെണ്ണവിളക്കും 

വാവിട്ടുകരഞ്ഞ തിണ്ണയും 

മലമുഴക്കുന്നുണ്ട് 

മരമുകളിലിരുന്നൊരു 

വാക്ക്.

-----------

നിന്റെയൊരു 

വാക്കിന്റെ കളിവഞ്ചി മതി- 

യെനിക്കീ 

കയമൊക്കെ മുറിച്ചുകടന്ന-

ക്കരെയെത്താൻ. 

നീ.....

ഒരു വിരൽകൊളുത്തുകൊണ്ട്

ഒരു കൊടുംകാറ്റിനെ

കിളിമരക്കൊമ്പത്ത് പിടിച്ചുകെട്ടിയവൻ.

അന്നൊരിക്കൽ  

അഴിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന 

ശിശിരത്തിന്റെ നാഭിയിലാണ് 

നമ്മളൊരു നുണയുടെ വിത്ത് 

കുഴിച്ചിട്ടത് 

മുളവന്നതും പിന്നെ ഋതുക്കൾ

തളിരുകളിൽ ചുണ്ടുരുമ്മി

മടങ്ങിപ്പോകുന്നതും

നിലാവിൽ നോക്കിനിന്ന് 

ഒരേ ചുണ്ടുകൊണ്ട്

കല്ലുവെച്ച നുണകളെന്ന് 

നമ്മൾ വായിച്ചു ചിരിച്ചു

മലയിറങ്ങിവരുന്ന കാറ്റുംകോളും

കടപുഴക്കിയേക്കാവുന്ന

വർഷകാലത്തെയോർത്ത് 

നീയും ഞാനുമൊരുമിച്ച് പനിച്ചു 

മരിച്ചാലും മരിക്കാതെ

വേരുകളിലും പൂത്തുനിൽക്കുന്ന 

നുണകളെ കിനാവുകാണാൻ 

എന്റെയും നിന്റെയും

നെറ്റിയിൽ മഞ്ഞുനനച്ചിടുന്നു

രാവെന്ന പെരുംനുണ..!

ആകാശത്തോപ്പിലെ 

വല്യ നാലാൾവലുപ്പമുള്ള 

ആഞ്ഞിലിമരത്തിന്റെ 

വയറിൽ ചേർന്ന് മറഞ്ഞുനിന്ന് 

സന്ധ്യ പോയിക്കഴിഞ്ഞോന്ന് 

അവള് താഴേക്ക് എത്തിനോക്കി 

തുണിയൊതുക്കിപ്പിടിച്ച് 

പതിയെ ചുവടുവെച്ചു 

ഹാവൂ...

കുളക്കടവിനെ വാരിയെടുത്ത്

മുലക്കച്ചയുംകെട്ടി സന്ധ്യ

മുങ്ങാങ്കുഴിയിടാൻ പോയി

വരാന്തയിൽ നിലവിളക്കിനിരിക്കാൻ 

വിരിച്ചിട്ടിരുന്ന

പുൽപ്പായ മടക്കിവെച്ച് അവളിരുന്നു 

നിന്റെ കറുമ്പിപ്പശു 

ഇന്നെത്ര നാഴി പാല് തന്ന്?

കള്ളത്തി പൂച്ച ഇന്നും 

കറിച്ചട്ടീല് വലവിരിച്ച് മീൻപിടിച്ചാ?

കാറ്റ് കാറ്റെന്ന് ചൂണ്ടിപ്പറഞ്ഞ് 

മഴ ഓടിവന്ന് ചുറ്റിപ്പിടിച്ചാ?

അത്താഴത്തിനിന്നെന്തൊക്കെയാ 

വിളമ്പിക്കൊടുത്തത്?

രാവിനെയുറക്കാനിന്നേതു പാട്ടാ?

കിനാവെഴുന്നള്ളുമ്പോ എന്താ 

വിശേഷപ്പെട്ടത് കൊടുക്കാൻ?

പോ പെണ്ണേ കൊഞ്ചാതെ

ഞാനവളുടെ കവിള് നുള്ളിയെടുത്തു 

ചിരിയെ കുറേക്കൂടി വെളുപ്പിച്ചു 

പെണ്ണ്

മുറ്റത്തിറങ്ങി 

നിഴലുകളെയും മടിയിലിരുത്തി

അവള് ഊഞ്ഞാലാടുന്നതും നോക്കി 

ഞാനിരുന്നു

നരച്ചും വെളുത്തും

അവൾക്കു ഞൊറിഞ്ഞുടുക്കാൻ

ഒരേയൊരു പുടവ

ഉള്ളൊന്നു കറുത്ത് പെയ്തു

നാളെ 

നാളെ മഴവില്ല് ഓടിവന്ന് 

ഉച്ചിയിൽ ചിരിച്ചുനിൽക്കുമ്പോ 

അവൾക്ക് പുടവ നെയ്തവനോട് 

ഞാൻ ചോദിക്കും

പ്രിയപ്പെട്ട നെയ്ത്തുകാരാ, 

അതുപോലെ അതുപോലൊരെണ്ണം

എന്റെ നിലാവിനും.........

അപരാജിതയുടെ 

                  നോട്ടുപുസ്തകം

ഓർക്കാപ്പുറത്തായിരുന്നു 

യുദ്ധപ്രഖ്യാപനം 

പ്രബലമായൊരു രാജ്യമായാണ് 

ഞാനെന്നെ കണ്ടതും കേട്ടതും 

ഞെട്ടിയില്ല'എന്നു പറഞ്ഞാൽ... 

ഏയ്  അതൊരു 

സത്യവിരുദ്ധ പ്രസ്താവനയാവും 

തോൽപ്പിക്കാനാവില്ല 

അതൊരു പ്രതിജ്ഞ തന്നെയായിരുന്നു

നന്നായി പോറ്റിവളർത്തിയ 

ജീവകോശങ്ങളോട്

സന്ധിയില്ലാതെ പൊരുതേണ്ടിവരിക 

കഠിനം 

വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ 

അത്യാധുനിക പടക്കോപ്പുകൾ 

സന്നാഹങ്ങൾ 

തൂവെള്ള കിടക്കവിരിയിൽ 

നീലനിറത്തിലെ കുപ്പായമണിഞ്ഞ്

ജാഗരൂകയായി ഞാനെന്ന രാജ്യം

കീമോ

റേഡിയേഷൻ

ബിഎംറ്റി

ഒന്നൊന്നായി പുറത്തെടുത്ത് 

അണുകിട തെറ്റാതെ 

നീണ്ടുനിന്ന യുദ്ധം 

മൈനസിലേക്ക് താഴുന്ന 

തണുത്ത വൈകുന്നേരങ്ങളിലും 

അതിരാവിലെകളിലും 

റേഡിയേഷന്റെ ബാക്കിപത്രമായ

കറുത്തിരുണ്ട തൊലി 

കുളിമുറിയിലെ വെളിച്ചത്തിൽ 

അടർന്നു വീഴുമ്പോൾ

ജയിക്കാനുള്ളതാണ് 

നിനക്കീ യുദ്ധമെന്ന ധൈര്യപ്പെടൽ 

വലംകൈയിലെ പിക് ലൈനിലൂടെ 

വിലകൊടുത്തു വാങ്ങിയ

രക്തവും പ്ലേറ്റ്ലെറ്റും

ഊർജ്ജം പകരാൻ 

രാപകൽ ഇറ്റുവീഴുന്ന നേരത്ത്

ഇടംകൈയിൽ

രാജശ്രീ,ടി.ഡി, ഇന്ദുഗോപൻ,കല്പറ്റ  മങ്ങാട്ടൊക്കെ

മാറിമാറി പുറംചട്ടയിലിരുന്ന് ചിരിച്ചു 

ഓക്കാനം മറന്നു 

യുദ്ധം യുദ്ധമെന്ന് തികട്ടി

ഒരു തുള്ളി കണ്ണീരും ചിന്താതെ

പര്യവസാനം

ഓരോ പ്രഭാതവും 

യുദ്ധം ഒരനിവാര്യതയായിരുന്നെന്ന്

പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു

തച്ചുടച്ചത് കൊടുംഭീകരതയുടെ

അടിമുടി വേരോടിയ

താവളം

കുത്തിവെച്ച കൊടിക്കൂറയ്ക്ക് 

ചുവട്ടിലിരുന്ന്

നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കെടുക്കുക

അത്

ഒരു ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിന്റെ 

ഇരയായവൾക്ക് മാത്രം 

പിഴയ്ക്കാതെ എഴുതാൻ കഴിയുന്ന 

ദശാംശങ്ങളുടെ കണക്ക്.

പൊടിമൂടിയ ഗോവണി

കാലൊച്ച മറന്ന മച്ചകം

മച്ചകത്തെ വടക്കേമൂലയിൽ 

കമഴ്ത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന  

പേരുകൊത്തിയ ഓട്ടുരുളിക്കടിയിൽ 

മുനയൊടിഞ്ഞൊരെഴുത്താണി 

പിൻകാലൊടിഞ്ഞ 

കരിവീട്ടിയലമാരയിൽ നിന്ന് 

കഴുത്തൊടിഞ്ഞു താഴേക്കുതൂങ്ങിയ 

പട്ടുനൂലിന്റെ കുപ്പായം 

നാവുതേഞ്ഞ ചിരവയ്ക്കടിയിൽ

ഇറ്റുവീണു കിടന്ന് 

കറുപ്പു ചുറ്റിയ കുറേ വട്ടങ്ങൾ

ആരോ വരച്ചതുപോലെ.

കുറെയേറെയുണ്ട് ഇരുളിൽനിന്ന് 

തെളിഞ്ഞുവരുന്നവ

ക്ലാവുപിടിച്ച തൂക്കുവിളക്ക് 

ചിതലുതിന്ന എഴുത്തോലകൾ

പൊടിനിറഞ്ഞ ആമാടപ്പെട്ടി 

നാഴിയൊഴിഞ്ഞ അരിപ്പെട്ടി 

കരയാതുറങ്ങുന്ന കപ്പി 

തുരുമ്പിച്ച കൊളുത്തുകൾ

പാട്ട് തോർന്ന പാട്ടുപെട്ടി

അങ്ങനെയങ്ങനെ...........

കറുത്തുകൊഴുത്ത് 

ഉത്തരം വിഴുങ്ങുന്ന പല്ലികൾ

വലമൂടിയ ഘടികാരത്തിലേക്ക് 

ഇളകിമാറിയ ഓട് മെല്ലെ നീക്കി

എത്തിനോക്കുന്ന സൂര്യൻ

വെളിച്ചത്തിനു നേർക്കു നീളുന്ന 

എന്റെ വലംകൈ

അറുത്തുമാറ്റിയവയുടെ 

ബാക്കിപത്രമായ് 

കാലമേറെയായിട്ടും

തുന്നിച്ചേർക്കാത്ത മുറിവുകളിൽ പരന്ന്

രണ്ടു തുള്ളി !

വെളിച്ചം വെളിച്ചമെന്ന് 

ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു തുടികൊട്ട്. 

തൊട്ടു' 

എന്നൊരു ഞെട്ടലിൽ

മച്ചകത്തെ തെക്കേമൂലയിലിരിക്കുന്ന

കറുത്ത തുണിയുടുപ്പിച്ച

കഴുത്തൊടിഞ്ഞ

നന്നങ്ങാടിക്കുള്ളിൽ നിന്നൊരു

ഭാഷ' 

വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ 

വിതുമ്പി കരയുന്നതുപോലെ.!

താളത്തിൽ

ചുവടുവെയ്ക്കാൻ

ഇടയ്ക്കിടെയോടിവന്ന്

പഠിപ്പിക്കുന്നു പൂവിനെയവൻ.

വിറകൊണ്ടുനില്പാണവൾ, 

കാതില്ലാത്തവനോട്

എങ്ങനെ

പ്രണയം പറയുമെന്ന്

സന്ത്രാസപ്പെടുന്നൊരു

പാവം പെണ്ണിനെപ്പോലെ.!

------

നിലാത്തുഞ്ചത്തിരുന്നെന്റെ 

കിനാപ്പൊതിയൊന്നഴിക്കവെ

കിക്കിളിയിടുന്നു കാൽപ്പടത്തിൽ

പരൽമീൻപോൽ താരകക്കുഞ്ഞ്

അത്തിമരച്ചോട്ടിൽ

അഴിഞ്ഞുവീണുകിടന്ന 

പാട്ടിന്റെ വരിയെടുത്ത് 

ചേലയും ചുറ്റി 

നിലാവ് നടക്കാൻ തുടങ്ങി

നിറമുപേക്ഷിച്ചുപോയ കരിയിലകൾ

താളംപിടിച്ചു കിടന്നു

നിറവയറിൽ സുഗന്ധങ്ങളേയും 

അടക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട്

ചരിഞ്ഞും നിവർന്നും 

പച്ചയുടുത്ത് ഒത്തിരിപ്പേർ 

സ്നേഹമയിയായ വയറ്റാട്ടിയെപ്പോലെ 

നിലാവവരെ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു 

വീട് നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ് 

'മുട്ടിവിളിക്കണ്ട

അകത്താരോ കിനാവിന് 

കിടക്കവിരിച്ച് കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്'

ഓടിത്തളർന്ന് മരക്കൊമ്പിൽ 

വന്നിരുന്ന കാറ്റിറങ്ങിവന്ന് 

ചേലത്തുമ്പ് പിടിച്ചുവലിച്ചു

സമയത്തെയും മേയ്ച്ചുകൊണ്ട്

തിരക്കിട്ടു പറന്നുപോകുന്നു 

രാക്കിളികൾ

പതുങ്ങിവന്ന മയക്കം  

നിലാവിന്റെ കണ്ണിലിരിപ്പുറപ്പിച്ചു

അധികനേരമായില്ല

ആരോ തട്ടിവിളിച്ചതുപോലെ

രണ്ടുപേരുമൊരുമിച്ചുണർന്നു

മയക്കം മുടിവാരിക്കെട്ടി

എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതിറങ്ങിപ്പോയി

അവർക്കിപ്പൊ 

നോവ് കലശലായിട്ടുണ്ട്

നേരമടുത്തു

നിലാവിന്റെ വിരൽ പതിപ്പിച്ച

പൂപ്പാടകളൊന്നൊന്നായ് 

പൊട്ടാൻ തുടങ്ങി

പലപല നിറങ്ങളിൽ 

സുഗന്ധം പരത്തി മുറ്റം വിരിയാനും..!

(കിഴക്കേവീട്ടിലൊരുത്തൻ

 ചായക്കൂട്ടെടുക്കാനും........)

 

ആണൊരുത്തന് 

പത്താണ് തലയെന്നു വായിച്ച് 

ഒരു കഴുത്തിന് പത്തുതലകൾ വരച്ച്

നിന്റെ സുന്ദരമായ രൂപം

വികൃതമാക്കിയ വിരലുകൾ 

ഞാനെന്നേ മുറിച്ചു കളഞ്ഞതാണ്. 

അതിർത്തി ലംഘിച്ചില്ല

തൊട്ടില്ല ഗർജ്ജിച്ചടുത്തതുമില്ല

അപഹരിച്ചത് നേര്

ഒരു കാലോ കൈയോ അല്ല മുറിച്ചത്

മൂക്കും മുലയുമാണ് 

നിലവിളി ഞാനും കേട്ടതാണ്

കൂടെപ്പിറന്നവൻ മാത്രമല്ല

നീയൊരു രാജാവും കൂടിയാണ്

ഞാനോർത്തു

ആ അപമാനത്തിനു പകരമായി

അത്രയെങ്കിലും ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ 

ചരിത്രത്തിൽ നീയാര്.

കേട്ട കഥയിലെ പ്രതിനായകനല്ല 

വീരനായ നീയെന്ന് 

ഉറക്കത്തെ ഞാനെത്ര വട്ടം 

പലവഴികളിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു. 

മറച്ചുപിടിച്ചൊരേട്...

അതിൽ നീയാണേറ്റവും വലിയ ഭക്തൻ 

അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് 

ശത്രുവിന്റെ ജയത്തിനുവേണ്ടി 

ശത്രുസമക്ഷമിരുന്ന്

അവനുവേണ്ടി പൂജചെയ്യേണ്ടിവന്നത് 

എല്ലാമറിഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള

പൂർണ്ണസമർപ്പണം

( ഇങ്ങനെ വേണ്ടിയിരുന്നോ രാമാ..)

ഞാൻ നിന്നെ നോക്കിനിന്നു 

നീ തന്നെയാണ് നായകനെന്ന് 

ഒന്നല്ലൊരായിരം വട്ടം 

ഞാനെന്നോട് മന്ത്രിച്ചു

അന്ന് പണിതുയർത്തിയതാണ്

നിനക്കായി ഞാനെന്റെ രാജ്യത്ത്  

ഒരു മഹാക്ഷേത്രം. 

.......രാവണ(രാമ)ൻ.........

വരാന്തയിലേക്ക് കയറി 

തിട്ടയിലിരുന്ന് അസ്വസ്ഥതയോടെ 

കാലാട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു 

കടുത്ത ചൂടിലായിരുന്നിന്നലെ.

താക്കോൽപ്പഴുതിലൂടെ 

ഞാനൊന്നു നോക്കി

ചുവരിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന 

ഛായാപടങ്ങളിലേക്ക് 

നീണ്ടവിരലുകൾ പായിച്ചുകൊണ്ട്

പൊയ്പ്പോയ കാലങ്ങളെയവൻ ഓർത്തെടുക്കുകയായിരുന്നു

ഞാനൊന്നുകൂടി നോക്കി

കണ്ണുകൾ ചുവന്നിട്ടുണ്ടോ

മേലാസകലം വിയർത്തിട്ടുണ്ടോ.

തണൽകൊടുത്തും വീശിക്കൊടുത്തും 

മുറ്റത്തെ തെങ്ങോലകൾ 

യജമാനനോടുള്ള ആദരവുകാട്ടി       

താളമിട്ടു നിൽക്കുന്നുണ്ട്.

വാതിൽ തുറന്നു 

ഇപ്പൊ കണ്ടതേയുളളൂവെന്ന മട്ടിൽ 

ഊതിയാറ്റിയ കഞ്ഞിയും 

വൻപയറുപ്പേരിയും 

ചുട്ടപപ്പടോം ചമ്മന്തീം നിരത്തി

എന്തൊരു വിശപ്പ് എന്തൊരാക്രാന്തം.! 

ഞൊടിയിടകൊണ്ട് തീർത്തു.

ഉള്ളം നിറഞ്ഞു 

''വലിയവായൻ'' അറിയാതെ 

ഞാനൊന്ന് തുളുമ്പി.

 

ഓട്ടുപാത്രത്തിലെ വെളളമെടുത്ത് 

വായും കഴുകി 

സാരിത്തുമ്പു പിടിച്ച് 

കൈയും തുടച്ച് ഒരു കള്ളച്ചിരിയും.

ഇന്നലെയവൻ തന്നിട്ടുപോയതാണെന്റെ

പിൻകഴുത്തിലെ ഇമ്മിണി വല്യ 

കറുത്ത മറുക്.

___വെ(വി)യി(ര)ൽപ്പാട്_____

പൊതി തുറന്നുവെച്ചു

പാട്ടുകളോരുരുത്തരായ് വന്ന്

നിരന്നിരുന്നു. 

നോവിന്റെ കയത്തിൽ 

മുങ്ങിപ്പോയതും പാതിമുങ്ങിയതുമായ 

കുറേയക്ഷരങ്ങൾ.

ഊതിപ്പരത്തിയ ശ്വാസക്കാറ്റിൽ

എല്ലാവരും ഒന്നുണങ്ങി 

എഴുന്നറ്റിരുന്നു. 

ശേഷിച്ചവർ കാശിക്കുപോയ 

തൊണ്ടയെക്കുറിച്ചും നാവിനെക്കുറിച്ചും

പരസ്പരം ചോദിച്ച് 

നെടുവീർപ്പിന്റെ വക്കത്ത് പോയിരിപ്പായി 

വരവറിയിപ്പും പ്രതീക്ഷിച്ച്

പടിപ്പുരയിലേക്ക് കണ്ണുംകാതും നട്ട്

നിന്നുനിന്ന് വേരുറച്ചതുപോലെ

ചുണ്ടുകൾ പരസ്പരം മരവിച്ച്

ഒന്നായിപ്പോയിരുന്നു. 

പോയവർ 

അവിടെയേതോ രാഗത്തിലേക്ക്

കുടിയേറിയിട്ടുണ്ടാവുമോ? 

അതോ സ്നാനപ്പെട്ടതോ?

അതോ എന്നേക്കുമായി...?

ജനൽപ്പുറത്തുകൂടി കടന്നുപോയ കാറ്റ് 

ഒന്നും കേട്ടതായി നടിച്ചില്ല

ഏത് രാഗത്തിലായാലും വേണ്ടില്ല

ഒരറിയിപ്പ് കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ

പിണ്ഡംവെച്ച് പടിയടയ്ക്കാമായിരുന്നു

ഇതിപ്പോ................

സൂരിയനുണ്ടൊരു വാനം 

ചന്ദിരനുണ്ടൊരു വാനം

എനിക്കുമുണ്ടെൻ കരളിന്നുള്ളിൽ 

വിരിച്ചിടാനൊരു വാനം 

പരക്കെ വിരിച്ചിടാനൊരു വാനം.

നനുത്ത മഞ്ഞിൻകണങ്ങളൊക്കെ 

പതിച്ചുവെയ്ക്കാൻ ചുവരും 

നനഞ്ഞ കാറ്റിൻ ചുണ്ടിൽ നിന്നൊരു 

പൂന്തേൻ കിനിയുമുഷസ്സും

വരച്ചിടും ഞാൻ കരളിന്നുള്ളിൽ 

മഴവിൽകൊണ്ടൊരു വാനം.

വെളുക്കുവോളം കിനാക്കളൊത്ത് 

രമിച്ചിടാനൊരു രാവും 

കറുത്തരാവിൻ നെറ്റിയിൽനിന്നൊരു 

മുക്കുറ്റിത്തിരുചാന്തും 

ഉയിർത്തിടും ഞാൻ കരളിന്നുള്ളിൽ 

കൊതിച്ചിടുന്നൊരു വാനം. 

(പൂക്കൾക്കുണ്ടൊരു വാനം

പൂമ്പാറ്റയ്ക്കുണ്ടൊരു വാനം....)

പെയ്തിറങ്ങുന്ന

നിലാവുപോലെയാണ് 

നിന്റെ ചിരിയെന്ന് 

ദാഹത്തോടെ 

ചുണ്ടുകൾ കോരിയെടുത്ത്

ഓരോ രാത്രികൊണ്ടും 

നീയെന്നിലെഴുതിവെച്ചത്.....

എന്റെ ചുണ്ടുകൾക്ക്

മീതേ

അഴിയാത്തൊരു 

കറുത്ത മറ തുന്നിയവനേ,

ദൈവമായതുകൊണ്ടുമാത്രം 

നിനക്കു മാപ്പ്. 

ഇന്നലെ പെറ്റ കിനാക്കളെ 

കാണാഞ്ഞ്

നോവ് ചുരത്തി വലയുന്നു രാവ്.

*

തുടിക്കുന്നിടനെഞ്ചിൽ 

പതിഞ്ഞ വിരൽത്തുമ്പാൽ

മുറിഞ്ഞ വാക്കിൻ താളം. 

*

മച്ചകത്തൊളിപ്പിച്ചൊ-

രാകാശക്കീറിന്നുള്ളിൽ

പൊട്ടാതെയിരിക്കുന്നു 

ചില്ലിട്ടൊരോർമ്മച്ചിത്രം.

*

അഴിച്ചിട്ട രാപ്പെണ്ണിന്റെ

ചികുരഭാരത്തിന്നുള്ളിൽ

ഒളിക്കാനൊരുങ്ങുന്നു

വേലിക്കൽ ആവാരംപൂ. 

*

ചിരിക്കുന്നു താരകങ്ങൾ 

മരിച്ചിട്ടും പുരമേലെ

തുറന്നുവെയ്ക്കുന്നു ജാതകം 

മടിത്തട്ടിൽ ഭൂമിയാൾ. 

*

അണിഞ്ഞതാണവൾ കരിമഷി

മഴയോടൊത്തൊന്നിറങ്ങുവാൻ

പടർത്തി കൺതടമാകെയായ്

ഒളിഞ്ഞിരുന്നൊരു കൈത്തലം..!

*

ഒരിക്കലെന്നിൽ തുടിച്ച വാക്കായ് 

ഇളംനിലാവ് വിരൽമുത്തി നിൽക്കെ 

അടർത്തിടുന്നു തൂമഞ്ഞുമണികൾ 

കടുംചുവപ്പാർന്ന തളിർചെമ്പകച്ചില്ല..!

ആകാശമൊരുക്കി-

യൊരേറുമാടത്തിന്നുള്ളിൽ

വെളിച്ചം മിന്നിച്ചാരോ 

കാവലായിരിക്കുന്നു.

വിഴുങ്ങുന്നിരുട്ടെന്റെ

പുരയെ അകംപുറം 

കൊളുത്തിയെടുക്കണം

അണയാതൊരു തിരി.

കെടുത്തിയുറക്കണം

വെളിച്ചം വരുവോളം

പുരയിൽ കരയുന്ന 

പൈതലിൻ പെരും പശി.

ഊതിവിട്ട കാറ്റ് 

ആൽമരക്കൊമ്പിൽ

തലകീഴായ് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു

ശരിയുത്തരവും കാത്ത് 

സമയമെത്തിയിരിക്കുന്നു

മറനീക്കി പുറത്തുവന്ന 

നിലാവിന്റെ തോളിൽക്കിടന്ന് 

കാറ്റ് കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി 

നിലാവ് കാതുകൂർപ്പിച്ചു 

ഇരുട്ട് കാലടികൾക്കൊപ്പംകൂടി

ചീവീടുകളതിന്റെ ഒച്ച വിഴുങ്ങി 

കഥയുടെ അന്ത്യത്തിൽ 

ചോദ്യം പുറത്തുചാടി 

കൊന്നതോ അതോ...........?

ഇരുട്ടും ചീവീടുകളും 

ശ്വാസമടക്കി നോക്കിനിൽപാണ്

കാറ്റ് വീണ്ടും ആൽമരത്തിലേക്ക് 

ചിറകടിച്ചു തിരികെപ്പറന്ന് 

തലകീഴായി തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നതിന്

സാക്ഷികളാവാൻ.

(പ്രാർത്ഥനയാണ്.....)

ദൂരെനിന്നുതന്നെ കാണാം

നുണകളിടിച്ചുപിഴിഞ്ഞ് 

കുറുക്കിയെടുത്ത കഥയുടെ 

കയ്ക്കുന്ന രസായനം 

മടിക്കുത്തിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്.

കാലെടുത്തുവെയ്ക്കുമ്പൊ

ചെവിയ്ക്ക് കിഴുക്ക് കിട്ടിയതുപോലെ 

പതിവുചോദ്യം ഒച്ചയിട്ട് പൊങ്ങും

ഇവിടെ വിശേഷിച്ചെന്തെങ്കിലും?

മുത്തിയുടെ ചോദ്യം ചെന്നുമുട്ടി 

വാതിലുകളൊന്നോടെ വാപൊളിക്കും 

വലുതും ചെറുതുമായ കാലുകൾ 

പല താളങ്ങളായി പൂമുഖത്ത് 

അണിനിരക്കും.

 

വരാന്തയിലെ തൂണിൽ 

കാലുകൾക്ക് ലംബമായി

മുതുക് നന്നായുറപ്പിച്ചിരുന്ന് 

സഞ്ചി തുറന്നുവെച്ച്

മുത്തി കഥയുടെ കെട്ട് അഴിച്ചുമാറ്റും 

അത് ഓരോ ചെവിക്കുമൊപ്പം വളർന്ന് 

ഒഴുകിയിറങ്ങും 

നാവുകളതിന്റെ കയ്പിനെ 

മധുരമെന്ന് തമ്മിൽതമ്മിൽ പറഞ്ഞ്

കണ്ണുകളിൽ നിറച്ചുവെയ്ക്കും.

 

പല്ലില്ലാത്ത മോണകൊണ്ട് 

പല്ലിനേക്കാളുറപ്പുള്ളത് ചവച്ച് 

കനമുള്ള പോയകാലത്തിന്റെ 

മധുരം കൂട്ടി മുത്തി അത് കുടിച്ചിറക്കും.

മുത്തി പോയതിൽപ്പിന്നെ 

കഥയില്ലാത്തവളായിരിക്കുന്നു വീട്.

 

ജനാലകളോട് 

അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നതിൽ

നീ പലവട്ടം പരിഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാവും 

വാതിൽ കടന്നെത്തിയിരുന്ന 

കാൽപ്പെരുമാറ്റത്തിനായി 

കാത്തുകിടന്ന് മടുത്തിട്ടുമുണ്ടാവും 

കൈയെത്തും ദൂരത്ത് 

മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന റേഡിയോ 

ചത്തുപോയോ'യെന്ന് 

ആധിപിടിച്ച് മരവിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമെന്ന് 

അകലെയൊരിടത്ത് 

പലവുരു ഞാനോർത്തു കിടന്നു 

നേര്.

മഴയും കാറ്റും കിളികളും 

വന്നുപോകുന്നത് കാണാനാവാതെ

സമയസൂചികളിൽ കണ്ണുംനട്ട് 

കിടന്നിട്ടുണ്ടാവും,എന്നെപ്പോലെ 

എന്നിട്ടും

നീ'യൊട്ടും മാറിയിട്ടില്ല 

കരയുകയാണെന്നെനിക്കറിയാം 

സന്തോഷവും സങ്കടവും 

ഒരേ പാത്രത്തിലൊരുമിച്ച്

പാകപ്പെട്ടാലെന്നപോലെ.

തോർത്തുമുണ്ട് 

തലയിൽനിന്നഴിച്ച് തോളത്തിട്ട്

ഉച്ചിയിൽ രാസ്നാദിപ്പൊടി തടവി  

നെറ്റിയിൽ ചുവന്നൊരു

 വട്ടമൊപ്പിക്കുന്നതിനിടയിൽ 

കണ്ണാടി വിസ്തരിച്ചൊന്നു ചിരിച്ചു 

ഞാനവളോട് ചോദിച്ചു 

എന്നെക്കണ്ടാൽ 

അടുക്കള പെറ്റതാന്ന് തോന്നോ..?

(ഇന്നലെ വായിച്ച കവിതേം പറഞ്ഞു....)

മുറിച്ചു മാറ്റിയതാണ്

പുഴ കീറി

രണ്ടു കരകളായിങ്ങനെ. 

കവിതപെയ്യുന്ന നേരങ്ങളിൽ 

നനയാറുണ്ട് 

രണ്ടു പഥങ്ങളിലിരുന്നൊന്നുപോലെ. 

ഒഴുകാറുണ്ടെന്നും

ഒറ്റത്തുഴയിലെ തോണിപോലെ. 

ഒരേ മുളംതണ്ടിൽ 

വായിക്കാറുണ്ട് കാറ്റിനെ.

നോക്കിയിരിക്കെ 

എഴുതാൻ മറന്ന കഥയുടെ വേരിൽ 

കായ്ക്കാറുണ്ട് മധുരം.

 

തെളിഞ്ഞുവരാറുണ്ട് 

ഇലകളായ് ഒരു നൂറുപമകൾ. 

കാണുന്നില്ലെങ്കിലും

ചോദിക്കാറുണ്ട് എന്തേയിങ്ങനെയെന്ന്. 

മിനുക്കിയതാവാം മൂർച്ച...ആരോ.......

വീടുകളൊക്കെ

വിളക്കണച്ചുറക്കമായി

നീണ്ടകാലുകളിൽ തെക്കുവടക്ക് 

നടക്കുന്നു മുറ്റം

പൂക്കളും ചുമന്ന് 

കൂടെനടക്കുന്നു ചെടികൾ

മണ്ണിന്റെ ശ്വാസം കുഴച്ചെടുത്ത്

ആകാശത്തിനൊരു

ചെരാത് മെനയുന്നിരുട്ട്

ചിരിയടക്കിപ്പിടിച്ച്

നിലാവതിന്റെ  തുലാസിൽ 

കൂട്ടിയും കിഴിച്ചുമളന്നിടുന്ന

ഇച്ചിരിപ്പോന്ന തരി 

കൊത്തിവിഴുങ്ങി പറന്നുപോകുന്നു 

രാക്കിളിക്കൂട്ടം 

മുറിഞ്ഞുപോയ പാട്ടിൽ കുറുകി 

ഇരുട്ടിലിരുളാകുന്നിരുട്ട്

വീണുകിടക്കുന്ന

കറുത്ത പൂക്കളെടുത്ത് 

നെഞ്ചിൽ തിരുകിവെച്ച്

കൂനിക്കൂടിയ കൈവരിയിൽ

മരവിച്ചിരിക്കുന്ന തണുപ്പിന്

മൂടാനൊരു പുതപ്പും കൊടുത്ത്

ഇരുളിന്നിരുളാകുന്നിരുട്ട്.

ചിറകൊതുക്കിയിരുന്ന് 

ഒന്ന്

രണ്ട് 

മൂന്നെന്ന്

പടർത്തേണ്ട വാർത്തകൾ

നിരത്തിവെച്ച് 

പായ കുടഞ്ഞുവിരിക്കുന്നു 

വരാന്തയിലിരുന്നൊരു നാടോടിക്കാറ്റ്

നാളെ ഇതിലുമേറെ

ഇരുട്ടേണ്ടിവരുമെന്ന ചിന്തയെ

നിവരാതെ ചുരുട്ടിയെറിഞ്ഞ് 

നിവർന്നു നടന്ന് 

മാനത്തോളം ഇരുളാകുന്നിരുട്ട്

ഹാ !

ആരോ വിരൽകുടഞ്ഞ 

മാത്രയിൽ തട്ടിത്തെറിച്ച് 

നക്ഷത്രമാകുന്നൊരു

മിന്നാമിനുങ്ങ്.!

അണഞ്ഞുമണിഞ്ഞും

ഇരുട്ടിന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിൽ

വരയ്ക്കുന്നവൾ

മഴയ്ക്കായൊരു നിറവില്ല്...!

ചാഞ്ഞ ചില്ലയിൽ 

വന്നിരുന്നാടിയാടി 

തലനീട്ടി ഉപ്പുണ്ടോന്ന് 

ചോദിക്കാറില്ല 

കണ്ടിട്ടും കണ്ടില്ലെന്ന മട്ട്.

ഓടിയോടി വന്ന്

ഞാനീ മണമൊന്നെടുത്തോട്ടേന്ന് 

കവിളത്തൊന്നു തട്ടി 

പാഞ്ഞുപോകാറില്ല 

അറിഞ്ഞിട്ടും അറിഞ്ഞില്ലെന്ന മട്ട്.

ഞാനാ കനലിൽ വെന്ത്

മരിക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ടാവാം  

എന്റെ ജനാലയ്ക്കിനി

കൊളുത്തുകൾ പണിയണം.

പുകപോലെ........

കാഴ്ച്ചയിലാരോയിരുന്ന്

നനഞ്ഞതെന്തോ 

ഊതി കത്തിക്കുന്നതുപോലെ

നോട്ടത്തെ  കഴുകിനോക്കി 

ആരോ വെളുത്ത കടലാസ്സിൽ

ചുവപ്പ് വരഞ്ഞ്

പുഴകുത്തിയതുപോലെ 

വഴി തെളിഞ്ഞുവരുന്നുണ്ട്

തിരക്ക് കുടിയൊഴിഞ്ഞതുപോലെ

കാഴ്ച്ചയ്ക്ക് വാതിൽ തുറന്നുപിടിക്കുന്നു 

മരിച്ച വീടിന്റെ പൂമുഖം. 

ഓർമ്മകളുടെ മണമാണോരോ രാവിനും

വീതിയുള്ളൊരിടവഴി, 

കുഞ്ഞൂട്ടമ്മാവന്റേം ഞങ്ങടേം 

വീടുകളെ 

രണ്ടു ദേശങ്ങളിലായി പകുത്തിരുന്നു. 

പത്തുപതിനൊന്നു പടികൾ ചവിട്ടിക്കയറിവേണം

ഞങ്ങടെ മുറ്റത്തെത്താൻ. 

ഇരുട്ടണയുമ്പൊ കടയുംപൂട്ടി കുഞ്ഞൂട്ടമ്മാവൻ ചൂട്ടുകറ്റയും 

കത്തിച്ചുപിടിച്ചൊരു വരവുണ്ട്. 

സ്കൂളിൽ തീരാത്ത രാഷ്ട്രീയസംവാദം 

അന്തിചർച്ചയിലവസാനിപ്പിച്ച് 

അച്ഛൻ വീട്ടിലെത്തിയിട്ടുണ്ടാവുമന്നേരം. 

അച്ഛന്റെ കൈയിലെ 

വലിയ ടോർച്ചിന്റെ വെട്ടം 

ഇടവഴിയുടെ അങ്ങേത്തലയ്ക്കലെത്തുമ്പൊ 

പുസ്തകം മടക്കിവെച്ച് ഞാൻ വരാന്തയിലിറങ്ങും. 

ആഴമുള്ള കിണറ്റിലെ കപ്പിയുടെ 

കരച്ചിലും തണുത്തവെള്ളത്തിന്റെ 

ചില്ചില് ശബ്ദവുമൊക്കെ കേട്ടു- 

നിൽക്കുമ്പോഴാവും 

കുഞ്ഞൂട്ടമ്മാവന്റെ വരവ്.

ഇടവഴിയുടെ അങ്ങേതലയ്ക്കലൊരു 

തിരിതെളിയും.

വലുതായി വലുതായി അതൊരു പന്തമാകും. 

ആഞ്ഞുള്ള വീശലിൽ 

വെട്ടത്തിന്റെ മണികൾ പൊഴിഞ്ഞുവീഴും. 

കാറ്റ് തിടുക്കപ്പെട്ട് ചൂട്ടിൻതുമ്പത്ത് 

തീയെ പിടിച്ചിരുത്തും. 

പലതവണ കുഞ്ഞൂട്ടമ്മാവനും കാറ്റും 

മത്സരിച്ച് വഴിയെ തെളിച്ച് നടന്നുവരും. 

വെട്ടത്തിന്റെ മണികൾ പൊഴിഞ്ഞു- 

വീഴുന്നതു കാണാൻ ഞാനും.

അമ്മായി വാതിൽ തുറക്കുമ്പൊഴേക്കും 

ചൂട്ടുകറ്റ മുറ്റത്തിന്റെ മടമ്പിൽ കുത്തി 

അണച്ചിരിക്കും 

അപ്പൊ വെളിച്ചത്തിന്റെ പൊട്ടുകൾ 

കൂട്ടത്തോടെ തുള്ളിച്ചാടി 

ചൂട്ടുകറ്റയ്ക്കരികെ  മരിച്ചുവീഴും. 

കുഞ്ഞൂട്ടമ്മാവന് ഒരിക്കലുമൊരു 

ടോർച്ചുവാങ്ങാൻ തോന്നരുതേയെന്ന് 

ഞാനെന്നും മുട്ടിപ്പായി പ്രാർത്ഥിച്ചു.

വെളുപ്പാൻകാലത്ത് കുഞ്ഞൂട്ടമ്മാവൻ 

തീകായാൻ കരിയിലക്കൂനയ്ക്ക്-

തീപടർത്തുമ്പൊ 

ഞാൻ പടിയിറങ്ങിച്ചെല്ലും. 

അകലമിടാതിരിക്കുന്ന അവർക്കിടയി-

ലേക്ക് ഞാൻ നുഴഞ്ഞുകയറും. 

അമ്മായിയെന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കും. 

ചൂട്ടുകറ്റയുടെ മൂടറ്റം ആ തീയിൽ 

എരിഞ്ഞമരും

ഒരു ദിവസം പതിവുപോലെ കടയുംപൂട്ടി

കൂഞ്ഞൂട്ടമ്മാവൻ ഇടവഴിയിറങ്ങി തീപ്പെട്ടിക്കൊള്ളിയുരച്ചതും.......

മാടന്റെ അടിയേറ്റതാണത്രേ !!!

മാടനെന്തിനാണ് 

മടിക്കുത്തിലെ കാശെന്ന് അച്ഛനാരോടോ

ചോദിക്കുന്നതു കേട്ടു.

അമ്മായി മോഹാലസ്യപ്പെട്ടുവീണു. 

ഒരേ കിടപ്പിൽ കുറെക്കാലം. 

അമ്മായിയും പോയതിൽപിന്നെ 

വെളിച്ചം കയറാത്ത ആ വീട്ടിലെ 

ഇരുണ്ട ജനാലച്ചില്ലിൽ 

രാത്രികാലങ്ങളിൽ

കുഞ്ഞൂട്ടമ്മാവന്റെ ചൂട്ടുകറ്റയിൽനിന്ന്

അടർന്നുവീഴുന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ

പൊട്ടുകൾ 

പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നതായി ഞാൻ 

കാണാറുണ്ടായിരുന്നു 

ഒരിക്കലല്ല പലതവണ പലതവണ.

ഉരച്ചു മിനുക്കിയത്

നീ'യായതുകൊണ്ടു മാത്രമാണ്'

ഞാനെന്റെ നുണകൾക്ക് 

കല്ലുവെച്ചത്. 

(ദേ,പിന്നേം കല്ല്)

ന്നാ പിന്നെ

ഈ 

വലതുനെഞ്ചിലെ നോവ് 

ഇടതുനെഞ്ചിലേക്ക് മാറ്റിവെച്ചേക്ക്. 

*

അടങ്ങുന്നില്ല തിരപോലെ 

നീ'യിരമ്പുമോർമ്മകൾ.

മുറിയുന്നില്ലിനിയും

കടലേ'യെന്നൊരു നോവിന്റെ ചുഴി..!

വീണുകിടക്കുന്ന 

നിഴലുകൾക്കിടയിൽ 

മുറുക്കാൻചെല്ലം തുറന്നുവെച്ച് 

തിണ്ണ തിരയുന്നു മുത്തശ്ശി.

ആടിക്കളിക്കുന്ന നിഴലുകളുടെ 

വാ പിളർത്തിനോക്കി 

പുകയിലക്കറ കാണുന്നുണ്ടോന്ന് 

വെളിച്ചമില്ലാത്ത കണ്ണുകളുഴിഞ്ഞ് 

പിറുപിറുക്കുന്നു, 

ആരോ കേൾക്കാനുണ്ടെന്ന മട്ടിൽ.

തുപ്പൽക്കോളാമ്പി കിട്ടാതെ 

രാത്രിയോട് കയർത്ത് 

മുറുക്കീട്ടും മുറുക്കീട്ടും ചുവക്കാത്ത-

പാൽനിലാക്കൂട്ട് 

താഴേക്ക് ആഞ്ഞുതുപ്പുന്നു,

ആകാശത്ത് വലിച്ചിട്ട

 ചാരുകസേരയിലിരുന്നാരോ...!

പൊട്ടിവീണകാറ്റിന്റെ ചരട് 

പൊട്ടാതെടുത്ത്

മുറ്റത്തു ഞാനൊരയ കെട്ടി. 

പുലരി കൂവിയപ്പൊ

മഞ്ഞുമണക്കുന്ന പാട്ടുകളെ 

ആറാനിട്ട്

കിളികളെങ്ങോ പറന്നുപോയി.

പതുങ്ങിയെത്തി 

ചുണ്ടുകുടയുന്നു വെയില്.

ഞാനവരെ പെറുക്കിയെടുത്ത് 

അടുക്കളത്തിട്ടേല് വെച്ചു. 

നുറുക്കിയ കഷണങ്ങളിലേക്കും 

നുരയ്ക്കുന്ന തിളയിലേക്കും 

തലപൊന്തിച്ചിടയ്ക്കിടെയവർ 

വെളിച്ചപ്പെട്ടുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

മൂവന്തി കുളക്കടവിലിരുന്ന്

ഉച്ചത്തിൽ ചൂളംവിളിച്ചപ്പൊ 

ഞാനവരെയെടുത്ത് തോളിലിട്ടു.

നനഞ്ഞാലവർക്ക്

 പനിപിടിച്ചാലോന്നോർത്ത് 

വാരിയെടുത്ത് 

ചെമ്പകമരത്തിലൊതുക്കിവെച്ചു. 

കടവ് കയറിച്ചെന്നപ്പോഴുണ്ട്

ചെമ്പകമരത്തിന്റെ കൈയിൽ 

ഒരു കൊട്ടനിറയെ പാതിവിടർന്ന 

തുടുത്ത മൊട്ടുകൾ.

കാടകം

കരിയിലകൾക്കു മുകളിലൂടെ 

ഇഴഞ്ഞുപോകുന്ന കാറ്റ്

മരപ്പൊത്തിൽ 

ഇരുട്ടുമായിണചേരുന്ന 

നിലാവ്

ഞെട്ടറ്റ് കൊഴിഞ്ഞുവീഴുന്ന

തണുപ്പ്

ദിശയറിയാതെ പറന്നുപോകുന്ന 

പാട്ട്........

മഷി പടർന്ന താളിൽ 

മെഴുകുതിരിവെട്ടംപോലെ 

തെളിഞ്ഞുകാണുന്ന വാക്കുകൾ 

ചില്ലക്ഷരങ്ങളിൽ കുടുങ്ങി 

വാതോരാതലയ്ക്കുന്ന 

ചീവീടുകളുടെ പൊട്ടിയൊഴുകുന്ന 

കൂർത്ത ഒച്ച.

 

പതഞ്ഞൊഴുകിപ്പരന്നടങ്ങിയ 

കാടിന്റെ ഗന്ധം

മഷിപ്പൊട്ടുകൾക്കു മേലെ 

ചിതറിത്തെറിക്കുന്ന 

ചൂടണയാത്ത തുള്ളിപ്പെയ്ത്ത്.

അറ്റുപോയിരിക്കുന്നു 

രണ്ടു വിരലുകളെന്ന് 

തുറന്നുപിടിച്ച അരണ്ട മാറിൽ

വെളുത്ത ചിരികൊണ്ടെഴുതുന്നു 

എന്നോ മരിച്ചുപോയൊരു നക്ഷത്രം.

സമയം സന്ധ്യ 

മുറ്റത്തെ മാവിൽനിന്ന് 

കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന 

ജലകണങ്ങൾ 

തുറന്നുകിടക്കുന്ന ജനാല 

കൈയെത്തുംദൂരത്ത് 

ഇന്നലെയും കേട്ട ഒരുവൾ 

മുഖത്തു പടർന്നുകയറിയ 

ശാന്തത.

കഴുത്തിനു താഴെ 

നെഞ്ചിനു മുകളിലായ് 

നീലിച്ചു കറുത്തൊരടയാളം. 

മരിച്ചുകിടക്കുകയാണെന്ന് 

തോന്നുകയേയില്ല 

മുറിഞ്ഞുപോയൊരു പാട്ടിനെ 

തുന്നിച്ചേർത്തെടുക്കാൻ 

ചുണ്ടൊരുക്കുന്നതു പോലെ..!

വെയിലിനെ നേർപ്പിച്ചെടുത്ത്

മടമടാന്ന് വയറുനിറയെ കുടിച്ച് 

വരിവരിയായ് വരുന്നുണ്ട്

നിറഞ്ഞ കുടങ്ങളുമേന്തി 

കറുമ്പിപെണ്ണുങ്ങൾ. 

എന്തൊരു ചന്തംന്ന് തുളുമ്പീട്ട് 

ഓടിപ്പോയി തൊടീന്ന് ഞാനൊരു

പാള മുറിച്ചെടുത്ത് തലേൽവെച്ച്.

ഒരു തുടമെങ്കിലും ഒഴിച്ചുതന്നാലോ 

വീതംവെച്ച് കൊടുക്കണം 

ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോതുള്ളി 

വിരൽമടക്കി കണക്കുകൂട്ടി 

തികയാതെ വന്ന വിരലിനെ 

രണ്ടിരട്ടിയാക്കി മൂന്നിരട്ടിയാക്കി.......

കള്ളികൾ....!

ദൂരെയെവിടെയോ പെരുമ്പറകൊട്ടുന്ന മേളം. 

പാള ഒടിച്ചുകുത്തി 

ഞാനൊരൊറ്റ നടത്തം.

കിണറ് അടിത്തട്ട് കാട്ടി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്

നിന്നെയും കാത്തെന്നപോലെ. 

വളർന്നു വളർന്ന് 

മാനംമുട്ടിയൊരു മരമുണ്ടെന്റെ

പുരയ്ക്ക് മേലെ. 

വെള്ളകീറുമ്പൊ കണ്ണിലേയ്ക്കിറങ്ങി-

വരും, കൂട്ടമായി കിളികൾ. 

കാതിന്റെയോരത്തിരുന്നവർ 

മധുരമധുരമായ് പാടും.

മേഘമിരുണ്ടുകൂടിയൊരു ദിവസം 

കാറ്റെഴുതി തുളകളായെന്റെ കൂര.

അന്നാണ്.... 

അന്നാണെന്റെ കണ്ണിലെ കിളികൾ 

കടലിലേയ്ക്കൊലിച്ചുപോയത്. 

മെല്ലെയിറങ്ങിവരും

ഉറക്കത്തിന്റെ ഇടനാഴിയിലേക്ക്

പലപലയിടങ്ങളിൽനിന്ന്

പലപല നേരങ്ങളിൽ

അവരവരുടെ നാളെകളിൽ നിന്ന്

മരണത്തിന്റെ തണുപ്പിലേക്ക്

മാഞ്ഞുപോയവർ. 

തെളിഞ്ഞ മുഖങ്ങളിലൊരേ ചിരി 

ചോദിക്കാനേറെയുണ്ടെനിക്ക്.

ഞാൻനനഞ്ഞ പുഴയും 

ഞാൻതഴുകിയ പാടങ്ങളും 

അവിടെയെത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് 

അവർ പറയും 

എന്നെ കൊതിപ്പിക്കാൻ 

അവർക്ക് നാവ് നൂറ്. 

ചോദിക്കാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തവരുടെ

എല്ലാം കാണുന്ന കണ്ണുകൾ 

എന്നെ അതിശയത്തിന്റെ 

പരകോടിയിലെത്തിക്കും. 

അവർക്ക് കാണാനാവാത്ത 

പലകാലങ്ങളിലെ അവരുടെ

മുഖങ്ങൾ 

എനിക്ക് കാണാനാവുമെന്ന് 

ഓരോരുത്തരോടും വീമ്പിളക്കും. 

അപ്പോഴും 

ചെറുചിരിയുടെ താലംകൊണ്ട്

തരാനാവാത്ത ഒരേയൊരുത്തരം

അവർ  മൂടിവെക്കും.

ഇരുട്ടിലെന്റെ കണ്ണുകൾ 

അവരറിയാതെ ഞാൻ തുടയ്ക്കും. 

അച്ഛൻ 

അമ്മ 

വല്യച്ഛൻ 

യമുനേടത്തി 

എന്റെ ചോദ്യം മുന്നിലെത്തുംമുൻപ് 

അവർ കാതുകൾ കൊട്ടിയടയ്ക്കും 

കാട്ടിത്തരാമോ'എന്നൊരു വാക്കായ് 

ഭൂമിപിളർന്ന് 

അതങ്ങിറങ്ങി പോകും.

കാണിച്ചുതന്നിട്ടില്ലാരും അവരുടെ നാട്,

എന്റെ അമ്മമ്മ പോലും. 

തികച്ചും തരിശായ 

പകലിന്റെ ചോട്ടിലിരുന്ന് 

ഇനിയും മുളയ്ക്കാത്ത 

മാവിൻ കൊമ്പിലേയ്ക്ക് 

വറ്റിവരണ്ട നോട്ടമെറിഞ്ഞ് 

പാതിവേവായൊരുടൽ.

പരോളിലിറങ്ങിയ 

കുറ്റവാളികളെപ്പോലെ 

വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്ന 

ശേഷിച്ച കിനാവുകൾ. 

വരും ജന്മത്തിൽ 

നിങ്ങൾക്കു വിരുന്നൊരുക്കി

പൂമെത്ത വിരിച്ചിടുമെന്ന് 

നിഴലിൽ നിന്നൊരുവൾ 

പതിയെ പറഞ്ഞത്

കേട്ടതുപോലെ. 

ഒരു മാത്ര.........

പതിരാണ് പതിരാണെന്ന് 

വിരൽകുടഞ്ഞാണയിട്ട് 

വഴിതെറ്റിവന്ന കാറ്റ്.

പതിരല്ല കതിരാണെന്ന് 

കനലായ മണ്ണിലുടനെ

മുളച്ച ചുണ്ടിനെ 

അലിവൊരു തരിമ്പില്ലാതെ, 

തൊട്ടുനോക്കി പാകമായിട്ടില്ലെന്ന്

ഉച്ചിയിൽ പൂക്കുന്നു വെയിൽ. 

ഇറക്കിവെക്കാമെന്ന് 

കരുതിയാണടുത്തേക്ക് 

ചെന്നത്,

നോവുകൾ കുത്തിനിറച്ച 

ഭാണ്ഡക്കെട്ടിന്

ഒരു ചുമടുതാങ്ങിയാകുമെന്ന്

വെറുതെ മോഹിച്ച്. 

സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയപ്പോഴുണ്ട്

കറുത്ത കവിൾത്തടങ്ങളിലൂടെ 

രണ്ടുറവകൾ. 

കരയുന്ന രാവിനെ 

കാട്ടിത്തന്നിരുന്നില്ല കിനാവുകൾ. 

നീയും'എന്നൊരു വാക്കിന്റെ മൂർച്ചയിൽ 

തോളിൽനിന്നറ്റുവീഴുന്നെന്റെ 

തലയുമതിന്റെ ഭാരവും.

വായിക്കാൻ

കഴിയാതെപോയ 

ആ കത്തിന്റെ വടിവൊത്ത 

ആദ്യത്തെ വരിയിലാണ്

ഞാനൊരു ചാല് കോരിയിടാറ്. 

മലമുകളീന്നൂർന്നിറങ്ങി 

ആർത്തുചിരിക്കുന്ന

ജലകണികകൾപോലെ 

മനോഹരമായിരുന്നിരിക്കും 

ഓരോ അക്ഷരമണിയും 

ഉണർന്നെണീറ്റും

ഈറനുടുത്തും 

വിയർത്തൊലിച്ചുമൊക്കെ 

തിക്കിത്തിരക്കുകൂട്ടി

വരികളിൽ

 കൂടുകൂട്ടീട്ടുണ്ടായിരുന്നിരിക്കും 

മഷിയണിയാനെത്തിയവർ. 

പുലർച്ചയെ പഠിപ്പിക്കാൻ

പാട്ടുമായ് വന്നവർ

വിയർത്തുവരുന്ന ഉച്ചയ്ക്ക്

വിശറിയായ് കൂടെയിരിക്കുന്നവർ

സന്ധ്യയെയും തോളിലിട്ട്

ചന്തയിൽപോയി മടങ്ങിയവർ 

രാവിനത്താഴമൊരുക്കാൻ 

അടുപ്പുകൂട്ടി തിരക്കുകൂട്ടുന്നവർ 

അങ്ങനെയങ്ങനെയെത്രപേർ 

പലപലവരികളിലായി

വന്നിരുന്നിട്ടുണ്ടാവും.

ഒഴുകിവരുന്ന 

വാക്കുകളുടെ നനവിൽ 

പൊതിഞ്ഞു-

വെയ്ക്കാമെന്നോർത്തതാണ്  

ആ വിതയില്ലാകാലത്തെ

പെരുംനോവിന്റെ വിത്തുകൾ.

കൂടില്ലാകാലമായിരുന്നന്ന്

കടന്നുപോയൊരു കാറ്റ്

ചില്ല കുലുക്കി തട്ടിയെടുത്ത് 

പറന്നു പറന്നു പോയി

കടലിന് കൊടുത്തതാവാം. 

വായിക്കാൻ

കഴിയാതെപോയ  

ആ കത്തിലെ മിഴിവൊത്ത

അവസാനവാക്കിന്റെ ഓരത്താണ്

ഞാനെന്റെ രാവിന് പായ വിരിക്കാറ്. 

എത്ര മൃദുവാണ് 

നിന്റെ വിരലുകളെന്ന് 

പലവട്ടം പറഞ്ഞെന്റെ 

വിരലിനൊരാകാശം 

പതിച്ചുതന്നതും 

വിരലറ്റ നേരങ്ങളിൽ 

പതിയെ പതിയെയെന്ന്

ഒരു തലോടലാൽ

നിന്നോളം 

തരളമല്ലേതുമെനിക്കെന്ന്

നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞതും...

വിരൽ മുറിച്ചെന്നെ 

മുറിവാക്കി മാറ്റിയവനേ, 

ദൈവമായതുകൊണ്ടുമാത്രം 

നിനക്ക് മാപ്പ്. 

കറുത്ത ചേലത്തുമ്പാൽ 

പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചെന്റെ

വെളുത്ത കിടക്കയിൽ

അമർന്നങ്ങിരുന്നതും

മൂക്കുത്തിയെവിടേന്ന് 

മുഖമൊന്നുഴിഞ്ഞു നീ

നെടിയ വീർപ്പോടെന്നെ 

അണച്ചുപിടിച്ചതും

തഴുകാൻ മുടിയില്ല!

വാക്കിനായ് പരതി നീ

നിറഞ്ഞ കണ്ണാൽ നോക്കി

തരിച്ചങ്ങിരുന്നതും.

പിന്നെ

വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞതും. 

ഒരു നിലാപ്പതിരെങ്ങാനും

ഉമ്മറം കടന്നാലും  

എങ്ങനെ മറക്കും ഞാൻ 

മരിക്കുംവരെ പൊന്നേ.

(ഇരുട്ടേ....)

ഓർമ്മയുടെ  

പാളികൾകൊണ്ടു വേണം 

പുര പണിയേണ്ടതെന്ന്

പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിരുന്നു.

നാലു ചുവരുകൾ

വെയിലിനിരിക്കാൻ

നീളത്തിലൊരു വരാന്തയും

കാറ്റിന് കയറിയിറങ്ങാൻ

വലിയ ജനാലകളും.

ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളു

എന്തൊരുചേലെന്നുടനെ

വലതുകാൽവെച്ചു. 

തിളച്ചുതൂവിയ പാൽമണത്തിന്റെ 

വെളുത്ത രാശിയിൽ

'നിന്റെ പുര'യെന്ന് 

ഞാനെന്നെ അടക്കിപ്പിടിച്ചു. 

ഒരു രാവ് കൊണ്ട് 

ആയിരത്തൊന്നോർമ്മകൾ 

തൊട്ടെടുത്ത് മണക്കണം.

നോക്കിനടന്ന് കാൺകെ

ചോർച്ചയില്ലാത്ത 

ഒരു ചുവരുപോലുമില്ലെന്ന്

ഇരുട്ടിനോട് പരാതിപ്പെട്ട്

തെളിഞ്ഞുകാണുന്ന 

നനഞ്ഞ  കവിൾത്തടങ്ങളിൽ വിരലോടിച്ച് 

തണുത്ത നിലമെന്ന് ഞാൻ ചുരുണ്ടു. 

ഒച്ചയെടുക്കാനറിയാത്ത 

മുൻവാതിൽ 

അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചതുപോലെ.

ഓർമ്മയുടെ ഏതുപാളിയിലാവും 

അത് ചെത്തിമിനുക്കിയിട്ടുണ്ടാവുക.  

മുറ്റം നിലാവ് കുടിച്ചുറക്കത്തിൽ.

ഒരിറ്റുപോലും ചോരാതെ

ഉറപ്പുള്ള മേൽക്കൂരയിൽ 

ആകാശമങ്ങനെ ഞാൻ ഞാനെന്ന്

തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ച്. 

ഈരേഴുപതിനാലുലോകങ്ങളിൽ 

എവിടെങ്കിലും

എന്റെ പുര പോലൊന്ന്

പണിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമോ അവൻ...!

 

മുറിഞ്ഞു വീശുന്ന 

കനത്ത കാറ്റിൽ

ചുവന്നു കത്തുന്ന

കനൽതടം പോൽ

പരന്നു പെയ്യുന്ന

നിലാച്ചുവട്ടിൽ

തെളിഞ്ഞു പൊങ്ങുന്നു

ഒരു തുള്ളി ഓർമ്മ.

‐----------

ഒളിപ്പിച്ചതുമെന്തേ 

കറുത്ത ചേലത്തുമ്പാൽ

വിടർന്ന കണ്ണാലൊന്നു 

കുളിരെക്കണ്ടതുമില്ല.

ചേല നീ പിഴിഞ്ഞെന്റെ

നെറ്റിമേലിറ്റിച്ചതും

കണ്ടു ഞാനൊരുവട്ടം

മിന്നായംപോലെ കഷ്ടം.

അ(ശ)യനം

നിനച്ചിരിക്കാത്ത

നേരത്തായിരുന്നു വരവ് 

ഒരുങ്ങിയിരുന്നില്ല തീരെ.

ഗാഢമായവൻ പ്രണയിക്കുമ്പോഴും

ചിറകടിച്ച് മറ്റെവിടെയോ.....

മാവിൻചോട്ടിലെ കസേരയിൽ 

നടുവു നിവർന്നിരിക്കുന്ന

പാതിനിർത്തിയ വായനയിൽ,

ചിറകുകളൊതുക്കി മൂലയിലേക്ക് 

സന്ധ്യയായെന്ന്

കലമ്പൽകൂട്ടുന്ന കൂട്ടിനുള്ളിൽ,

മറന്നുപോയോന്ന് അമറി

വാലിളക്കി അസ്വസ്ഥമാകുന്ന 

തൊഴുത്തിൽ,

ഒരു പകൽ മെഴുകിയിറക്കിയ

വിയർപ്പിന്റെ കഥയെഴുതിയെടുക്കാ-

നാവാത്ത വേദനയിൽ 

മുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കടവിൽ,

അവിടെ കാവൽനിൽക്കുന്ന 

പടവുകളിൽ,

ഈറൻമാറിയ നനവിൽ 

ഉടലൊന്ന് തഴുകിപ്പോകാവാതെ 

കുറുമ്പുമായ്

ചില്ലകളിളക്കുന്ന വിരലുകളിൽ 

അങ്ങനങ്ങനെ...

ഒരുങ്ങിയിരിക്കണം

ഒരു പകലോ ഒരു രാവോ 

നിന്നെയിങ്ങനെ കണ്ടിട്ടിട്ടേയില്ലാന്ന്

അതിശയപ്പെട്ട്

മൂക്കിൻതുമ്പത്ത് വിരൽവെയ്ക്കും-

വിധം.

തട്ടിൻപുറത്തുപോലുമില്ല

മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ അക്ഷരങ്ങൾ.

കാണാമറയത്തുമില്ല

പറത്തിവിട്ട കുറുകലുകൾ,

ഒരു മേച്ചിൽപ്പുറത്തുമില്ല

അഴിച്ചുവിട്ട അയവിറക്കൽ 

തിരയിളക്കങ്ങളിലൊന്നുമില്ല

മുങ്ങിനിവർന്ന ഒഴുക്ക്,

ഒരിരവുപകലുകളിലുമില്ല

കുളിരു ചുറ്റിയ വിരലുകൾ.

വെറുതെയെന്നൊരു

വാക്കിന്റെ മുറ്റത്ത്

തൂവൽ കൊഴിച്ചിടുന്നു ചിറക്.

കാത്തിരിക്കുകയാണ്

പുനർജ്ജനിക്കാനാവാത്തവിധം 

ഈയുള്ളവൾക്ക്

അവന്റെ പ്രണയത്തിൽ മരിക്കണം.

പേറ്റുനോവ് 

കലശലാവുന്ന നേരത്ത്

ചൂട്ടും കത്തിച്ചുപിടിച്ച് 

വഴിനീളെ മുറുക്കിത്തുപ്പി 

ചോന്നുചോന്ന് 

വയറ്റാട്ടിയെത്തും.

ഉടനെ,

ഊഴംവെച്ച് കൂട്ടിനെത്തിയവർ 

അവിടെനിന്ന്

തിരിഞ്ഞുനോക്കി തിരിഞ്ഞുനോക്കി 

നടന്നുമറയാൻ തുടങ്ങും.

വയറൊഴിഞ്ഞ രാവും

വാരിയെടുത്ത വയറ്റാട്ടിയും

വെളുക്കെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങും.

കുഞ്ഞിനെ നിലത്തുകിടത്തി

നോവകന്ന ചുണ്ട് തുറന്ന്

നനവുള്ള നാവ് കൊരുത്ത്

രാവ് അവന്റെ കാതിൽ

പേരുചൊല്ലി വിളിക്കും.

മടിക്കുത്തിലിരുന്ന് വെറ്റിലപ്പൊതി 

ആ പേര് ഏറ്റുചൊല്ലും. 

ഒത്തിരി നാവുകളതേറ്റുചൊല്ലാൻ 

തുടങ്ങുമ്പോൾ

അടുത്ത നോവിന് കാണാമെന്നവർ

രണ്ട് വഴികളായ് പിരിയും.

നോവിനെ

നേരാക്കുന്ന പ്രതിഭാസത്തെയാണ് 

നമ്മൾ വെളിച്ചമെന്ന് പേരിട്ട് വിളിക്കാറ്. 

പറഞ്ഞതെന്തോ, 

തുടിക്കുന്നുണ്ട് 

പൂവിതൾ 

അടർന്നേറെയായിട്ടും.

കേൾക്കുന്നുണ്ടതിനെ 

തുടിയായ് മണ്ണ് 

കാറ്റേ കാറ്റേന്ന് 

നനഞ്ഞൊരീണത്തിൽ.

ഇറങ്ങി വരും

നോക്കിനിൽക്കെ

നിലാവ്. 

കോരിയെടുക്കണം.

ഒക്കത്തുവെച്ച് 

മരങ്ങൾ കൊഴിച്ചിടുന്ന 

നിഴലുകളിലൂടെ

ഒട്ടുനേരം അങ്ങോട്ടിങ്ങോട്ട് 

മെല്ലെ നടക്കണം.

അവന് 

കുടിക്കാനൊരു വിരൽ, 

ഉള്ളിൽ

കിടക്കാനൊരു പുൽപ്പായ.

തുറന്ന ജനാലകൾക്കുനേരെ 

കണ്ണുകൾ പതിയെ അടയ്ക്കണം.

ഒഴുകിവരുന്ന പാട്ടിനൊപ്പം 

നീന്തിനീന്തി മറുകരയിലേക്ക്.

കാറ്റ് പതുങ്ങിയെത്തും

കിന്നാരംപറയാൻ നിക്കണ്ട.

കിനാക്കൾ 

പെയ്തിറങ്ങുന്നതു കാണാം. 

എണ്ണിയെടുക്കാൻ നോക്കരുത് 

അവർ പെയ്ത്ത് നിർത്തിയേക്കും. 

കണ്ണുകളടച്ച് 

പടവുകൾ എണ്ണിക്കൊണ്ടിരിക്കെ

ദേവകിയമ്മ കൈയിൽ പിടിച്ചു.

വേവിച്ചുടച്ച കപ്പയ്ക്ക് മീതെ വിളമ്പുന്ന

തിളച്ച മീൻകറിയുടെ മണത്തെ

ചന്ദനത്തിന്റെ ഗന്ധം കഴുകികളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

എന്നെ നന്നായി പുതപ്പിച്ചു കിടത്തി ഞങ്ങളിറങ്ങി.

പുറത്ത് കാത്തുകിടപ്പുണ്ട് 

കുഞ്ഞൂട്ടമ്മാവൻ ഓടിക്കുന്ന മൂക്കുനീണ്ട പച്ച കുടുക്ക ബസ്.

അച്ഛന്റെ മടിയിലിരുന്ന്

ഓടുന്ന മരങ്ങളും പാടങ്ങളും കണ്ട അതിശയവണ്ടി.

മഞ്ഞപ്പിത്തം കരൾ പറിച്ചാണത്രെ കുഞ്ഞൂട്ടമ്മാവൻ.........

മൂടുപടം അഴിച്ചുമാറ്റാത്ത മഞ്ഞിനോട് കലഹിച്ച്

ദൂരെ മാറിനില്പാണ് സൂര്യൻ.

കരിയിലകൂട്ടി ,തീകായാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു വല്യച്ഛൻ.  

തീയ്ക്കൊപ്പം കരുകരെ ശബ്ദത്തിൽ 

ചത്തുവീഴുന്ന പ്രാണികൾ.

വിരൽ നീട്ടിപ്പിടിച്ച്‌ ,പറ്റിച്ചേർന്നിരിക്കാൻ 

വെറ്റിലചെല്ലം കട്ടെടുത്ത് ,ചുണ്ട് ചോപ്പിച്ചവൾ ഇനിയും എത്തിയിട്ടില്ല .

കഥകേട്ട് , കഥകേട്ട് അവളൊരു കഥയില്ലാത്തവളായെന്ന്

വല്യച്ഛൻ എങ്ങനെ അറിയാൻ.

പാതയ്ക്കിരുവശവും ഒരേ വലുപ്പവും നിറവുമുള്ള വീടുകൾ.

ഇടതുവശത്തുള്ള ഒരു വീട്ടുമുറ്റത്ത് പത്രക്കാരൻ ചെക്കനെ

അക്ഷമയോടെ നോക്കിനിൽപ്പാണ് അച്ഛൻ.

വേഗതയില്ലാത്ത വണ്ടിയുടെ വേഗത എനിക്കായി വീണ്ടും കുറച്ച്

കുഞ്ഞൂട്ടമ്മാവൻ കരുണയുള്ളവനായി.

വിരലുകൾ കുറേക്കൂടി അമർത്തി ദേവകിയമ്മയും.

നിറഞ്ഞ അകിടുകൾ മൊന്തയിലേയ്ക്ക്  കറന്നെടുത്ത്

കരച്ചിൽ തീർത്ത് അകത്തേയ്ക്ക് കയറിപ്പോകുന്നു അമ്മിണീടമ്മ.

ശാന്തമ്മായീടെ തൂമ്പയുടെ അറ്റത്ത്‌

ചേമ്പ് പുഴുക്കിന്റെ കൊതിയൂറുന്ന മണം.

കുളക്കടവിൽ മുട്ടോളമെത്തുന്ന തലമുടി വിടർത്തിയിട്ട്

മേലെ നോക്കി സ്വപ്നം കണ്ടുനില്പാണ്  സുജാത.

സാന്ത്വനചികിത്സാമുറിയിൽ കണ്ട ആ പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകൾ

വേണ്ടാ...... ഓർക്കണ്ട.

കവലയിൽ തുണിക്കട നടത്തിയിരുന്ന മജീദ്‌ക്ക കോലായിലിരുന്ന് 

നസീറാടെ ഉമ്മയെ നീട്ടിവിളിക്കുന്നു.

'നസീറാ സ്റോറിലായിയിരുന്നു 

അച്ഛൻ  തുണിമുറിച്ചു വാങ്ങലും

അളവെടുക്കാൻ ശ്വാസംപിടിച്ചു നിന്ന എന്റെ ചില വൈകുന്നേരങ്ങളും.

സ്കൂൾമുറ്റത്ത് ,ഒരേ നിറത്തിൽ നസീറയും ഞാനും ഇരട്ടക്കുട്ടികളാകും.

പിന്നെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ചന്തം നോക്കി നില്ക്കും.

ഈ മജീദ്‌ക്കയ്ക്ക് ഒരു മാറ്റോമില്ല. 

കുഞ്ഞൂട്ടമ്മാവന്റെ ബസ് ഒന്നു മുരണ്ട്, നിന്നു.

അങ്ങുദൂരെ നിന്നൊരു നിഴൽ

ഒരാണ്‍കുട്ടിയായി രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുന്നു

മണ്ണപ്പം ചുട്ടുവെച്ച് വട്ടയിലകൾ നിരത്തിയിട്ട് 

വലിയ ചിരിപൊട്ടുന്നിടത്ത് 

പിണങ്ങി  മുഖം കനപ്പിച്ച്‌ 

'നിങ്ങട പാട് നോക്കെന്ന് തിരിഞ്ഞുനടന്ന

കുറുമ്പിന്റെ പന്ത്രണ്ടുകാരൻ.

ഒടുവിൽ.........

വാക്ക് തെറ്റിച്ച് 

ആരുടെയോ വിരൽപിടിച്ച്

അവളെക്കൂട്ടാതെ ഇങ്ങോട്ട്  പുറപ്പെട്ടതാണവൻ.

അവനിപ്പൊഴും അതേ പ്രായം.

നിറയെക്കാണാൻ ,കണ്ണുകൾ ആവുന്നിടത്തോളം തുറന്നുപിടിച്ചു.

പെട്ടെന്ന്  ഒരപശകുനത്തിന് ചിറകുമുളച്ചതുപോലെ

വരിക്കപ്ലാവിന്റെ കൊമ്പിൽനിന്ന്‌

കണ്ണാടി തകർത്തുകൊണ്ട് കൂവി പതിച്ച രണ്ടുൾക്കകൾ.!

കമ്പിയിൽ ആഞ്ഞിടിച്ച മൂക്ക്‌ പൊത്തിപ്പിടിച്ച്

വേദനയോടെ,നിശബ്ദമായിക്കരഞ്ഞ്

ഞാനിതാ, ഇരുട്ടിന്റെ അവസാനപടവും

എണ്ണിത്തീർത്തിരിക്കുന്നു .

ഇതാ ആകാശം

നീ വരച്ചത് 

അതാ കടൽ

അതും നീ വരച്ചത് 

വിരലമർത്തി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു 

ഒരു കുഞ്ഞിനെയെന്നപോലെ. 

കാണാനാവുന്നില്ലെനിക്ക്,

നിറംമങ്ങിയും തിരയടങ്ങിയും 

വിയർത്തുകിടക്കുകയാവും.

ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ നിർവേദംകൊണ്ട് 

ചലനമറ്റുപോയ ഘടികാരം. 

മുനയുടെ അറ്റങ്ങളിൽ പറ്റിനിൽക്കുന്ന

ചരമമടഞ്ഞ ചോരത്തുള്ളികളുടെ

പ്രവാഹം.

ഏതു യാമത്തിലാവും 

ഞാനുണർന്നെണീറ്റത് 

പറന്നുയരാൻ ഒരു തൂവൽകനം 

കടമെടുത്തത്.

കാണാനാവുന്നില്ല,

ഉറക്കത്തിലാണ്ടുകിടക്കുന്ന മണ്ണും

നടന്നുതീർത്ത വഴികളും 

കുഴഞ്ഞുവീണ നിഴലുകളും.

ഉറക്കംനടിച്ചു കിടപ്പുണ്ടാവും 

തൊട്ടുരുമ്മിനടന്നൊരോർമ്മയിൽ 

എന്റെ കരിനീലക്കണ്ണുള്ള പൂച്ച

വിരലുകൾ മോഹിച്ച്

അറിയാതുറങ്ങിപ്പോയ വയലിൻ

പുലർച്ചെ മുറ്റത്ത് 

തീറ്റയ്ക്കെത്തുന്ന കരിയിലക്കിളികൾ.

ഒറ്റയ്ക്ക് പറക്കണം

കാട്ടിത്തന്നതല്ല

പക്ഷേ കാണാനാവുന്നുണ്ട് 

ദൂരെ

ഇരുട്ടെടുത്തണിഞ്ഞ 

സൂര്യകാന്തക്കല്ലിന്റെ മൂക്കുത്തി.

പറന്നുയരണം 

കിനാവുദിക്കുന്ന ആ ദേശത്തേയ്ക്ക്.

ആർത്തലച്ച് മഴ വരുന്ന ചില കാലങ്ങളിൽ 

എന്റെ പുരയിലെ കലങ്ങളും ചട്ടികളും 

കുഞ്ഞുപെട്ടിയുമൊക്കെ ആരോടും        മിണ്ടാതെ 

പുഴയ്ക്കൊപ്പമിറങ്ങിപ്പോകും.

കോഴികളും ആടുകളുമൊക്കെ 

വെള്ളത്തിനു മുകളിലൂടെ ചിറകിട്ടടിച്ചും 

ചെവിയിട്ടടിച്ചും 

നീന്തിനീന്തി കാണാതാവും.

മഴയിറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ കുമ്പിട്ടു-

നിൽക്കുന്ന പുരയെ നാലാളൊരുമിച്ച് 

നിവർത്തി നിർത്തും. 

ഒടിഞ്ഞ കൈകാലുകളിൽ പ്ലാസ്റ്ററിട്ട് 

ഉറപ്പിക്കും. 

അയ്യത്ത് മേയുന്ന അടുത്ത വീട്ടിലെ 

പശുവിന്റെ ചാണകമെടുത്തുകൊണ്ടു-

വന്ന് നിലം മെഴുകിയൊരുക്കും. 

ഒട്ടിയൊട്ടിയില്ലാതായ വയറുമായി

കുഞ്ഞുങ്ങൾ 

മഴയും പുഴയും ഒരുമിച്ചിറങ്ങിപ്പോയ 

മുറ്റത്തെ ചെളിവെള്ളത്തിൽ ചവിട്ടി 

ചെരുപ്പിട്ടതായി അഭിനയിച്ചു കളിക്കും. 

വെയില് വരുമ്പോൾ 

അടുപ്പ് ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ 

ഒക്കെയും മറക്കും.

അടച്ചുറപ്പില്ലാത്തതുകൊണ്ട് രാത്രി 

പുഴ പറയുന്നതൊക്കെ അക്ഷരംവിടാതെ കേൾക്കാം. 

പണ്ട് മഴ ഊക്കോടെ ചാടിവീണൊഴുകി-

യിരുന്ന തന്റെ കൂട്ടരെയും

അവരുടെ കൈവഴികളെയും 

ജീവനോടെ കുഴിച്ചുമൂടിയവരുടെ- ചരിത്രം 

എണ്ണിയെണ്ണി പറഞ്ഞവൾ

നെടുവീർപ്പിടും. 

അവരുയിർത്തെഴുന്നേറ്റൊഴുകട്ടെ

ഞാനീ മണ്ണിൽനിന്നെവിടേയ്ക്കുമില്ല.

പുഴയുടെ മണമാണോരോ അണുവിലും. 

ഇനിയും മഴ കലിതുള്ളി വരും 

ഒരു നാൾ ഞാനും നീന്തിനീന്തി 

അക്കരെയെത്താതെ 

അറിയപ്പെടാത്ത ഒരു ചരിത്രമായേക്കും.

അഴിച്ചും കെട്ടിയും 

പുരയൊരുക്കുന്ന 

കലിയിളകിയ മുകിൽപെണ്ണാളിന് 

നിറങ്ങളേഴെണ്ണമടുക്കിവെച്ചൊരു 

കരുത്തൻ മേൽക്കൂരയൊരുക്കുന്നാകാശം.

ഉയർന്നുപൊങ്ങിത്തെളിയുന്നൊ-

രോർമ്മ

അണഞ്ഞുപോം തിരി കെടുന്ന മാത്ര.

കാറ്റൊന്നു ചികഞ്ഞപാടുണർ-

ന്നെണീക്കും 

കരിഞ്ഞയിലതൻ ചടുമർമ്മരം പോൽ. 

(സ്വതന്ത്രപരിഭാഷ)

(memory is an autumn leaf that murmers

a while in the wind and then is heard no more.....Kahlil Gibran)

തിരശ്ശീലയ്ക്ക് പുറകിൽ 

ഒരു നിഴലായ് കണ്ടു എന്നത് നേര് 

തൊട്ടില്ല, 

അതിരില്ലാ പാടത്തിനപ്പുറമെന്ന് 

കേൾക്കാതെപോയൊരു

കൊയ്ത്തുപാട്ടിന്റെ കിനാച്ചരട് 

കെട്ടിയെന്നു മാത്രം

ഒരു അലയായ് കേട്ടു എന്നത് നേര് 

കരകാണാക്കടലിനക്കരെയെന്ന് 

പറയാതെപോയൊരു 

കഥയുടെ രസച്ചരട് 

അഴിച്ചുവെച്ചു എന്നു മാത്രം 

നിലാവലക്കിയ പുതപ്പിനുള്ളിൽ

കിനാവായ് വന്നെങ്കിലെന്ന് 

പലവട്ടം മോഹിച്ചു എന്നതും നേര് 

വന്നില്ല,

കുളിച്ചുകയറി വരുന്നേരം 

ജനലിനിപ്പുറം മറഞ്ഞ്

പാദങ്ങൾ നോക്കിനിന്നുവെന്നു മാത്രം. 

പടിയിറക്കിവിട്ടതാണ്.........

ഞാൻ, സ്മാർത്തവിചാരം ചെയ്യപ്പെട്ട 

ഒരു വാക്ക്.

തനിച്ചു നിൽക്കുന്ന മടിച്ചി മാവുണ്ട് 

കുനിഞ്ഞുവന്നെന്റെ നെറുകയിൽതൊട്ട് 

വിറപൂണ്ടെന്നോട് പതിയെ ചൊല്ലുന്നു

പറന്നുവന്നൊരാ കിളികളൊത്തു നീ 

മുഴുത്ത മാമ്പഴം പകുത്തു തിന്നതിൻ 

കൊതി അടങ്ങിയിട്ടില്ലെനിക്കിന്നുമേ. 

അന്നൊരു മൂവന്തി

മഴയും നനഞ്ഞൊരു പുഴ

പുരയിലേയ്ക്കു കയറിവന്നു

നടക്കാൻ പഠിക്കുന്നൊരു

കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ. 

ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോഴുണ്ട്

കമഴ്ത്തിവെച്ചിരുന്ന മൺകലങ്ങളുടെ

വായ പിളർന്ന്

നിറയെ തിളങ്ങുന്ന പരൽമീനുകൾ. 

മഴ മാഞ്ഞുപോയി 

നോക്കുമ്പോൾ

മെഴുകിവെടിപ്പാക്കിയ നിലത്ത് 

നിറയെ സൂര്യന്റെ വിരലുകൾ 

കണേണ്ട കാഴ്ച !

ആരോടെങ്കിലും പറയാതെങ്ങനെ

പുഴയെ നോക്കി ചെന്നപ്പൊഴോ 

കണ്ണൊക്കെ കലങ്ങി

അവൾ പനിപിടിച്ച് കിടപ്പാണ്.

പറഞ്ഞിട്ടെന്തു കാര്യം 

മഴയത്ത് കുടയെടുക്കാതെ 

വന്നതെന്തേന്ന് ചോദിക്കാനും മറന്നു. 

തിണ്ണയിലൊറ്റക്കിരുന്ന് 

ഒരു പകൽക്കിനാവിന്റെ

മുടിയുടക്കറുക്കുന്നതിനിടെ 

മുങ്ങാങ്കുഴിക്ക് പോയൊരോർമ്മയെ

കുരുക്കഴിച്ചെടുക്കുന്നു   

അരിച്ചരിച്ചിറങ്ങുന്ന വെയില്.

ഇല്ലാത്ത പേനിനെ തപ്പിയെടുക്കാൻ

പരതിനടക്കുന്നതിനിടെ  

ആകാശത്തിന്റെയൊരു വാൽക്കഷണം മുറിച്ചെടുത്ത്

അതിൽ മഴവില്ലും പതിച്ചുവെച്ച് 

കരിപുരണ്ട വിരലുകൾ 

കൂട്ടിപിടിച്ചതിൽ ചുണ്ടമർത്തുന്നു തോരാതെ.

കടലു പോലെ നീലിച്ച കണ്ണിൽ

പുഴയൊഴുക്കിവിട്ട് മാഞ്ഞിട്ടും 

തോരാതെ നുരയുന്ന ഉന്മാദത്തിന്റെ 

തിര.

മൂക്കിൻ തുഞ്ചത്തു തട്ടിത്തെറിച്ച്  

തിളച്ചയെണ്ണയിലെ കടുകുമണി

തിളവരാതെ പിണങ്ങിക്കിടക്കുന്ന

തെറ്റായളന്നിട്ട കുത്തരി

പാതി ചിരകിക്കളഞ്ഞ തേങ്ങാമുറി

കറിക്കഷണങ്ങളിലേയ്ക്കെ-

ത്തിനോക്കുന്ന മുറിഞ്ഞ വിരല്....

തിടുക്കത്തിലൊരു വട്ടംകൂട്ടൽ.

എന്നിട്ടും 

ഉപ്പും മുളകും പുളിയും പാകമെന്നും

ഇന്നലത്തെക്കാളേറെ രുചിയാണെന്നും

ഉണ്ടു നിറയുന്ന വിശപ്പ്.

കടലിനുമതേ രുചി 

ഇന്നലെ കുറുക്കിയതു പോലെ.!

പുതച്ചുറങ്ങാൻ

ഒരുനൂൽ തണുപ്പെന്ന് 

വിയർത്ത് കേഴുന്നെൻ 

വിളർത്ത മൺപുര. 

പതിഞ്ഞ പാട്ടിന്റെ 

കരിഞ്ഞൊരീരടി 

മറിച്ചുനോക്കുന്നു 

മെലിഞ്ഞവൾ രാത്രി. 

തളർന്ന മുറ്റത്തെ 

ഇളിച്ചു കാട്ടുന്നു 

തലയ്ക്കൽ നിൽക്കുന്ന 

മദിച്ച ചന്തിരൻ. 

ഉണർന്ന കാറ്റിന്റെ

വിരൽ കൊരുത്തതാ 

പുതപ്പ് തുന്നുന്നു 

പടർന്ന തേന്മാവ്. 

തികച്ചും ശൂന്യമായ
ചില ഇടവേളകളുണ്ട്
വായിക്കാനാവാതെ
പാട്ടുകേൾക്കാനാവാതെ
നിസ്സംഗതയുടെ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ
ഒരു നേർചിത്രം പോലെ.

മയക്കത്തിന്റെ ചിറകുകൾ
വാരിയെടുത്തു കൊണ്ടുപോകാറുണ്ട്
ഓർമ്മകളെ മേയാൻ വിടുന്ന
തണൽവഴികളിലൂടെ.
പ്രത്യാശയുടെ കൂട്ടിലോ
നിരാശയുടെ മരുഭൂവിലോ
അവസാനിപ്പിക്കും 
വഴിതെറ്റിപ്പോകാത്ത ചിറകടക്കം.

നെഞ്ചോടുചേർത്തു പിടിച്ച
സ്ലേറ്റും പുസ്തകവുമായി
പാടവരമ്പിലൂടെ 

അമ്മയുടെ പിറകേ  നടന്നുനടന്ന്
ഞാൻ ഒന്നാം ക്ലാസ്സിലെ
മുൻബെഞ്ചിൽ ചെന്നിരിക്കുന്നു.
പാറുക്കുട്ടി ടീച്ചറിന്റെ കേട്ടെഴുത്ത് 
ഒരക്ഷരതെറ്റും വരുത്താതെ
ഒന്നാമതെത്തുന്നു.
അവിടുന്ന് വരാന്തയിലൂടെ
നാലാംക്ലാസ്സിലേയ്ക്ക്.

നിലത്ത് വട്ടത്തിൽ ചമ്രംപടിഞ്ഞിരുന്ന്

കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് 

പൊതിച്ചോർ പങ്കിട്ടുകഴിക്കുന്ന ഉച്ച.
ചെറിയ കെട്ടിടത്തിൽനിന്ന്

അമ്മയുള്ള വലിയ കെട്ടിടത്തിലേയ്ക്ക്. 

കുട്ടികളില്ലാത്ത സീത ടീച്ചറിന്റെ വീട്ടിൽ
പലഹാരം കഴിച്ച് കഥയും കേട്ടിരിക്കുന്ന 

ചില രാത്രികൾ.

കലാലയത്തിലെ വിശാലമായ
ക്ലാസ്സ് മുറിയുടെ മുഴക്കത്തിൽ 
ഒരു കുഴലൂത്തുകാരന്റെ 

പിന്നാലെയെന്നപോലൊരു കവിത 
മുന്നിലിരിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്ക് 

അഭിമുഖമായി 

എന്റെ വിരൽപിടിച്ചങ്ങനെ

'മനസ്വിനി'യായി ഒഴുകിപ്പരക്കുന്നു

നീണ്ട കരഘോഷം 

എത്തിനോക്കുന്ന അപരിചിതരായ കുട്ടികൾ.

ജന്തുശാസ്ത്രവും ജനിതകഘടകങ്ങളും
കൂട്ടുകൂടാനാളില്ലാതെ
കട്ടിയുള്ള പുതപ്പിനുള്ളിൽ
ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന
എന്റെ ചെറിയ വായനമുറിയുടെ

നിശ്ചലദൃശ്യങ്ങൾ. 

കത്തിക്കരിഞ്ഞ
കവിതകൾ,ഡയറിക്കുറിപ്പുകൾ,
ആസ്വാദനങ്ങൾ.........
ഒലിച്ചുപോകുന്ന ചാരക്കൂട്ടിന്  മുകളിലൂടെ
വിരൽതുമ്പുപിടിച്ച്  നടന്നുപോകുന്നു 
നിഷേധമെന്ന വാക്കെഴുതാനറിയാതെ
തോറ്റുപോയൊരു കവിത.

മയക്കത്തിൽ നിന്നുണരുമ്പോൾ
സമയസൂചികളിൽ
അടയാളപ്പെടുത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നു 
എന്റെ ഒടിഞ്ഞുപോയ കാലുകൾ.

ഒറ്റയായ്.....

കൂട്ടംതെറ്റിനിന്ന് 

താഴേയ്ക്കുറ്റുനോക്കുന്ന 

നിന്നോടിപ്പോൾ

അവർ ചോദിച്ചതെന്തെന്നറിയാൻ
എനിക്ക് നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഭാഷ പഠിക്കേണ്ടതില്ല.

ഇവിടെ നിശാഗന്ധി ചിരിക്കാൻ 

തുടങ്ങുന്നു.
ജരാനര ബാധിക്കാത്ത 

ആ നാട്ടുവഴികളിൽ
ഋതു ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കുപ്പായം മാറാറുണ്ടോ?

മഴയോട് പൊരുതിത്തോറ്റ നിറങ്ങളാണ്

മുറ്റം നിറയെ. 

കാറ്റിനുറങ്ങാൻ ചില്ലകൾ കൂടൊരുക്കുന്നുണ്ട് 

കിളികൾ പഠിപ്പിച്ച പാട്ടുകൾ 

മൂളിനോക്കുന്നുണ്ടിലകൾ

ദേ, ഇരുട്ട് വീണ്ടുമിരുളാൻ തുടങ്ങുന്നു.

നീയൊരു താമരത്തണ്ട് താഴേയ്ക്കിട്

മുത്തശ്ശി പ്ലാവിന്റെ കൊമ്പിലൊരൂഞ്ഞാൽ കെട്ടി
ആയത്തിലായത്തിലാടി 

ഞാൻ നിന്റെ വിരൽപിടിക്കട്ടെ.

ഇന്നലെയും 

പാടവരമ്പത്ത് വന്നുനിന്ന്

നീയെന്റെ പേര് നീട്ടിവിളിച്ചിട്ടുണ്ടാവും

പതിവുപോലെ.

മറുവിളിക്കുമപ്പുറത്തൊരു 

ലോകത്താണ്

ഞാനെന്നറിയാതെ 

നീ 

അരിശം മൂത്തുമൂത്ത് 

ഊക്കോടെ 

മുറുക്കിത്തുപ്പിയിട്ടുണ്ടാവും.

ആ 

ഒരുമ്പെട്ടോൾ കിണറുകളിൽ 

വെള്ളം നിറയ്ക്കാനോ 

ആകാശത്ത് 

മഴവില്ലു വരയ്ക്കാനോ 

ചെടികളെ നിരയായ് നിർത്തി

പൂക്കൾ ചൂടിച്ച് രസിക്കാനോ 

അതോ 

കടല് തേകി തിരവറ്റിക്കാനോ 

പോയതാവാമെന്ന് പിറുപിറുത്ത് 

അമർത്തിച്ചവിട്ടി 

നീ

വരമ്പ് മുറിച്ച് 

അക്കരെയെത്തിയിട്ടുണ്ടാവും. 

നിന്റെ സൂര്യനിപ്പോൾ കുളിക്കാനിറങ്ങുന്ന നേരം.

ഇവിടെയവൻ മലമുകളിൽ 

വലംകാൽ കയറ്റിവെച്ച് 

ഒരേ നില്പാണ്, അനങ്ങാതെ.

ചില രാത്രികളിൽ 

ഉറക്കത്തിനത്താഴമൊരുക്കിവെച്ച് 

നിലാവ് താഴേയ്ക്കിറങ്ങും. 

മുലകുടിച്ചുകൊണ്ടൊക്കത്തിരിക്കുന്ന 

കിനാക്കുഞ്ഞിനെ ചേലകൊണ്ട് 

മറച്ചുപിടിക്കും.

വിരിതൊടാത്ത ജനലിനരികത്ത് 

പതിവുപോലെ നിലയുറപ്പിക്കും. 

പള്ളനിറഞ്ഞ കുഞ്ഞ് 

നിലാവിനേക്കാൾ ചന്തത്തിൽ ചിരിക്കും.

ചുവരുകൾ തമ്മിൽ തമ്മിൽ 

അടക്കംപറയുന്നിടത്തൊട്ടുനേരം 

ചെവികൂർപ്പിച്ചങ്ങനെ നിൽക്കുമവൾ.

ഇന്നലെയുമവർ കേട്ടതാണത്രെ 

നേർത്തുനേർത്തലിഞ്ഞലിഞ്ഞില്ലാ-

തായൊരു തേങ്ങൽ,

മൂടപ്പെട്ട ഏതോ പുഴയുടേതുപോലെ. 

തുടികൊട്ടുന്ന നെഞ്ചോടുചേർന്ന് 

ആ വിരലിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച് 

കൈകാലിളക്കിക്കളിക്കുന്ന 

കുഞ്ഞിനെയും 

ചിരിപടരുന്ന ചുവരുകളെയും 

തെല്ലുനേരം നോക്കിനിന്നിട്ട് 

അവൾ പടവുകൾ കയറാൻ തുടങ്ങും.

അത്താഴമുണ്ടുനിറഞ്ഞവന് 

കൈകഴുകിത്തുടയ്ക്കാനവളുടെ 

ചേലത്തുമ്പ് നീട്ടിക്കൊടുക്കേണ്ടതുണ്ട്.

മഴ തൊട്ടു തണുക്കാൻ 

ജനലരികു ചേർന്നുനിന്ന്

കൈ നീട്ടിപ്പിടിക്കുന്നണിയാത്ത

കറുത്ത കുപ്പിവളകൾ.

പേരില്ലാരാജ്യത്തെ 

രാജകുമാരീയെന്നുറക്കെ 

കൂകിവിളിച്ച് കടന്നുപോകുന്നു 

കുപ്പായമിടാത്തൊരു കാറ്റ്.

 

ഇതാ ഭൂമിയുടെ അറ്റമെന്ന് 

ഉറക്കത്തിനിടയിൽ കയറിവന്ന്

പതിയെ ചിരിച്ചുകാട്ടുന്നു 

കിനാവിൽ വരാത്തൊരാൾ. 

എത്രയോവട്ടം 

അടിച്ചുവാരിത്തളിച്ചു. 

മാഞ്ഞുപോകുന്നില്ല, 

പറന്നുപോയൊരു പാട്ടിന്റെ 

നിഴൽ. 

ഓരോ മൺതരിയിലും 

ഇടമുറിയാതുയരുന്നുണ്ട് 

നനഞ്ഞ തൂവലിന്റെ പിടച്ചിൽ. 

നിലാവിനെന്തിത്ര

നിലാവെന്ന് 

ഇലമറവിലൊളിച്ചിരുന്ന്

കുശുമ്പു പറയുന്നിരുട്ട്.

അറിഞ്ഞു വിളമ്പണം 

നാളെയെന്ന് 

ആകാശത്തിനോടൊരു 

പയ്യാരം. 

വിളക്കുകത്തിയപോൽ 

പരന്ന വെളിച്ചത്തിൽ 

എങ്ങനെ മുങ്ങിനിവരാനെന്ന് 

ഇന്നലെ ഏതോ ഒരു കിളി 

മറന്നുവെച്ച പാട്ടിനോട് 

വിസ്തരിക്കുന്നവൾ, 

പുഴ കേൾക്കാനെന്നവിധം.

'ഇരുട്ടേ'ന്ന് വിളിച്ചോടിവരുന്ന

കാറ്റിന്റെ ചില്ലകൾ തട്ടി 

മുറിയാതെ ചിന്താതെ

ആ പേര് പൊതിഞ്ഞുപിടിക്കുന്നു 

നിലാവിന്റെ ചേലത്തുമ്പാൽ

വെളിച്ചപ്പെട്ട ഇരുട്ട്..!

ജനലിനപ്പുറമൊരു 

വിശാലമായ മുറ്റമുണ്ട്

ഞാൻ 

നനച്ചുവളർത്തിയത് 

പൂക്കളുണ്ട് 

ശലഭങ്ങളുണ്ട് 

കിളികളുണ്ട് 

കൊഞ്ചിക്കാൻ കാറ്റുമുണ്ട് 

കയ്യെത്തുംദൂരത്ത് പെയ്യുന്നു 

നനുനനുത്ത മഴ 

തൊടാനാവുന്നില്ലെങ്കിലും 

അറിയാനാവുന്നുണ്ട് 

ഉള്ളം കുളിർക്കുന്ന തണുപ്പ് 

കാണാമറയത്തിരുന്ന് 

നീയെന്നെ തൊടുന്നതുപോലെ. 

കുളിരുപുതപ്പ് 

നന്നായ് മടക്കിവെച്ച് 

നടക്കാനിറങ്ങുന്നു 

രാത്രി.

ഇടവഴിനീളേ

തളർന്നുറങ്ങുന്നു

കൂട്ടമായും ഒറ്റതിരിഞ്ഞും

പല പ്രായത്തിലുള്ള 

നിഴലുകൾ.

ഒതുക്കുകല്ലുകളുടെ 

കയറ്റത്തിനൊടുവിൽ  

പഴയൊരു വീടിന്റെ പൂമുഖം. 

കത്തിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന 

റാന്തലിനു ചുറ്റും

തുള്ളിച്ചാടി ആത്മഹത്യചെയ്ത 

ഈയാംപാറ്റകളുടെ 

മരിച്ചിട്ടും ശവമാകാത്ത 

ശരീരങ്ങൾ.

തുറന്നുകിടക്കുന്ന വലിയ 

മരവാതിൽ.

താളംമുറിയാത്ത 

സമയസൂചികളുടെ 

ചുവര്.

വരച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന 

ഛായാചിത്രങ്ങളിൽ

മരിച്ചുപോയവരുടെ മായാത്ത 

ചിരി.

ചാറ്റൽമഴയുടെ വിരിയിട്ട 

മേശമേൽ 

മൂടിയുള്ളൊരു മൺപാത്രം.

നിറച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടതിൽ 

പാകമായ് പഴുത്ത വാക്കുകളുടെ 

മധുരം. 

ഉള്ളം നിറച്ചെടുത്ത്

ഒതുക്കുകളിറങ്ങുന്നവളുടെ  വിരലുകളുരുമ്മി 

കട്ടെടുത്തിട്ടില്ലെന്നു ചിരിച്ച്

പറന്നു മറയുന്നു കാറ്റ്.

ഉള്ളകത്ത് 

തോർന്നിട്ടില്ലിതുവരെ, 

കുടയെടുക്കാതെ

വിരുന്നുവന്ന് 

പുരനിറച്ചുപോയൊരു 

പെരുമഴക്കാലം.

മെഴുകിമിനുക്കിയ നിലത്ത്

കാറ്റുമ്മവെച്ചിടങ്ങളിലൂടെ 

തെളിഞ്ഞുവരും 

ഒരുനൂറ് സൂര്യന്മാർ. 

ഇരുളുമ്പൊഴും വെളിച്ചമാണുളളിൽ, 

കനലെരിയുന്നതിന്റെ. 

പലരോടും

പറഞ്ഞിരുന്നു 

പല പല നേരങ്ങളിൽ,

മരിക്കുമ്പൊ കരയരുതെന്ന്. 

കേട്ടും കണ്ടുമറിഞ്ഞ ചിരി 

ഓർത്തെടുത്ത് പടർത്തണമെന്ന്. 

പറഞ്ഞിരുന്നു 

നോക്കിനിൽക്കരുതെന്ന് 

ചോരവറ്റിയ 

ചുണ്ടുകളിലേക്കും 

നിറംമങ്ങിയ  

വിരൽനഖങ്ങളിലേക്കും.

കാണുന്നുണ്ട് 

അടുക്കളച്ചുവരിൽ 

രണ്ടു നേർത്ത ജലരേഖകൾ.

സാരിത്തലപ്പുകൊണ്ടത് 

തുടച്ചുകൊടുക്കുന്ന, 

എന്റെയതേ ജന്മനക്ഷത്രമുള്ള 

ഒരുവളെയും. 

പറഞ്ഞിരുന്നതാണ് 

ഊട്ടിനിറച്ച രുചിഭേദങ്ങളോട്.....

ഒരു ചിരിയിലൂടെനിക്ക് തിരിച്ചുപോകണം

വിയർത്ത് 

വീണ്ടും വിയർത്ത് 

കുളിക്കാനിറങ്ങുന്നു, 

വറണ്ട ഇടവഴിയിലൂടെ 

വറ്റിയ കടവിലേക്ക് 

പാട്ട് മറന്ന രാവ്.

വിരലുകൾ നീട്ടി 

ഗർഭത്തിൽനിന്നിനിയും 

പുറത്തേക്കുവരാത്ത 

തണുപ്പിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും 

കാത്തുകാത്ത് 

തളർന്നുകിടക്കുന്നു 

വഴിയോരത്ത് 

പാമ്പുകളെപ്പോലെ

കെട്ടുപിണഞ്ഞ  നിഴലുകൾ. 

രാവിനു തെളിയാൻ 

ഇത്തിരിപ്പോന്ന 

ജലത്തിന്റെ പള്ളയിലേക്ക് 

ചൂട്ടുകത്തിച്ചുപിടിക്കുന്നു 

ആകാശം 

ചിതറിവീഴുന്നു വെളിച്ചത്തിന്റെ 

പൊട്ടുകൾ. 

നാളെ നാളെയെന്ന് 

ചിറകടിച്ച് പറന്നുപോകുന്നു 

കിനാവിലൊരു രാക്കിളിക്കൂട്ടം. 

വരൂ'  

സമയമായ് 

വിളിക്കുന്നു മഹാരഥൻ 

ഒടിക്കുന്നു നാരായമുന 

മുറിക്കുന്നെൻ വിരൽത്തുമ്പും.

ആകാശത്തെ 

മുറ്റത്തേയ്ക്കഴിച്ചുകെട്ടി 

നക്ഷത്രക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ 

മാമൂട്ടി, പാടിയുറക്കി 

ഞാനെന്റെ കണ്ണുകളെ മേയാൻ

വിടുന്നു. 

ഇരുട്ടിൻപറ്റങ്ങൾ 

ചവിട്ടിമെതിച്ചിട്ടയിടങ്ങളിൽ 

മുളച്ചുവന്നേക്കുമൊരുപക്ഷേ 

എന്നോ വേരറ്റുപോയൊരു മഴയിൽ-

കുതിർന്ന

വാക്കിന്റെ വിത്തുകൾ.

വെയിലുരുക്കുന്നു പൊന്നരഞ്ഞാണം

മണികൾ കെട്ടിയൊരുക്കുന്നു നേർമഴ 

എന്തുചേലെന്ന് മാമരക്കൊമ്പത്ത് 

ചാഞ്ഞുറങ്ങാൻ തുടങ്ങുന്നു കാറ്റ്.

ഉത്സവത്തിന് 

പുത്തനുടയാടയില്ലാഞ്ഞ്

അത്താഴമുണ്ണാതെ 

മുടിവാരിക്കെട്ടാതെ 

കരഞ്ഞ്

പെയ്യുന്നു

കരിങ്കുഴലി. 

കൊതിച്ചതാണവൾ 

നാലാള് കാൺകെ

നിറഞ്ഞ്

പെയ്യാൻ

വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന

പുരം തിളക്കുന്ന  

കുളിര് ചൂഴുന്ന

നിലാവണിക്കുപ്പായം.

മുടിപ്പിന്നൽ 

മുന്നിലേയ്ക്കെടുത്തിട്ട് 

നേർത്തവിരലുകൾ

മീ....ട്ടി 

തിരുകിവെച്ചത്

മിനുക്കിവെയ്ക്കുന്നു 

രാവ്.

നിലാവുമ്മവെച്ചിടങ്ങൾ

തിണർത്തുവരുന്നതാണത്രേ 

വെള്ളനിറമുള്ള പൂമൊട്ടുകൾ.

 

ചിരിക്കും കരയും 

കിനാവിലെന്നപോലെ. 

നെഞ്ചിനുമീതെ 

വിടർത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന 

വിരലുകളിൽ നീ താളമിടും,

ഒരു പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനെ

ഉറക്കുന്നതുപോലെ.

പിടിവിടാനാവാത്തവിധം 

ഞാൻ നിന്റെ ചൂണ്ടുവിരൽ 

എന്റെ നാഴികമണിയുടെ 

ചാവിയെന്നപോലെ 

മുറുക്കിപ്പിടിക്കും. 

നീയിങ്ങനെ 

നോക്കിയിരിക്കുമെന്നു-

റപ്പുള്ളതുകൊണ്ടു മാത്രമാണ്

ഞാനെന്നെയിങ്ങനെയുറക്കുന്നത്. 

കണ്ണുകൊണ്ട്  

ആകാശം തൊട്ട്

ഒഴുകുന്നത് പുഴയല്ലെന്ന് 

വരച്ചുവെക്കുന്നു ജലം,

അതിന്റെ 

മെലിഞ്ഞ വിരലുകളാൽ.

അവളെ

മടിയിൽക്കിടത്തി 

വരണ്ട ചുണ്ടിൽ 

കിനാവുചുരത്തുന്നു നിലാവ്,

രാവറിയാതെ..കാറ്ററിയാതെ. 

നീ പാടിയ ചില്ലയിൽ സദാ 
വെയിലേറ്റു കരിഞ്ഞു ഞാനിതാ
മറുവാക്കു ചൊല്ലുവാൻ പ്രിയം
മുറിവേറ്റു തകർന്നു രാഗവും.

നിറയെ കുളിർപൂത്ത സന്ധ്യയിൽ
ഉണരും താരകമേട പൂകി നാം
തിരി കത്തിച്ചു തിരിച്ചു പോന്നിടം
ഉയിരിൽ അണയാതെ കാത്തിടാം. 

പതിവുപോലെ 

വേലിനിറയെ പൂത്ത 

ചെമ്പരത്തിക്കാടുകൾ 

വകഞ്ഞുമാറ്റി അവളെത്തി. 

മുറ്റം കടന്ന് 

ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ 

ജനലരികത്തേയ്ക്ക്.

മുട്ടിവിളിച്ച്

ആരുമില്ലെന്നുറപ്പാക്കി 

അഴികളിലൂടകത്ത്. 

ഞങ്ങളെഴുതാനിരുന്നു. 

പതിവുപോലെ.

മേലാകെ ഇരുട്ടെടുത്തണിഞ്ഞ 

അവൾ തൊട്ടെഴുതിയാൽ 

കൺമഷി എന്റെ കവിളാകെ 

പടരുമെന്ന്.

അവൾ തുടങ്ങി,

എന്റെ വിരലുകൾ കടമെടുത്ത്.

എന്തൊരു ചേലാണ് നിനക്കെന്ന് 

ഒരു പകലോ 

എന്റെ ചുവരിലെ കണ്ണാടിയോ 

പറഞ്ഞിട്ടില്ലിതേവരെ.

പുരപെയ്തൊലിച്ചതാ-

ണകത്തെ മൺകലം 

തുളുമ്പി മറിയുന്ന 

തെറിച്ചവൻമഴ.

കോർത്തെടുത്തൊരു 

പഴുത്തിലക്കൂട്ട-

മെടുത്തടയ്ക്കണമത് 

വെയിൽച്ചുണ്ടെടുക്കാതെ.

വിണ്ടുകീറിയ 

മണ്ണടരുകൾ 

പെറുക്കിയെടുത്ത് 

അടുപ്പുകൂട്ടുന്നു വേനൽ

കനലൂതുന്നു കാറ്റ്

വെന്ത മൺചട്ടിയിൽ 

തിളച്ചു കുറുകുന്നു

ജനാലക്കപ്പുറം

കണ്ണെത്തുംദൂരത്ത്

ഞാനുണർത്തിവിട്ട തിരകൾ 

കെട്ടിയിട്ട വള്ളം 

ചാരിവെച്ച തുഴ 

അതിൽ 

ഞാനഴിച്ചുവെച്ച പാട്ട്

രാവറിയാതെ 

നിലാവുറിയിലുറുമ്പെടുക്കാതെ 

ഞാനടച്ചുവെച്ച കിനാവുകൾ.

പണ്ടു പണ്ട്

വളരേ പണ്ടൊരിക്കൽ

പുൽപ്പായ നീട്ടിവിരിച്ചിട്ടിരുന്ന് 

(ഞാൻ)

നേരിയ വെട്ടം തൊട്ട്

പേന തുറന്നുപിടിച്ച് 

കടല് നിറച്ച് 

തിരിച്ചും മറിച്ചും

ആകാശമെന്നെഴുതാനെടുത്ത- 

നേരം.

കാറ്റിന് കലിയിളകി.

മണല് പറന്നുകളിച്ചു.

കൂട്ടംതെറ്റി നക്ഷത്രങ്ങൾ.

കാൽവഴുതിവീഴാതെ

അവർ

മേഘച്ചീളുകൾ കടന്ന്

ചാടിവന്നൊളിച്ചത് 

മീനുകളുടെ കണ്ണിൽ.

തിരക്കിട്ടോടിവന്ന പകൽ  

അവരെ കണ്ടെടുത്ത്  

ഒക്കത്തിരുത്തി 

കൊണ്ടുപോയതിൽപ്പിന്നെ

മീനുകളൊന്നും കണ്ണടച്ചുറങ്ങീട്ടില്ല.!

ഞാനുമതേ............

മുഷിഞ്ഞ രാവിന്റെ കറുത്ത കമ്പളം 

നിലാവലക്കല്ലിലലക്കി വെച്ചിട്ട് 

നനുത്ത പൂഞ്ചേലയഴകിനാൽ ചുറ്റി

വെളിച്ചം തൊട്ടങ്ങ് മഷിയെഴുതണം.

മിഴി നട്ട് കരിഞ്ഞൊരു പെണ്ണിന് 

മഴയെന്ന് വരച്ച് കിളിർക്കാൻ 

മലമേട്ടിലിരുന്നൊരു കനവ്

നിറക്കുപ്പി മറിക്കണ്...കണ്ടാ.!!

വിളിക്കുമ്പൊ 

ഓടിവന്ന് മുന്നിൽ നിക്കും.

അവളുടെ വിരൽ 

പതിയുമ്പൊ 

തലമുടിയിഴകൾ, 

കാറ്റിനെയഴിച്ചുവിട്ട് 

ഒതുങ്ങിക്കിടക്കും.

കണ്ണുകൾ, 

കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത 

ഒരു സ്വപ്നത്തിലേക്ക് 

ആ വിരലുകൾക്കൊപ്പം 

പതിയെ നീന്താൻ 

തുടങ്ങും.

ചുണ്ടുകൾ, 

ഒരു പൂവ് 

അത്രയുമത്രയും 

മനോഹാരിതയോടെ 

ആ വിരൽത്തുമ്പിൽ  

വിടരുന്നതുപോലെയും.

 

മരിച്ചവളുടെ 

വിരലുകൾക്കെന്തൊരു തണുപ്പാണ്.

ഒര് 

കിനാവെടുത്ത് 

രാത്രിയെ 

തുഴഞ്ഞു തുഴഞ്ഞ് 

മറുകരയെത്തിച്ച്,

കടവിലൊറ്റക്കിരിക്കുന്ന

പകലിന്റെ 

കുപ്പായമഴിച്ചുമാറ്റി 

ചൂടുകായാനിരുത്തി,

വെയിലിന്റെ വിയർപ്പാറ്റി 

കഞ്ഞി പകർന്ന്,

സിന്ധൂരച്ചെപ്പിൽ-

നിന്നൊരു നുള്ളെടുത്ത്

ആകെ ചുവന്ന്,

വീണ്ടുമൊരു കിനാപ്പെയ്ത്തിനെ 

കിനാവുകണ്ട്......................

മുറ്റത്തു നിക്കുന്ന-

മാവിന്റെ കൊമ്പില് 

പൊതിഞ്ഞുവെച്ചിരുന്ന- 

കാറ്റിനെ 

ആരോ 

അഴിച്ചെടുത്തിരിക്കുന്നു.

കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന 

മണങ്ങൾ 

വഴി മറന്നിട്ടാവും 

പൂക്കളുടെ നെറുകയിൽ 

പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിപ്പുണ്ട്.

അവളറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല.

കറുത്ത കുപ്പായങ്ങളും 

തുന്നിക്കൂട്ടിയെടുത്ത് 

പോയിട്ടുണ്ടവൾ,

മേഘങ്ങളെയണിയിച്ച് 

അവരെ കൂടുതുറന്നുവിടാൻ.

അവൾ.......

പണ്ടേക്കു പണ്ടേ

മഴതീണ്ടി മരണപ്പെട്ടതാത്രെ.

നിലാവിന്

ഇത്രയും ഭംഗിയായി 

ചിരി വരച്ചതാരായിരിക്കും 

അവളല്ല 

അവൾ.......

രാത്രിക്ക് കണ്ണെഴുതുന്നവൾ,

പണ്ടേക്കു പണ്ടേ 

വെയില് തീണ്ടി തീപ്പെട്ടവൾ.

നിലത്തുകിടന്ന്

അവളുറങ്ങുന്നു,

ഉയർന്നുതാഴുന്ന ഒച്ചകൾക്ക്

നടുവിൽ 

ഒരു ശ്വാസംകൊണ്ടുപോലും

ഉറക്കത്തെയുണർത്താതെ.

ഒച്ചവെക്കുന്നേരം 

തെല്ലിട അടുക്കളയെ 

ഒക്കത്തുനിന്നടർത്തിവെച്ച് 

ജനലഴികളിൽ ചേർന്നുനിന്ന് 

അത്രയും പ്രണയാർദ്രമായ് 

അവളെന്തോ......

വെയിലറിയാതെ 

വിയർപ്പുമണികളൊന്നൊന്നായ് 

പെറുക്കിയെടുക്കുമ്പൊ

ഒരു പൂവടരുന്ന ഒച്ചയിൽ 

അവളെന്തോ.....

കാണാതിരുന്നാൽ 

ഇലയനക്കങ്ങളിൽ കണ്ണുംനട്ട് 

ആരോടെന്നില്ലാതെ

അവളെന്തോ.....

പൂക്കളെയുറക്കുന്നേരം 

ചേലയൊന്നു പിടിച്ചുവലിച്ചാൽ 

ചുണ്ടത്ത് വിരൽവെച്ച് 

അവളെന്തോ.....

രാവുറങ്ങുന്നേരത്ത് 

ജനാലകളടയ്ക്കുമ്പൊ 

ആരും കേൾക്കാതെന്നോട് 

അവളെന്തോ.....

അത്രമേലത്രമേൽ വാചാലമായിരുന്നു 

മൗനംകൊണ്ടെഴുതിയിരുന്ന

ആ കവിതകൾ.

നിഴലിനെ പിടിച്ച് 

കുറ്റിയിൽ കെട്ടിയിട്ട് 

പയ്യിനേം പിടിച്ചോണ്ട്,

പയ്യോ കാറ്റോ ചവിട്ടിമെതിച്ചതെന്നറിയാത്ത-

പുൽക്കൊടികളുടെ 

ഞരക്കത്തിനു മീതേ നടക്കെ, 

ആത്മഹത്യ ചെയ്തൊരു മഴത്തുള്ളി 

മരച്ചില്ലയിൽനിന്ന് 

ഉച്ചിയിൽത്തന്നെ വീണു ചിതറി.

ദൂരെനിന്നോടിവന്നൊരു- 

വെളിച്ചത്തിന്റെ പൊട്ട് 

സ്ഥാനംതെറ്റാതെ നെറ്റിയിൽവന്നിരിപ്പായി.

നാളെ നാളെയെന്നെന്തോ 

മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ.

കയറില്ലാത്ത കൈവെള്ളയിൽ

മായാതെ നീലിച്ച തഴമ്പ്.

വീടണഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമിപ്പൊ പയ്യ്. 

മുറ്റം മഷിയെഴുതാൻ

തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

കത്തിച്ചുവെച്ച വിളക്ക്

വെളിച്ചമഴിച്ചുടുത്ത് പുഴയിലിറങ്ങി 

കുളിച്ച് തുടിച്ച് രസിപ്പാണ്.

രാവ് കനക്കുംമുമ്പേ 

ഞാനൊന്നു വേഗം മുങ്ങിനിവരട്ടെ.

കരിയിലയിൽ

മഞ്ഞുതുളളികൾ 

താളമിടുന്നതിന്റെ ഒച്ച.

ചെവിയോർക്കെ കേൾക്കാം 

പച്ചയായൊരോർമ്മയിൽ  

മണ്ണ് തളിരിടുന്നതിന്റെ രാഗം.

നിന്റെ വിരലുകൾ 

എന്റെ പിൻകഴുത്തിൽ 

നേർരേഖകൾ വരയ്ക്കുമ്പോൾ 

എന്റെ വിരലുകൾ 

വരയ്ക്കുന്ന നേർരേഖകൾ 

പാമ്പുകളെപ്പോലെ മുറ്റത്ത് 

കെട്ടുപിണഞ്ഞ് ഇഴയാൻ തുടങ്ങും.

ചാഞ്ഞുകിടക്കുന്ന കൊമ്പിലേക്ക് 

പേടിച്ചരണ്ട കലപിലകൾ 

ചാടിക്കയറും.

പച്ചയിലകളിലേക്ക് 

നിറങ്ങൾ മുഖംമറയ്ക്കും.

പാട്ടൊഴിഞ്ഞ കിളിമരം 

പറക്കാനാവില്ലല്ലോന്ന് നിശ്വസിക്കും.

നീട്ടിപ്പിടിച്ചുവെച്ച തല,

തൊഴുത്ത് 

പൂർവ്വസ്ഥിതിയിലേക്കു മടക്കും.

കൊത്തിരസിച്ച്,

കൂവാൻ മറന്ന കൂട് 

തലകൾ പുറത്തേക്കിട്ട് രഹസ്യം

ചികയും.

വെളുത്ത മൂക്കുത്തി കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞ്

മുക്കുറ്റിച്ചെടി തലതാഴ്ത്തിനിൽക്കും.

മറച്ചുപിടിക്കാൻ

ഒരു സാരിത്തലപ്പു മതിയെന്നിരിക്കെ

ഞാനെന്താണിങ്ങനെ.....?

നിനക്ക് വഴിയൊരുക്കാൻ

കിണറ്റിൻകരെ നിൽക്കുന്ന വരിക്ക- 

പ്ലാവിന്റെ   ഒരു ചില്ല മുറിച്ചുമാറ്റിയിട്ടുണ്ട്.

(പെരും നുണയാണെ,

ഒറ്റയ്ക്കൊന്ന് മുറ്റത്തേയ്ക്കിറങ്ങി

നടക്കാൻ കൊതിയായിട്ട് വയ്യ.)

നിന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ, 

ആ ചൂടിൽ,

നീ ചെറുതായെന്നെ 

മുകളിലേയ്ക്കുയർത്തുമ്പോൾ 

ആകാശമെനിക്കായ് 

താഴ്ന്നിറങ്ങും.

ചിറകില്ലാന്നോർക്കാതെ 

മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ 

ഞാനപ്പൊ പറക്കാനും.

പൊടുന്നനെ,

പൊടുന്നനെ അടർന്ന് 

നിന്റെ കൈക്കുള്ളിലേക്ക്.

അരിമണികൾ 

കൊത്തിത്തിന്നുന്നതിനിടയിൽ,

നീ ഏതുവിരൽകൊണ്ടാണ് 

ആ സൂചി മറച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് 

പാളിനോക്കും. 

ഓർക്കാപ്പുറത്തൊരു ദിവസം

ഉയരെ,

മേഘങ്ങൾ വകഞ്ഞ്

ഉയരേയ്ക്ക്.......

എനിക്ക് ചിറകു തുന്നാൻ

അവനെന്തിനാണൊരു സൂചി !

താഴെ,

ആ കൈ ഒരു ചെരാതു പോലെ..!

ഉമ്മറത്ത്

കാത്തുനിൽക്കുന്നു,

പാട്ടും മൂളി 

തലമുടി പിഴിഞ്ഞൊതുക്കി 

മഴയിൽ കുളിച്ച രാത്രി.

മലമുകളിലിരുന്നാരോ

ചൂട്ടുകറ്റ വീശുന്നതുപോലെ.

ഇരുട്ടരിച്ച് 

ബാക്കിവെച്ചൊരു താളിൽ 

നക്ഷത്രംപോലെ തിളങ്ങുന്നു 

കല്ലുപതിച്ച 

കുണുക്കിട്ടൊരു വാക്ക്.

പ്രിയമുള്ളൊരു രാത്രി,

അവളുടെ

നേർത്ത വിരലുകൾകൊണ്ട് 

ആകാശത്തെ 

മുറ്റത്തേയ്ക്കഴിച്ചുകെട്ടും.

നിലാവെന്റെ കവിളുകളിൽ

മാറിമാറി ഉമ്മവെക്കും.

ഞാനവിടെ മേഞ്ഞുനടക്കും.

അങ്ങിങ്ങായി ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടമായും 

മൊട്ടിട്ടുനിൽക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ 

പറിച്ചെടുത്ത് 

വാക്കടർന്നുപോയ വരികളിൽ 

കോർത്തുവെക്കും.

രാത്രിയത് വാടാതിരിക്കാൻ 

ഒരു കുമ്പിൾ മഞ്ഞും കുടഞ്ഞ് 

ഒരു വല്ലം കിനാവും തന്ന് 

ആകാശത്തയുമഴിച്ചെടുത്ത-

വൾ തിരിച്ചുപോകും.

ഒരു പുഴ വരയ്ക്കാൻ 

പൊതിഞ്ഞു 

സൂക്ഷിച്ചുവെച്ച 

കുപ്പിവളക്കഷ്ണങ്ങളിൽ 

ഒരെണ്ണം, 

പൊടിഞ്ഞ ചോരയുടെ 

ഒരു തുള്ളി, 

ഉറങ്ങാത്ത രാത്രിയുടെ 

ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച ജാലകവിരി.

മതിയവൾക്ക് തുടി(ടു)ക്കാൻ.

ആ'

മഴവില്ലിന്റെ 

മുനയൊടിച്ചത് 

നീയാണല്ലേയെന്ന് 

കാറ്റിനോട് കലമ്പി  

ഇറമ്പിലൂടെ 

ചുവന്ന് പെയ്യുന്നു മഴ.!

ചായക്കപ്പിലെ

ചൂടിലേക്കിടുന്ന

കൂട്ടിൽനിന്ന് 

പറന്നുയരുന്ന

ആവിയിൽ  

രക്താർബുദത്തിന്റെ മണം.

(അടുക്കളയിൽനിന്നും 

എത്രവേഗത്തിലാണ്....!!!)

കാറ്റു തല്ലി,

തകർന്ന ജനാലയിൽ

നോവുണങ്ങാൻ 

വിരിച്ചിട്ട വിരലുകൾ.

ഹാ.. 

ചാഞ്ഞുറങ്ങുവാ-

നെത്തുന്നഴികളിൽ,

തൂങ്ങിയാടും

കിനാക്കൂടു വിട്ടിട്ട് 

ചോരവറ്റി, 

മരവിച്ച രാവിന്റെ 

നീരുവറ്റാത്ത 

നനുത്ത ചിറകുകൾ.

അടുക്കള-

യ്ക്കെന്തിന് 

അരഞ്ഞാണം?

അകത്തളത്തിലെ

തൂണിൽ 

ആകാശത്തേക്ക് 

കണ്ണെറിഞ്ഞ്,

വാലുമുറിച്ചിട്ടൊരു 

പല്ലി.

തിള

തിള തിള തിള-

യെന്നൊരു

വീർപ്പിനാൽ

അകംനിറഞ്ഞ് 

പുഴവരച്ച്

കവിത 

കവിത കവിത കവിത-

യെന്ന്,

വാവട്ടംകൊണ്ടൊരു

മൺകലം.

'കളയാം,

നുള്ളിയെടുത്ത്'

നന്നായ് നടക്കുമെന്ന് 

ഇന്നലെയും 

മാറി മാറി മുരണ്ടിരുന്നു,

നേരവും ദൂരവും.

ഹാ ! 

എത്ര

ചടുലമാണെന്റെ വേഗം,

ഈ മുടന്തിന്റെ വഴികളിൽ..!

പെരും-

നുണയായ 

വാക്കേ,

കനലേ....

ഒരിക്കലിണയായി-

രുന്നൊരോർമ്മയിൽ 

നിനക്കു മാപ്പ്.

മുറിച്ചുമാറ്റുന്നു,

ഞാനെന്റെ

നേരായ്,

ഉയിരായിരുന്ന വിരൽ.

കനത്ത  

ജാലകവിരി

നനുത്ത 

വിരലുകളാലെ

വകഞ്ഞുമാറ്റുന്നു

നീ

പതിവുപോലെ,

എത്ര അനായാസമായ്.

കറുത്ത  

കാറ്റിന്റെ 

മറനീക്കിവെച്ച് 

നനഞ്ഞ 

വാക്കുകളാലെ 

അറയൊരുക്കുന്നു

ചുണ്ടിനും കാതിനും  

നമ്മൾ

പതിവുപോലെ,

എത്ര അനായാസമായ്.

നിലാവേ.......

അനിവാര്യതയെന്ന്

ഒരാൾ പോലും

പരോക്ഷമായെങ്കിലും

പറയാത്ത,

ജീവിതമെന്ന് പേർവിളിക്കുന്ന

ഒന്നിനെ,

തിരക്കൊഴിഞ്ഞ കവലയിൽ

കണ്ടുമുട്ടുന്നു.

ഒരു ചായയാവാമെന്ന്

ഒരുമിച്ചൊരു വാക്ക്.

കപ്പുകൾക്കിടയിൽ

പറന്നിറങ്ങിവന്നിരിക്കുന്ന

ഈച്ചയെ

ഒരു ശത്രുരാജ്യത്തെപ്പോലെ

ഭയപ്പെട്ട്

നടുവിരൽകൊണ്ടൊരുമിച്ച്   

ഞൊട്ടിയോടിക്കുന്നു.

മേശപ്പുറത്ത്

നിവർത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന

അനിവാര്യത'യിൽ

കൊതിപ്പിക്കുന്നതെന്തോ

തിരയുന്നതുപോലെ

ഞാനിമവെട്ടാതെയങ്ങനെ

നോക്കിയിരിക്കുന്നു.

അഴിഞ്ഞുവീഴുന്ന

ഇന്നലെയുടുത്തിരുന്ന  

മേൽവസ്ത്രങ്ങൾ,

വിരലറ്റത്ത് പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന

പകുതിയുച്ചരിച്ചതിന്റെ

ജീർണ്ണിച്ച അവശിഷ്ടങ്ങൾ.

ചില്ലുജാലകത്തിനപ്പുറം

ഇലകളൊഴിഞ്ഞ ചില്ലയിൽനിന്ന്

ഒരു തൂവൽപോലുമില്ലെന്ന

കൊഴിഞ്ഞുവീഴുന്ന നോട്ടം.

വരാനിരിക്കുന്ന 

പെയ്ത്തുകളെക്കുറിച്ച്

വാചാലരായിരുന്ന്

നിവർത്തിയിട്ടതിനെ

വാരിയെടുത്ത്

ഒരു കുഞ്ഞിനെയെന്നവണ്ണം

അടക്കിപ്പിടിച്ച്,

ഒരു വിളിപ്പാടകലെയുണ്ടെന്ന്

അലിഖിതമായൊരു

പ്രതിജ്ഞയിൽ

ഞങ്ങളങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും

കൈകൊടുത്തു പിരിയുന്നു.

(ദി(ദ)ശാസന്ധി)

അടുക്കളയിലെ

പഴയ റേഡിയോയിൽനിന്ന്

അതിനേക്കാൾ പഴയൊരു പാട്ട് 

ചില്ലുപാത്രങ്ങളിലൊന്നിൽ 

നിറച്ചുവെച്ചിരുന്ന   

ചുവപ്പെടുത്ത് 

തിളയിലേക്ക് തട്ടിത്തൂവി 

മുങ്ങി നിവരുന്നു.

പാകമായ പാട്ടു രുചിച്ചെടുത്ത് 

ജനാലപ്പടിയിൽനിന്ന് കാറ്റ്

ചിറകുവിടർത്തി 

മരച്ചില്ലയിലിരിക്കുന്ന കിളികളുടെ

ചുണ്ടിലേക്ക് പകർന്ന്

കിഴക്കുനോക്കി പറന്നുപോകുന്നു.

ഭാരമഴിച്ച് വാ

പറക്കാ'മെന്നൊരു 

വാക്ക്, 

നിന്റെയാകാശമെന്നും.

കിനാക്കൾ 

ഇരുട്ടിനോടൊത്തിണ-

ചേർന്നു രമിക്കുന്ന

മായാപ്രപഞ്ചമാകാമെന്ന്.

വെളുത്തും 

ചുവന്നും കറുത്തും 

ഉടലുയിരഴിഞ്ഞുഴിഞ്ഞ്, 

ഒടുവിൽ ഞാനൊറ്റയായ് 

ഉടൽകുഴഞ്ഞുയിർകുഴഞ്ഞ്.

മേഘങ്ങളെപ്പോൽ 

എഴുതിയും മായ്ച്ചും 

വീണ്ടുമെഴുതിയും

ഭൂമിയോളം ചെറുതായവനേ,

ദൈവമായതുകൊണ്ടുമാത്രം

നിനക്കു മാപ്പ്.

വീണ്ടെടുക്കാനാവാത്ത

ഒരുവളെയും ചുമലിലേറ്റി

ദിക്കറിയാത്ത യാത്ര.

ദാഹമോ വിശപ്പോ അറിയാതെ.

ആ ഉള്ളിൽ തുടിക്കുന്ന

പവിത്രമായ രഹസ്യത്തെ 

ഒന്നിറക്കിവെക്കാൻ

ഒരു ചുമടുതാങ്ങിയുടെ നിഴൽ 

ഏതു ദേശത്താവും 

തിരുശേഷിപ്പായുണ്ടാവുക.

കാലുകൾ കുഴയുന്നു.

കേൾക്കുന്നുണ്ട്.

പാട്ടുപേക്ഷിച്ച്

പറന്നുപോകുന്ന കിളികൾ

ചിറകുതിർത്തിടുന്നതിന്റെയൊച്ച.

.

 

മുട്ടായി-

ക്കടലാസിനുള്ളിൽ 

വിയർത്തൊലിച്ചിരുന്ന്

നാരങ്ങാനിറത്തിൽ 

സൂര്യനെ വരയ്ക്കുന്നു 

ഭൂമിവലിപ്പമുള്ളൊരോർമ്മ.!

വേഗമാവട്ടെ'യെ-

ന്നൊരാജ്ഞയുടെ

പിറകേ നടന്നെത്താൻ

നേരമൊട്ടും വേണ്ടിവന്നില്ല.

പലവട്ടം കൊതിച്ചിട്ടും

പറയാതെപോയ വാക്കിനെ

മൂടിവെച്ചിരുന്ന ചെപ്പ്,

കിനാവുകൾക്ക്

ഈറ്റില്ലമൊരുക്കാൻ

ഭദ്രമായ് മടക്കിയെടുത്ത

കറുകറുത്ത ആകാശം.

മതി,

മറ്റൊന്നുമെടുക്കേണ്ടതില്ല,

മഴവില്ലുകൊണ്ടെനിക്കൊരു 

പുരമേഞ്ഞൊരുക്കാൻ.

വെടിയുണ്ടകൾ

ഇരുവശത്തുനിന്നു-

മെന്റെ ചെവികൾക്കുനേരേ

പാഞ്ഞടുക്കുന്നതിന്റെ-

യൊച്ചയിൽ

ഞെട്ടിവിറയ്ക്കുന്നു

വിരലുകൾക്കിടയിലിരുന്ന് 

പത്രത്തിന്റെ ഒന്നാംപേജ്.

ഉറക്കെ കരഞ്ഞ്

തളർന്ന് 

ഒന്നുമറിയാതുറങ്ങുന്ന

പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെ 

മാറോടടക്കിയ അമ്മമാരിലേക്ക് 

ചീറിത്തെറിക്കുന്ന 

ചോരയിൽ

നനഞ്ഞുകുതിരുന്നു,

വെടിപ്പായ് തുന്നിയെടുത്ത

നഗരത്തിന്റെ കുപ്പായം.

താങ്ങാനാവാത്ത 

കെടുതികളുടെ ചൂടിൽ

വെന്തുരുകുകയാണ് 

ഉള്ളറകൾ.

പടക്കോപ്പിൽനിന്ന്,

ചൂഴ്ന്നെടുത്ത

എന്റെ കണ്ണുകൾ

രണ്ടു തീഗോളങ്ങളായ്

താഴേക്ക്.

പൊട്ടിയ കപ്പിലെ 

ചായയുടെ കറപടരുന്ന  

കരിഞ്ഞ പേജുകളിൽനിന്ന് 

എന്റെ മുറിഞ്ഞുതൂങ്ങിയ 

കാലുകൾ

എന്റെ രാജ്യാതിർത്തി കടന്ന് 

പലായനംചെയ്യുകയാണ്.

(യുദ്ധമെന്ന വാക്കിനേക്കാൾ

അശ്‌ളീലമായി 

ഏതു വാക്കുണ്ട്

ഒരു രാജ്യത്തിനെടുത്ത്

പ്രയോഗിക്കാൻ.)

ഓടിവന്ന്  

മുഖമുരുമ്മിയിരിക്കും. 

വഴിയിലെവിടെങ്കിലും 

ഞാൻ മറന്നുവെയ്ക്കുന്നു-

വെന്ന തോന്നലിൽ 

വായനയ്ക്കിടയിലിരുന്ന് 

മറ്റേതോ ഭാഷയുടെ 

കൂർത്ത നഖംകൊണ്ടെന്റെ 

കൈത്തണ്ടയിൽ

ചെറുങ്ങനെ വരയും.

അടുത്തും അകന്നും

മാറിമാറിയിരിക്കും,  

ഇരുട്ടിലേക്ക്  

നിലാവ് പെയ്യുന്നതുപോലെ

വിരലുകൾകോർത്ത്.

പൊടുന്നനെ കാണാതാവും.

നനുത്ത

രോമങ്ങൾ കൊഴിച്ചിട്ട്

നനഞ്ഞ 

പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ.

മറ്റേതോ വരിയിൽ

കടന്നിരിക്കും,

വാക്കുകൾക്കു നടുവിൽ 

പുറം കുടഞ്ഞുകുടഞ്ഞ്.

ഞാനെന്റെ 

മുറിഞ്ഞവായനയെ

ഒരു നിശ്വാസത്തിലേക്ക് 

മടക്കിവെയ്ക്കും.

തണുക്കുന്നല്ലോയെന്ന്  

പാളിവരുന്ന 

നോട്ടത്തിന്റെ നീണ്ടപുരികം 

മെല്ലെ തലോടി

എന്റെ വാക്കേ,

എന്റെ പെരുംനുണയേ'യെന്ന്

തണുക്കാതിരിക്കാൻ

പതിച്ചുകൊടുക്കും

ഞാനൊരു വിരൽപ്പുതപ്പ്.

(വാക്കേ......)

 

ഇരുട്ടിനെ 

നേർപ്പിച്ചെടുത്ത്

അകംപുറം പച്ചയായ  

കൂട്ടിൽ 

ചേർത്തിളക്കി 

ചുട്ടെടുത്ത കിനാവുകൊണ്ട് 

അടുക്കളയ്ക്ക്

പ്രാതലൊരുക്കുന്നു പകൽ.

ന്യാസം

മുട്ടിവിളിക്കുന്ന
ഓർമ്മകൾക്ക് 
മുൻവാതിൽ 
തുറന്നുകൊടുക്കുന്ന   
വരാന്തയിലെ  
നേർത്ത തണുപ്പ്.
കൂട്ടിന്,
മുറ്റത്തു നിഴൽപുതച്ച് 
ചാഞ്ഞുറങ്ങുന്ന
ചില്ലകളുടെ പച്ച.

ഓരോ അറകളിലുമവർ
കയറിയിറങ്ങും.
ഒരു പോറലോ മുറിവോ
വന്നുപെട്ടിട്ടുണ്ടോയെന്ന്
അരിച്ചുപെറുക്കും.

അംഗഭംഗത്തിന്റെ 
ഒരടയാളംപോലും 
കണ്ടെത്താനാവാതെ
യുദ്ധമെന്നും
സമാധാനമെന്നുമവർ
പരസ്പരം വായിക്കും.

ജനനമെന്നോ 
മരണമെന്നോ  
രേഖപ്പെടുത്താത്ത     
മടങ്ങിപ്പോക്കിനിടയിൽ,
വിരൽ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച്
അമർത്തിത്തലോടൽ.

ഉള്ളിലൊരു
പായ വിരിക്കണം.
വിയർത്തൊരുച്ചയെ
മടക്കിയെടുത്ത്
തലയിണയ്ക്കടിയിൽ
ഭദ്രമായ് വെച്ച്,
ജനലഴികളിൽ
കണ്ണുകളെയഴിച്ചു കെട്ടി
രാത്രിക്കെന്തൊരു

ചന്തമെന്ന് 

ഉരുവിട്ടുരുവിട്ടുറങ്ങണം.

തണലായ് 

മുളയ്ക്കുന്നൊ-

രോർമ്മയെ  

ഇല തൊട്ടു കൂട്ടി 

നട്ടു നനച്ച് 

നിഴലും നോക്കി  

പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു 

പച്ചയായൊരൊതുക്കുകല്ല്.

ഒരിളം 

തെന്നൽപോലും

തൊട്ടുനോക്കാത്ത

ഉടലിൽനിന്ന്

നീ'എന്നെയൊരു-

കൊടുങ്കാറ്റായഴിച്ചെടുക്കുന്നു.

വസന്തംനുകരാത്ത

ചില്ലയറ്റത്ത് 

പണിതൊരുക്കുന്നു 

ശലഭങ്ങൾക്കൊരു മേട.  

കാറ്റിനു ചൂളംവിളിക്കാൻ

കിളിയൊച്ചകളൊടിച്ചുകുത്തി  

കടവിലൊരു മുളങ്കാട്.

 

ഒരുതുള്ളി മഴയെ 

നീട്ടി നിവർത്തിവിരിച്ച്

തെളിനീരിനു പാടാനൊരരുവി.

കടല് കൊയ്യാൻ

ഉച്ചവെയിൽനെറ്റിയിൽനിന്ന്

ഒരിറ്റു വിയർപ്പുകൊണ്ടൊരു വിത.

രാവിന് പൊട്ടുകുത്താൻ

പൂവാകപെറ്റ നിറങ്ങളിൽനിന്ന്

നുള്ളിയെടുത്തൊരിതൾ.

വാക്ക് ഒന്നു വായിച്ച്

കിനാക്കൾ നൂറു മെനയുന്നവളേ,

ഒരിലയുടെ പച്ച വരച്ച്

കാടായ് പൂക്കുന്നവൾ നീ'.!